Tag Archives: mea culpa

σεισάχθεια

και μέσα σε αυτή τη ζηλευτή ειρήνη, πόσο εύκολη είναι η ονειροπόληση…πόσο μεγαλώνει μόνη της… εδώ ο σουρεαλισμός ξαναπαίρνει όλα του τα δικαιώματα… σου δίνουν ένα γυάλινο μελανοδοχείο που κλείνει με ένα φελλό σαμπάνιας, και να! εκπωμάτωσις! φύγατε εικόνες, πέσετε σαν χαρτοπόλεμος, εικόνες, εικόνες, παντού εικόνες…πάνω στα κεφάλια των ανθρώπων, μέσα στα πιάτα τους, στις φούχτες τους…

βεβαίως, έτσι όπως με βασανίζει τελευταία μια ταραχή, πετάω το φελλό από το παράθυρο, πίνω το περιεχόμενο, διότι θα προτιμούσα να έπινα μια σαμπάνια, παρά να συνεχίσω να γράφω… σηκώνομαι, χτενίζομαι τρεις φορές, μήπως κι έρθει κανείς, αυτό το σκέφτηκα μόλις άνοιξα τις κουρτίνες και είδα μια κάποια κίνηση στον δρόμο… ένα σύρε κι έλα σκέψεων, είναι η κίνηση στους δρόμους…απορροφώμαι όταν δω κάποιον από τους περαστικούς να ξαναπερνάει, ω τι πρόβλημα! πρέπει να σκεφτώ τι ζητά κανείς όταν επιστρέφει…

και μέσα σε αυτή την υπέροχη και αποκρουστική εποχή, που προτιμάει σχεδόν πάντα τις ανησυχίες από τους καημούς της καρδιάς μου, φορτώνω την αλήθεια μου σε επιλεγμένους περαστικούς, και ανεβαίνω στον κυλιώμενο τάπητα μιας συνείδησης αναφωνώντας: μέτωπό μου σκεφτικό ή μέτωπό μου ανάλαφρο, εξαφάνισε τις υποψίες που σου ξυπνάει η όραση, στείλε μια σκέψη στα χέρια μου, μη γράφετε πια, στείλε μια σκέψη στα βήματά μου, πηγαίνετε ως την κάβα της γωνίας!

Advertisements

x

DSC03238
ακούγεται το χιόνι, έχει 
έναν πολύ συγκεκριμένο θόρυβο, αρκεί να  αφουγκραστείς καλά, ακούγονται οι νιφάδες, τσακίζονται στο έδαφος μα αφήνουν πίσω τους ένα ήχο, έναν ήχο σαν του χαρτιού που τσαλακώνεται ή σαν του  ξύλου που καίγεται, και σήμερα το πρωί, είμαι σίγουρη πως άκουσα ένα παγωμένο δάσος να παλεύει με τις φλόγες,ο ουρανός, λευκοκίτρινος από βραδύς,το πρωί όταν τον κοίταξα να κόπηκε κομματάκια και έπεσε πάνω μου γλυκός σαν άχνη ζάχαρη,τον μύρισα, ουρανός ήταν άσπρο αχνιστό ψωμί και έπεσε πάνω μου σαν ψίχουλα θρυμματισμένα,που μάζεψα στην χούφτα μου ψίχουλα και τα κοίταζα μέχρι να λιώνουν απαλά, και τότε πρόσεξα μια νιφάδα που έπεσε πάνω στο μαύρο μου παλτό, έμεινε για λίγο ακίνητη, γιατί μια νιφάδα όταν πέφτει πάνω σε μαύρο ρούχο πάντα μένει για λίγο ακίνητη! αυτό το λίγο σου δίνει το χρόνο να παρατηρήσεις προσεκτικά τους κρυστάλλους και τα λουλουδένια δαντελωτά πλοκάμια της, και δεν υπάρχει πιο όμορφο πράμα από ένα κομματάκι σμιλεμένο πάγο που πέφτει από τον ουρανό στο μανίκι σου, ευτυχώς δεν αντάμωσα περαστικό γιατί θα έβλεπε στο βλέμμα μου το κενό του ψύχους, ευτυχώς δεν αντάμωσα περαστικό γιατί θα άκουγε στη φωνή μου μικρούς κρότους από θραύσματα πάγου κάτω από μια βάναυση μπότα, ρουφώ με μάτια και ρουθούνια  το ψύχος, και καθώς παλτό για τα μάτια δεν έχει εφευρεθεί, και ο άρρωστος αμφιβληστροειδής μου δεν με προστατεύει, αποφάσισα να εξοντώσω αυτό το λευκό ψύχος με όπλο ένα καφέ! τεντώνω το χέρι μακριά μου και με το βλέμμα μου ακολουθώ τις νιφάδες που σβήνουν μέσα στο καφετί υγρό,το μαύρο μου παλτό ασπρίζει… κάνω ένα βήμα, μετά κι άλλο, κι άλλο… αφήνω ίχνη από τις σόλες μου στον κάμπο μετά θα σταθώ και θα τα κοιτάξω με περίσκεψη, και ενώ το ψύχος άθελά του προκαλεί υγρούς διάφανους κόμπους σε μύτη και μάτια, αποφασίζω σίγουρα πως δε μου αρέσει το χιόνι που πέφτει στα βουνά γιατί έτσι κι αλλιώς είναι μακριά μου, αλλά μου αρέσει το χιόνι που πέφτει στον κάμπο, γιατί στον ελάχιστο χρόνο ζωής του πάντα σκέφτεται να κάνει λίγο χώρο και για μένα! άσχετο, αλλά αυτό με το «λευκό κλοιό» ως τηλεοπτική έκφραση, μου δίνει στα νεύρα…

 


αυτό το κάτι

το φως μιας μηχανής προβολής που τρεμοπαίζει,

διάχυτο άσπρο φως …

θα μπορούσε ίσως να μεταφέρει εικόνες της ψυχής,

προβάλλει στον άσπρο πάνινο καμβά μιας άλλης διάστασης,

ίσως μιας τέταρτης,

αυτό το κάτι που μέσα μας ρέει σαν λάβα χιλίων πύρινων ποταμών,

και κοσμεί ανάγλυφα την προσωπογραφία μας…

φόντο μελαγχολικού χειμερινού τοπίου…

θεατές εμείς!

σενάριο:αυτό που συμβαίνει σε μια ψυχική ταλάντωση που μεταφέρεται και δονεί το σώμα κι η λογική απέναντι με τα χίλια πρόσωπα και έναν λόγο, προσπαθώντας να εξηγήσει,να μετριάσει, να αποσβήσει,και ίσως ίσως να απαξιώσει…

το χέρι του γέρου μηχανικού στηρίζεται στο μικρό φωτεινό παραθύρι όπου ακτίνες φωτός φωτίζουν μια γόπα ανάμεσα στα γεμάτα νικοτίνη δάχτυλα του σαν αντίδραση σε μια ακούσια συναλλαγή με τον χρόνο…

και η προβολή ξεκινάει, διάχυτο άσπρο φως…

αυτό το κάτι αναδύεται μέσα μας!


γιατί έτσι…

fog

έτσι ε; α σ’έχω στο χέρι,να το έτσι που περίμενε παράφορα την ανάγκη σου για λογική,το ικανοποιητικό έτσι, το ερμηνευτικό έτσι…το έτσι το συμπερασματικό μετά μια μακρά παράγραφο, το έτσι που διώχνει τις καταπιεστικές σκιές, το έτσι που μοιάζει με γιγάντιο οδοκαθαριστή, που τα μαλλιά του χάνονται μέσα στα άστρα και τα πόδια του τρυπώνουν από τους φεγγίτες στα υπόγεια των ανθρώπων, το έτσι που σκανδαλίζει τους ποιητές στα πουπουλένια τους κρεβάτια, το έτσι! αυτό που πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα, και δοκιμάζει τους σύρτες, και την ασφάλεια των απομονωμένων ανθρώπων… το έτσι ανήκει σε μένα και δε θα πω λέξη γιατί συμβαίνει έτσι…

έτσι δοκιμάζω τη δύναμη των σκέψεών μου, έτσι αναρωτιέμαι τι έχει πεθάνει μέσα μου, τι είναι ακόμα αποτελεσματικό, και στο κατώφλι του νου μου, σταματημένο μια στιγμή, έτσι απρόσμενα, από μια απαίσια κραυγή, περπατά έτσι στα δωμάτια του κεφαλιού μου, με το μέσο της γραφής, ένα-ένα, ψάχνοντας τα θαμμένα μου γιατί…

ή μάλλον έτσι κάνω το σκύλο και χουγιάζω σαν τον σκύλο μου, κι αναγγέλλω με αυτόν τον αλλόκοτο τρόπο, τον σύνθετο κι απατηλό, τις συμφορές, επισπεύδω με την παρεκκλίνουσα έκφραση την έλευσή τους, γι αυτό μη διαβάζετε άλλο πια τούτο το καταραμένο κείμενο…

έτσι θα περάσω από τη γοητεία στην απογοήτευση, έτσι θα πάψουν οι λεκτικές αδεξιότητες και δε θα υπάρχει τίποτε άλλο μεσ’στην καρδιά και στο νου παρά η τρελή γεύση της οφθαλμαπάτης…


παγκάκι

όνομα ουσιαστικό, γένους ουδετέρου,υποκοριστικό του πάγκος, συνήθως μακρύ από ξύλο ή μέταλλο…

είναι αυτός ο τόπος όπου ένα λαμπερό καθαρό πρωινό, από εκτίμηση σε κάποιες κατά συρροή πιεστικές εικόνες, το αναζήτησα, ως συγκεκριμένο ουσιαστικό, και όχι ως λήμμα,από προτίμηση,επίσης για έναν ύποπτο χαρακτήρα που του προσέδωσε χαρακτηριστικά από μηχανής θεού …

υπέροχο σημείο,βασίλειο φωτός και χρωμάτων, με φως γαλήνιο,δροσερό και ειρηνικό, χωρίς παραπετάσματα, μύθος αρχαίος…

πόσο μεγαλώνει η ονειροπόληση τώρα που το περιγράφω!πόσο εύκολη είναι και πόσο μεγαλώνει μόνη της!

εικόνες,πέσετε μόνες σας!

αλαφρώστε τα σκεπτικά μέτωπα των ανθρώπων που σας έχουν δει, μα το ‘χουν ξεχάσει…

αλαφρώστε τα βήματά τους που τελευταία έχουν βαρύνει, υπάρχουν τόσα είδη βαδίσματος όσα και τα σύννεφα στον ουρανό, δώστε τους φτερά!

μην επιτρέψετε το πέρασμα σε τυχαίες μέρες περαστικές, γιατί αυτό το παγκάκι φιλοξενεί αδιάλειπτα μια κυριακή…

η νοητική διεργασία που με επαναφέρει στα συγκαλά μου, βασίζεται σε μια συγκίνηση που πηγάζει από αυτή την εικονιστική σκέψη! σε αυτό το σημείο, τείνω να δηλώσω πως δε θυμάμαι κανένα άλλο παγκάκι της ζωής μου!

και κουρασμένη απ’όλη αυτή την αναζήτηση, μου φαίνεται μεγάλη ανάγκη ν’αποθέσω πάνω του το βάρος μου το τόσο εφήμερο κι άλλο τόσο συνειδητό…

αυτό είναι ένα εξαίσιο σημείο αυτοπροσδιορισμού και το αντικείμενο,είναι η ευκαιρία, το πέρασμα, ο μύθος που σας έλεγα νωρίτερα…

λυπάμαι αν με λεκτικές αδεξιότητες σας παρέσυρα ως εδώ φίλε μου, μα δεν υπήρχε στην καρδιά και το νου μου πρόθεση κακή, παρά μονάχα μια τρελή απατηλή αίσθηση εγγύτητας και μια πιο τρελή, προσομοίωσης ψευδαίσθηση…


ωραίος κόσμος…

δε χρειάζεται να το μουρμουρίζετε ανάμεσα στα δόντια σας…

πέστε μπρούμυτα!

πιο γρήγορα!

ένα με το χώμα!

δέστε…

πατώ πάνω στα σώματά σας, νωθρός βασιλιάς, προχωρώ, λερώνω τους δρόμους και τις καρδιές σας…

γαμώ το θεό σας, δε θέλω τσαμπουκάδες, κωλόπαιδα!

δε σκέφτηκα και να βάλω τα παπούτσια με τα σπιρούνια, την τρέλα μου!

μια φραπ με το τακούνι, και…

σκασμός!

νομίζετε πως μπορείτε να περιγράψετε τα πάντα; πέφτετε έξω, μα τέλος πάντων περιγράψτε τα! έχετε χάσει το λογαριασμό! ξεχάσατε τα χαλικάκια, τα βλαστάρια της χλόης, τους κήπους, τα ίχνη των σπερμάτων, νομίσατε πως τ’αστέρια υπάρχουν μόνο στον κινηματογράφο, τα βήματά σας ξεχάσατε πώς είναι να ‘ναι συρτά, το γέλιο θεωρήσατε πως πρέπει να ‘ναι ακατάδεχτο, οι κινήσεις σας κατέληξαν ανόητες ή εξουσιαστικές, τα παπούτσια τα γλείφετε και δεν τα φοράτε πλέον, μιλάτε, μιλάτε, μιλάτε…

σκασμός!

βαρέθηκα την ανία σας , την δήθεν αδυναμία σας, τις αμφίβολες προτιμήσεις σας, τις απογοητεύσεις σας…

ωραίος κόσμος, αλλά ο κόσμος αυτός δεν είναι για τα μούτρα σας, ότι λέω κι ότι σκέπτομαι παραείναι καλό για σας, θα σας αρκεί, και μην προσβάλλεστε κάθε τρεις και λίγο!

εμπρός! στην τρύπα σας τώρα!

όχι εσύ! εσύ στο πέρασμα που οδηγεί στις σπηλιές!εκεί τη βρίσκω…

οι δημοσιογράφοι, συμπαθάτε με, αναπτύξτε το κακό που με βρήκε σάββατο πρωί και τα παρασκήνιά του…


προσομοιώσεις…

DSC02888

-θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση!

-θέλω να ξεφύγω από αυτό το πολιτισμικό, ελλειμματικό και αδιέξοδο παρόν, από αυτό το «ξεχειλωμένο θέλω»!

-αν δε σε είχα γνωρίσει, κάτι πολύ σπουδαίο θα έλειπε από τη ζωή που μου διατέθηκε, που μου κατατέθηκε από άγνωστους θεούς …

-διασχίζεις την καθημερινότητα σου…

-ναι,χωρίς να σου αφήσω το χέρι και τα βήματά μου στο δρόμο συμφωνούν και εναρμονίζονται με τα σχέδια της φαντασίας του ύπνου μου…

-όλα, εκεί επιβάλλονται, όχι με την υλική τους ποιότητα ή ποσότητα, αλλά γιατί τα βλέπεις μεταμορφωμένα!

-εσύ μπορείς να σκεφτείς αφηρημένα και κάπως γενικά;

με εμποδίζει το αδιάκοπο παράπονο του σώματος μέσα στις ξένες απασχολήσεις…

χρειάζεσαι μεγαλύτερη εγγύτητα, δεν αφήνεσαι όμως, διατηρείς το μεταξωτό σου χαμόγελο όταν κάνεις πίσω…

-δεν επιτρέπω να με έχει παρά μόνον ένας!

-είσαι το μοναδικό και μόνο θηρίο που όχι μόνο δε θα καταφέρει κανείς άνθρωπος να εξημερώσει, αλλά ούτε να το κάνει να  συλλαβίσει καν…

-βέβαια, πάντα ελπίζουν οι των «ζωολογικών κήπων» πως θα τα καταφέρουν, γι αυτό σε όλους τους ζωολογικούς κήπους υπάρχει κάποιο άδειο κλουβί…

-μεγαλύτερο κλουβί από το βλέμμα σου δεν υπάρχει!

-μάτια μου αμίλητα, μεγάλα σα βδομάδες

με τη σκέψη αυτή βλέπω τον κόσμο μας καλύτερα, διαβλέπω τις συντεταγμένες των ζωών μας, το γιατί αυτό έγινε έτσι και δεν έγινε αλλιώς, ποια μυστική μανία της φύσης, και πια δικαιοσύνη της ζωής, συνταίριασε τις μέρες μας, εκκόλαψε τις συμπτώσεις… θυμάμαι ένα κουτάβι στη παλιά μου γειτονιά που κοίταζε μελαγχολικά και του χάιδευα τη φάτσα μέχρι να κλείσουν τα μάτια του και μόλις τελείωνα άρχιζε το παιχνίδι…

μερικές φορές ο χρόνος και ο τόπος μπερδεύονται ή ίσως στη ουσία δεν υπάρχουν…


το είδωλο

BandeAPArt

έκλεισα την τηλεόραση,οι δυο φιγούρες μίκρυναν, έγιναν μια τόσο δα μικρή φωτεινή κουκκίδα κι εγώ πήγα στην κουζίνα να βάλω ακόμα μια τεκίλα… συνηθίζω να μην ανάβω φώτα πια, αρκεί ένα στο διάδρομο, κάθε φορά που έμπαινα στην κουζίνα,εδώ και καιρό, το βλέμμα μου πέφτει στο ανοιχτό τζάμι του παράθυρου και κει πάντα,δε ξεχνώ να δω το είδωλό μου…να το λοιπόν το είδωλό μου, ακόμα μια φορά…αλλά τι έβλεπε κανείς αν κοίταγε πέρα από αυτό; όχι και πολλά πράγματα… όσο ονειροπόλος άνθρωπος κι αν ήμουν, δεν είχα τη δύναμη του Ορφέα του Κοκτό, που περνούσε από υγρούς καθρέφτες κι έμπαινε σε φανταστικούς κόσμους… όχι, εγώ έμοιαζα και θα μοιάζω πάντοτε, περισσότερο στη μια από τις δυο φιγούρες που μίκρυναν μόλις έκλεισα την τηλεόραση, πίεζα τον εαυτό μου να μη δει στο τζάμι την υπέροχη και τρομερή πραγματικότητα που αποκαλύπτοταν μόλις δυο βήματα πίσω από την πλάτη μου… το προηγούμενο βράδυ είχα δει ένα νέο είδωλο, μόνο για μια στιγμή, γιατί αναγκάστηκα να κλείσω τα μάτια μου μπροστά στην έκπληξή μου, την υπέροχη έκπληξή μου που αποδείκνυε πως πράγματι έχω δυνάμεις φοβερές, αλλά ήταν τόσο ζωντανή, τόσο πραγματικό που ακόμα και τώρα προσπαθώ να διακρίνω τα ίχνη του, γιατί δεν μπορώ να πιστέψω πως το τζάμι δεν έχει μνήμη…είχε εμφανιστεί με κάμποσες λευκές σελίδες ρολό κάτω από τη μασχάλη,σκόπευε να μου χαρίσει τις φωτοτυπίες μιας ζωής, φορούσε ένα τζιν κι ένα μαύρο πουλόβερ, θέλησα να μείνει για ένα ποτό αλλά δεν είχε χρόνο, σαν όνειρο που διαρκεί δεύτερα, δούλευα όλη μέρα, είπε, νομίζω πως έχω πυρετό, απάντησα, ένιωθα πως έπρεπε να βρω μια διακαιολογία για να μη φύγει, έκανε επιθεώρηση να δει πώς, τι, αν έχει αλλάξει κάτι, αλλά εγώ διαισθανόμουν σαν να ‘θελε να πει κάτι σημαντικό… προχωρήσαμε στο καθιστικό, και ρώτησα αν ήθελε να μου κάνει μια χάρη… ναι φυσικά, μου απάντησε, μπορείς να ψηλαφίσεις το λαιμό μου; ρώτησα, τον λαιμό σου; έγειρα πίσω το κεφάλι αντί να απαντήσω, ναι το λαιμό μου, άγγιξέ τον απλώς, άγγιξέ τον και πες μου τη γνώμη σου… είχε χάσει κάθε δυνατότητα ελέγχου της κατάστασης,μιας ακίνητης και σιωπηλής κατάστασης! και τώρα, εγώ, αφού έκλεισα την τηλεόραση,κι οι δυο φιγούρες μίκρυναν,κι έγιναν μια τόσο δα μικρή φωτεινή κουκκίδα κι εγώ πήγα στην κουζίνα να βάλω ακόμα μια τεκίλα, χωρίς ν’ ανάψω φώτα, είδα ξανά το είδωλο… κι έμεινα δεν ξέρω πόση ώρα, ακίνητη και σιωπηλή, λες κι είχα βγάλει ρίζες, σταύρωσα τα μπράτσα μου, χαμήλωσα τους ώμους,κλείστηκα… όταν για μια ανεπαίσθητη στιγμή ένιωσα το χέρι στο λαιμό  κι έπεσα… ένιωσα πως λιποθύμησα, αλλά απλά είχα πέσει στην αγκαλιά του ειδώλου μου, αδέξια έπεσα, αλλά παρόλα αυτά επέμεινα σε αυτού του είδους την πτώση, έσφιξα τη σιωπή μου, έκλεισα τα μάτια στο είδωλό μου στο τζάμι κι είδα έναν κόμπο φτιαγμένα από νήματα των δικών μου βουβών φόβων και επιθυμιών που θα αντιστεκόταν γερά σε όσα δεινά μπορεί να μας επεφύλασσε το φως… γι αυτό συνηθίζω να μην ανάβω φώτα πια, αρκεί ένα στο διάδρομο!

η φωτογραφία από την ταινία Bande à part του Jean-Luc Godard…


πολυεπίπεδο…

προσαρμοζόμαστε ήμερα ικανοποιημένοι μ’ όσες τυχαίες παρηγοριές εναποθέτει ο καιρός και με γλιστερές και μπόλικες άδειες τσέπες…

σεπτέμβρης…

τον ακούς στο θρόισμα των φύλλων, τον διαπιστώνεις με τις αναχωρήσεις, τον συνδυάζεις με τις αναβολές ή τις μεταθέσεις σε απροσδιόριστο χρόνο, τον μυρίζεσαι μέσα από ανησυχίες…

τον ιούλη λόγου χάρη το θρόισμα των φύλλων είναι ανεπιτήδευτο, τώρα αποκτά μεταλλική οξύτητα και πλατιά μελωδία, το μεσημέρι βυθίζεται σε μια ακινησία, το φως του ήλιου που περνά ανάμεσα στις φυλλωσιές παραπλανά γλυκά θωπεύοντας τις πλάτες, κι αν τα φύλλα τα άτυχα πέσουν, θρύβουν ηχηρά κάτω από τα πέλματα…

τότε κάποιος σκέφτεται πως το καλοκαίρι μοιάζει διπλά πολύτιμο, όμως εγώ το φθινόπωρο το απαλό που επαγρυπνεί αγαπώ!

κι αν ψάχνω να βρω μια λέξη να του ταιριάζει, όσες κι αν σημειώσω, υπογραμμίζω ξανά και ξανά, το «πολυεπίπεδο»…


το ύψος ή το είδος μιας συμφωνίας

όλα γύρω  λάμπουν σαν φρεσκοκομμένα νομίσματα

και  ζαλίζει ο θόρυβος των κερμάτων που πέφτουν στα τενεκεδάκια των ζητούντων

η αγριάδα του διπλής όψης!

κι όταν την άλλη μέρα,

κάποιοι σκοτώνουν την ώρα,

μέχρι μια νέα συνάντηση,

μια νέα στιγμή θριάμβου,

σίγουροι ότι ο κόσμος θα υπάρχει,

και δεν θα ‘χει γίνει επιτραπέζιο,

και δεν θα ΄χει γίνει κατακλυσμός,

κι αυτή στιγμή θριάμβου θα είναι!

όπως και οι άλλες!

οι σύντομες

οι έντονες

οι αξέχαστες…

μα οι πάντα «στιγμές θριάμβου

όταν καταργείται η μοναξιά και τα πλήθη κραυγάζουν,

αυτοκρατορικό συμβούλιο,θεσμοί, συμβούλια, κόμματα,

όχι μόνον τον ιούνη μα και προηγούμενα,

ήρεμοι και με συναίσθηση της ευτυχίας τους,

ατενίζουν το μέλλον,

από το ύψος της εξέδρας του κοινού τους θριάμβου…

μετά, 

επειδή ο θρίαμβος προετοιμάζεται κι έχει τη φασαρία του μέχρι να επιτευχθεί,

πρέπει να ασχοληθεί κάποιος με το ύψος ή το είδος της βοήθειας

και με κάποια γραφειοκρατικά που έχουν να κάνουν με τις συνθήκες

αναμεταξύ και  κάπουκάπου πατριώτη μου,

κάτι σκίρτησε μέσα μου κι ανοίχτηκα και δόθηκα και προσπάθησα να είμαι συμπαθητική, χαμογελαστή, διασκεδαστική, χουβαρντού, διαβαστερή, τέλεια χορεύτρια, πρώτη συζητητής και ‘γω …

 

 

 


Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac