Tag Archives: ρωτάς;

αφυπνισμένοι…

τέσσερις χιλιάδες οχτακόσιες μυριάδες* αφυπνισμένοι, μέσα από αμέτρητες περιδηνίσεις καιρών, εμφανίστηκαν…

επιθυμούν να εργαστούν σκληρά πρικειμένου να σώσουν ένα τόσο δα μικρό κόκκο άμμου!

η συνολική τους ανταμοιβή, δε θα ναι μεγαλύτερη ούτε μικρότεροι από ένα τόσο δα μικρό σκατό!

όμως αυτοί, τη θεωρούν ανταμοιβή πέρα από τη σκέψη!

εσύ, όταν το κατανοήσεις, αυτό, πέτα το!

αν πάλι δεν το κατανοήσεις, πέτα το!

τέσσερις χιλιάδες οχτακόσιες μυριάδες αφυπνισμένοι εμμένουν στην ελευθερία σου!

εσύ πού … μένεις;

εγώ μένω σε μια ταράτσα, και συλλογίζομαι πως κάθομαι κάτω από τ’ άστρα…

στης γης γης την ταράτσα, κενή κι αφυπνισμένη μέσα σε όλη την κενότητα και την αφύπνιση των πάντων…

και γνωρίζω καλά πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μένα και σε οποιδήποτε άλλο!

εντοπίζω τη σιωπή, αποκτώ το χώρο και ξεκρίνω το εγώ!

εσύ, μετράς πόσες ψυχές έπεσαν στην κόλαση!

σου λέω, κανείς δεν τις μέτρησε!

μετά μέσα σου σιγουρεύεσαι πως θα πας στον παράδεισο!

σου λέω, και να πας, δε θα προσθέσεις κάτι στον παράδεισο κι ούτε από τη γη θα αφαιρέσεις κάτι…

ανέβα στην ταράτσα, τέσσερις χιλιάδες οχτακόσιες μία μυριάδες ψυχές αφυπνισμένων δεν είναι μικρό πράμα…

* ο αριθμός είναι εντελώς τυχαίος


τίποτα;

κατά τα άλλα καλά…

ναι, βέβαια, η αισιοδοξία , όπου δεν πρόκειται για ασυλλόγιστη φλυαρία ανθρώπων που δεν έχουν τίποτ’ άλλο παρά μόνο λέξεις πίσω από το … καθαρό μέτωπό τους, μου φαίνεται ότι είναι ένας παράλογος, αλλά και πραγματικά κακός τρόπος σκέψης…

άλλο; τι λέει;

καλά…

και εννοώ πως είναι αισχρό έτσι αναίσχυντα να κοροϊδεύει κανείς τα ανείπωτα βάσανα του κόσμου…

όλα εντάξει;

ναι,  όλα οκ…

πράγμα που σημαίνει πως σπάνια κατακτά κανείς την υποτιθέμενη ευτυχία, τελικά όλοι πιάνουν κάποιο λιμάνι με καραβοτσακισμένοι ή με σπασμένο κατάρτι, και τίποτα δεν έχει σημασία τότε, αν είσαι, αν υπήρξες ή δεν υπήρξες ευτυχισμένος άνθρωπος, έχεις δέσει…

λοιπόν αυτά;

αυτά!

και φεύγοντας,συμπεραίνω πως μια ζωή που αποτελείται από ένα χωρίς διάρκεια παρόν, φτάνει στο τέλος της χωρίς να το αντιληφθεί κανείς, όταν πίσω από το μέτωπο υπάρχουν μόνο λέξεις και σε συνάφεια με την ανυπαρξία σκέψης, όχι σκέψεων, αυτή εμφανίζεται ως απάτη, συνεχής, τόσο στα μικρά όσο και στα μεγάλα!

πού πήγες;

μια μικρή ταραγμένη βόλτα…

 

 


αύγουστος…

φράσεις, αναμνήσεις, σχόλια για μελλοντικές ανταλλαγές,  κάρτες δεν αποστέλλονται, τα χαρτιά έχουν γίνει υδατοδιαλυτά πλέον, συνεχείς ασκήσεις προβολών ή παύσεων , τα μεγκαμπάιτς δεν είναι άπειρα, σπάνιο αλλά έγινε, ήταν ερχομός που δεν αρκέστηκε σε μήκη και πλάτη, κάποιοι φάροι αποκρύπτουν τις συγκρούσεις στα δρομολόγια των άγονων γραμμών, ζευγάρια κινούνται σε οριζόντιους και κάθετους πειραματισμούς, τα ύψη ανακράζουν τις ανισότητες, γράμματα, λέξεις και πάλι λέξεις για τα κενά της αγοράς, τις συμβολές των ξεναγών, μηχανισμοί αποκλείουν την εσωτερική ελπίδα… τι ΄ναι όλα αυτά τα ασυνάρτητα που γράφω;

οι νευρολόγοι, οι ψυχίατροι, οι φυσιολόγοι του νευρικού συστήματος, τη λένε «αγραφία», τη μη- άσκηση γραφής , διαπλέκεται λένε με τη δυσλεξία, την αλεξία ή την αφασία… δεν επισκέφθηκα κανέναν από αυτούς, απλά δεν είμαι συνδεδεμένη,   ενημερωμένη, απασχολημένη… είμαι σε αφασία, σε άσκηση, σε υπνηλία, σε μελέτη, σε…

ονειροπολήσεις, μύρια σκιρτήματα, παραθέτω μυρωδιές, άσωτοι σύμβουλοι οι νότες, τρίβονται μαζί με το κορμί σε διαβρωμένες πέτρες, πλάθεται η σάρκα με το νερό, τα δάχτυλα ανχνεύουν άμμο χρυσή στα σεντόνια, όμως τα λαμπερά μέταλλα δεν είναι πάντα αληθινά, οι μικρές αγγελίες φέρνουν ανθρώπους κοντά, κινήσεις νοημάτων από συγγενείς, πειράγματα φίλων, τα υφάσματα τεκμηριώνουν τη σφριγηλότητα, νησιά γίνονται σωσίβια, οι αρρώστιες ευνοούν τους γονατισμούς, απαγορεύεται η κατάδυση σήμερα, το ευγενές μίγμα τελείωσε, αναζητούνται κοινοπραξίες ίσκιου, φτωχές υγρές μου μπούκλες στεγνώστε…

η αγραφία λένε, δείχνει πως το ανθρώπινο σώμα γίνεται προϋπόθεση της γραφής, της επικοινωνίας, κάτι σαν βιολογικό χαρτί δηλαδή είναι το σώμα, και το χαρτί σαν μια μορφή ζωής διαπλέκεται με όλα αυτά τα ασυνάρτητα που γράφω, τα αυθαίρετα που δηλώνουν το διαφορετικό χειρισμό της απουσίας, ή της παρουσίας, ή…

διακοπές, φορτισμένα λιμάνια, συναισθήματα, καταπόσεις επιλεκτικές, τα σχέδια στοιβάζονται πάλι, κόστοι αναρχίας, ρυθμοί επιβολής, οι νότες μου ζαλίζονται, αηδιάζουν , κρύβονται, βγάζουν τον σκασμό, δεν αντέχεται η επέλαση των βαρβάρων του σαββατοκύριακου, το τοπίο εκμαυλίζεται, χιλιάδες λίτρα φρέντο λεκιάζουν πεζοδρόμια, οι παλιές λάμπες  θύματα πεδίου βολής, οι λαθραίοι μετανάστες δεν κοιμούνται πια κάτω από τη γέφυρα, οι διεθνείς ανορεξίες θες, οι σαθρές πλοηγήσεις πες, με τεχνοαλληγορίες χοχλάζω τα δελτία για τη Γάζα κι αποστέλλω όλες τις κλήσεις του καταδικάζω στη διεθνή κοινότητα, ίσως φταίνε οι δυστοπίες των πληθυσμών, οι τραγικές συνθήκες δεν εκμαιεύουν πάντα τη δικαιοσύνη, και οι αγαθοεργίες , κλίνονται όπως οι δοξολογίες, οι ιεροσυλίες , οι…

η αγραφία , όπως και η αφασία καλλιεργούν το «α» , το «α» της στέρησης, το πρώτο γράμμα, αυτό που διαπλέκεται με την τύχη των ατόμων και των κοινωνιών και τόσο καιρό η αγραφία μου δε δηλώνει παρά την ουδετερότητά μου, και δεν υποδηλώνει παρά το απρόβλεπτο μυαλό μου κι ας λένε ότι θέλουν οι ψυχίατροι, οι νευρολόγοι, οι…

οι αυναίσθητες φορτίσεις, οι καθημερινοί πίδακες ανησυχιών, οι νοτισμένες κορδέλλες μου που σκορπίζονται από το μελαγχολικό αεράκι για να αγκιστρωθούν σε φράχτες, μικρή τιμωρία για την αναίτια μελαγχολία, που το ξύλο της κερασιάς απορροφά, και το ρυάκι παρασέρνει, η νοσταλγία μου μακριά πολύ μακριά από το χώρο τους, να μη φαίνονται τα χαμόγελα, να μην ακούγονται οι κουβέντες, να μην ερμηνεύονται οι ορέξεις, οι εξάρσεις και οι μεταβολισμοί, και ξανά οι κορδέλλες, βοηθούν στην τακτοποίηση των μαλλιών, είναι από αυτά τα ξεχασμένα αντικείμενα που όταν τα βρίσκεις χαμογελάς και παραδίνεσαι στην ασυνέχεια , αμίλητος σκεπτικιστής της εικόνας των μυστικών των μεγάλων πόλεων, εσύ, χωριό, μη φωνάξεις και η φωνή περάσει τις χαραμάδες, μη…

αγραφία, απουσία «‘εργου», τρέλα αποτυπωμένη σε χαρτιά , και τώρα η απόφαση: εισαγωγή της αταξίας σε αρμούς σύζευξης και ανάλυσης,  εσύ χείμαρρος, μη ξεχειλίσεις και πέσεις έξω από τις καμπύλες σου, έτσι κι αλλιώς δε θα σε πάρουν χαμπάρι, η τρέλα προϋπόθεση και αναδίπλωση της λογικής λένε οι ψυχίατροι, η γραφή;


αργείς;

DanceWithAnOldManoυδεμία σχέση μετον Γκοντό,

γιατί εκείνος δεν έρχεται ποτέ….

αυτός αργεί αλλά έρχεται!

δε σε πειράζει που περίμενες,

γιατί έπιασες τον παλμό της ζωής που διάβηκε πεζή εμπρός σου…

κι άπλωσες το χέρι,

όταν μεσολαβούσε τζάμι αόρατο,

και ψηλάφισες ένα κομμάτι αστείου!

από αυτά που ξέρουν να σε κάνουν να γελάς μέσα σου…

σε αυτό σου χρησίμευσε η αναμονή!

και σε άλλα, μη του παρόντος…

ουδεμία σχέση με τον Γκοντό,

εκείνος  έρχεται και του χρωστάς πολλά,

που δε θυμάσαι να τα κατατάξεις…

σαν το ξανάνιωμά σου και πολλές άλλες νεότητες!

τώρα, ο παλμός σου είναι πιο αργός,

αλλά το πνεύμα σου σπινθηρίζει!

το βλέμμα σου γελά!

το ρουθούνι σου μυρίζει!

κι το στόμα δε μιλά!


11

πόση μουσική χωράει η μέρα;

 
συχνά ρωτάω τον εαυτό μου διάφορα πράγματα στα οποία δεν περιμένω απάντηση και δεν τον πιέζω να απαντήσει, αφού ωραίες είναι και οι ερωτήσεις, έτσι σκέτες…
μια από αυτές είναι πόση μουσική χωράει η μέρα;


στρωτά ερωτήματα…

όταν θεσμοποιείται κάτι, δε με καλύπτει και πιστεύω ότι δεν καλύπτει ούτε εκείνους που βίωσαν τα γεγονότα…

σε αυτή τη βιτσιόζα χώρα που έτυχε να γεννηθώ ώσπου να πεθάνω θα αναρωτιέμαι :

υπήρξε περίοδος που δε ζήσαμε αντάμα την ευτέλεια και το μεγαλείο;

τη μιζέρια και την αρχοντιά;

τη γενναιότητα και τη σπιουνιά;

χωρίς αυταρέσκεια και επινίκιους δισλεξικούς χαιρετισμούς 

 


τσουλάει;

με τόση κάψα δεν July…
υπάρχει ετούτη η πραγματικότητα;
αν, την πραγματικότητα την αντιλαμβανόμαστε υποκειμενικά, υπάρχει!
(το «υποκειμενικά» έχει ελαττώματα, προκαταλήψεις, φόβο, άγχος κι’ ένα σωρό άλλα…) 
γίνεται να ψάχνουμε κάτι που δεν γνωρίζουμε;
μα θα μου πεις άμα γνωρίζουμε γιατί να ψάχνουμε;
μήπως όλα αυτά είναι ταξίδια συνειδησιακά που έχουν λησμονηθεί αλλά υπάρχουν;  
γνώση~είδηση και συν!
(τι συνδέει αυτό το «συν»;)
brulante du froid και πώς να προλάβεις να λευτερωθείς απ’ όσα έκαμες κι απ’ όσα δεν έκαμες;
όλοι μας ασύμπτωτοι δέκτες για σύντομες τραγωδίες  και φτωχά τα ελέη μας…
έχω μια ξύλινη πολιθρόνα, χαραγμένη από όξινο ιδρώτα, ακουμπά στις αφηγήσεις, μετρά πλασματικά μεγέθη, τα δάχτυλά μου προσαρμόζονται στις επιφάνειές της  καθώς αποδέχομαι απόηχους γεγονότων, μουσικές, καθώς μοιράζω εξυπηρετήσεις και δέχομαι κατακραυγές για χίλιες και μία διοργανώσεις, καθώς μοιράζομαι χρόνους και συνεργάζομαι με θησαυριστές γνώσεων…
έχω κι ένα τραπεζάκι με ελαφριά ύγρανση σκευών όπου αποθέτω τις ελαφρές σκέψεις μου…

δύο άλλα κι δύο γιατί…

άλλο να ανακυκλώνεις τα όριά σου κι άλλο να είσαι ανοιχτός ορίζοντας!

γιατί βυθιζόμαστε αθεράπευτα στις χίμαιρες της «αποκλειστικής » μας αλήθειας και του μονοπωλίου της χάρης μας;

γιατί μέχρι τον 17 ο αιώνα βλέπαμε χάρη στο φως των ματιών τα φώτα των παραγμάτων…

στους νέους χρόνους μάθαμε ότι βλέπουμε χάρη στο οπτικό νεύρο που δίνει σήμα στον εγκέφαλο προκειμένου να δει…


δυο «τύφλες»

ποιος είναι πιο τυφλός όμως;

ο Θεός ή ο έρωτας;

στην ομορφιά της συγκινητικής μου αλήθειας…

στο φύλακα άγγελό μου…

που θα θελα να ξέρω τι νιώθει τώρα, πεινάει; νυστάζει; τι σκέφτεται; περαπατά; πετά; είναι εδώ; εκεί; είναι πού;


πώς γίνεται;

πρώτα βρίσκεις την Ιδέα κι έπειτα φτιάχνεις τη ζωή σου έτσι που να ταιριάζει στην Ιδέα σου

ή

πρώτα ταχτοποιείς τη ζωή σου όμορφα όμορφα κι έπειτα βρίσκεις την Ιδέα που σου ταιριάζει;


Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

2310net

Εδώ δεν είναι να ‘μαι εγώ πάνω από σένα ή εσύ πάνω από μένα. Εδώ είναι να’ναι ο καθένας μας πάνω από τον εαυτό του

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac