Tag Archives: κερασμένα

χάρτινοι ναι, αετοί όχι…

ότι μπόρεσα ν’ αποκτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια μου διαφάνεια, το χρωστώ σ’ ένα είδος ειδικού θάρρους που μου’ δωκεν η Ποίηση: να γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.

δεν παίζω με τα λόγια… μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στη «στιγμή» όταν καταφέρει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια…οπόταν, πραγματικά, και η Θλίψις γίνεται Χάρις και η Χάρις Άγγελος. Η Ευτυχία Μοναχή και η Μοναχή Ευτυχία
με λευκές, μακριές πτυχές πάνω από το κενό,

ένα κενό γεμάτο σταγόνες πουλιών, αύρες βασιλικού και συριγμούς υπόκωφου Παραδείσου…

Οδυσσέας Ελύτης , Μικρός Ναυτίλος

φορτωμένοι με μια ανάσα,μεγαλύτερη απ’ το μπόι τους, ανύποπτοι και καθόλου σημαντικοί, χαμογελάνε και φεύγουν μια μέρα, χωρίς ανέμους ευνοϊκούς…

αρκούμενοι σε ενορχηστρώσεις, αποχωρούν μέσα από αυτές…

εξάλλου ένα ατέλειωτο φευγιό η ζωή μας, όσο κι αν ένας σπάγκος επιμένει να μας κρατάει στο χώμα, ο χαρταετός μας σκαλώνει αιωρούμενος ανάμεσα σε τάσεις υψηλές, επιβεβαιώνοντας ξανά την πάλη και πάλι και ξανά, πόση εγκατάλειψη κουβαλάει κανείς πάνω του…

ακόμα κι αυτός που κανέναν δε βασάνισε στην αθόρυβη ζωή του, ακόμα κι αυτός που πάσχισε αμίλητος κι ασήμαντος, ακόμα κι αυτός που απλά κρυφάκουγε τη ζωή,ακόμα κι αυτός που μια ζωή τα ζύγια του, βαριά, τον κρατούσαν προσγειωμένο…

Advertisements

x

DSC03238
ακούγεται το χιόνι, έχει 
έναν πολύ συγκεκριμένο θόρυβο, αρκεί να  αφουγκραστείς καλά, ακούγονται οι νιφάδες, τσακίζονται στο έδαφος μα αφήνουν πίσω τους ένα ήχο, έναν ήχο σαν του χαρτιού που τσαλακώνεται ή σαν του  ξύλου που καίγεται, και σήμερα το πρωί, είμαι σίγουρη πως άκουσα ένα παγωμένο δάσος να παλεύει με τις φλόγες,ο ουρανός, λευκοκίτρινος από βραδύς,το πρωί όταν τον κοίταξα να κόπηκε κομματάκια και έπεσε πάνω μου γλυκός σαν άχνη ζάχαρη,τον μύρισα, ουρανός ήταν άσπρο αχνιστό ψωμί και έπεσε πάνω μου σαν ψίχουλα θρυμματισμένα,που μάζεψα στην χούφτα μου ψίχουλα και τα κοίταζα μέχρι να λιώνουν απαλά, και τότε πρόσεξα μια νιφάδα που έπεσε πάνω στο μαύρο μου παλτό, έμεινε για λίγο ακίνητη, γιατί μια νιφάδα όταν πέφτει πάνω σε μαύρο ρούχο πάντα μένει για λίγο ακίνητη! αυτό το λίγο σου δίνει το χρόνο να παρατηρήσεις προσεκτικά τους κρυστάλλους και τα λουλουδένια δαντελωτά πλοκάμια της, και δεν υπάρχει πιο όμορφο πράμα από ένα κομματάκι σμιλεμένο πάγο που πέφτει από τον ουρανό στο μανίκι σου, ευτυχώς δεν αντάμωσα περαστικό γιατί θα έβλεπε στο βλέμμα μου το κενό του ψύχους, ευτυχώς δεν αντάμωσα περαστικό γιατί θα άκουγε στη φωνή μου μικρούς κρότους από θραύσματα πάγου κάτω από μια βάναυση μπότα, ρουφώ με μάτια και ρουθούνια  το ψύχος, και καθώς παλτό για τα μάτια δεν έχει εφευρεθεί, και ο άρρωστος αμφιβληστροειδής μου δεν με προστατεύει, αποφάσισα να εξοντώσω αυτό το λευκό ψύχος με όπλο ένα καφέ! τεντώνω το χέρι μακριά μου και με το βλέμμα μου ακολουθώ τις νιφάδες που σβήνουν μέσα στο καφετί υγρό,το μαύρο μου παλτό ασπρίζει… κάνω ένα βήμα, μετά κι άλλο, κι άλλο… αφήνω ίχνη από τις σόλες μου στον κάμπο μετά θα σταθώ και θα τα κοιτάξω με περίσκεψη, και ενώ το ψύχος άθελά του προκαλεί υγρούς διάφανους κόμπους σε μύτη και μάτια, αποφασίζω σίγουρα πως δε μου αρέσει το χιόνι που πέφτει στα βουνά γιατί έτσι κι αλλιώς είναι μακριά μου, αλλά μου αρέσει το χιόνι που πέφτει στον κάμπο, γιατί στον ελάχιστο χρόνο ζωής του πάντα σκέφτεται να κάνει λίγο χώρο και για μένα! άσχετο, αλλά αυτό με το «λευκό κλοιό» ως τηλεοπτική έκφραση, μου δίνει στα νεύρα…

 


γιατί έτσι…

fog

έτσι ε; α σ’έχω στο χέρι,να το έτσι που περίμενε παράφορα την ανάγκη σου για λογική,το ικανοποιητικό έτσι, το ερμηνευτικό έτσι…το έτσι το συμπερασματικό μετά μια μακρά παράγραφο, το έτσι που διώχνει τις καταπιεστικές σκιές, το έτσι που μοιάζει με γιγάντιο οδοκαθαριστή, που τα μαλλιά του χάνονται μέσα στα άστρα και τα πόδια του τρυπώνουν από τους φεγγίτες στα υπόγεια των ανθρώπων, το έτσι που σκανδαλίζει τους ποιητές στα πουπουλένια τους κρεβάτια, το έτσι! αυτό που πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα, και δοκιμάζει τους σύρτες, και την ασφάλεια των απομονωμένων ανθρώπων… το έτσι ανήκει σε μένα και δε θα πω λέξη γιατί συμβαίνει έτσι…

έτσι δοκιμάζω τη δύναμη των σκέψεών μου, έτσι αναρωτιέμαι τι έχει πεθάνει μέσα μου, τι είναι ακόμα αποτελεσματικό, και στο κατώφλι του νου μου, σταματημένο μια στιγμή, έτσι απρόσμενα, από μια απαίσια κραυγή, περπατά έτσι στα δωμάτια του κεφαλιού μου, με το μέσο της γραφής, ένα-ένα, ψάχνοντας τα θαμμένα μου γιατί…

ή μάλλον έτσι κάνω το σκύλο και χουγιάζω σαν τον σκύλο μου, κι αναγγέλλω με αυτόν τον αλλόκοτο τρόπο, τον σύνθετο κι απατηλό, τις συμφορές, επισπεύδω με την παρεκκλίνουσα έκφραση την έλευσή τους, γι αυτό μη διαβάζετε άλλο πια τούτο το καταραμένο κείμενο…

έτσι θα περάσω από τη γοητεία στην απογοήτευση, έτσι θα πάψουν οι λεκτικές αδεξιότητες και δε θα υπάρχει τίποτε άλλο μεσ’στην καρδιά και στο νου παρά η τρελή γεύση της οφθαλμαπάτης…


παγκάκι

όνομα ουσιαστικό, γένους ουδετέρου,υποκοριστικό του πάγκος, συνήθως μακρύ από ξύλο ή μέταλλο…

είναι αυτός ο τόπος όπου ένα λαμπερό καθαρό πρωινό, από εκτίμηση σε κάποιες κατά συρροή πιεστικές εικόνες, το αναζήτησα, ως συγκεκριμένο ουσιαστικό, και όχι ως λήμμα,από προτίμηση,επίσης για έναν ύποπτο χαρακτήρα που του προσέδωσε χαρακτηριστικά από μηχανής θεού …

υπέροχο σημείο,βασίλειο φωτός και χρωμάτων, με φως γαλήνιο,δροσερό και ειρηνικό, χωρίς παραπετάσματα, μύθος αρχαίος…

πόσο μεγαλώνει η ονειροπόληση τώρα που το περιγράφω!πόσο εύκολη είναι και πόσο μεγαλώνει μόνη της!

εικόνες,πέσετε μόνες σας!

αλαφρώστε τα σκεπτικά μέτωπα των ανθρώπων που σας έχουν δει, μα το ‘χουν ξεχάσει…

αλαφρώστε τα βήματά τους που τελευταία έχουν βαρύνει, υπάρχουν τόσα είδη βαδίσματος όσα και τα σύννεφα στον ουρανό, δώστε τους φτερά!

μην επιτρέψετε το πέρασμα σε τυχαίες μέρες περαστικές, γιατί αυτό το παγκάκι φιλοξενεί αδιάλειπτα μια κυριακή…

η νοητική διεργασία που με επαναφέρει στα συγκαλά μου, βασίζεται σε μια συγκίνηση που πηγάζει από αυτή την εικονιστική σκέψη! σε αυτό το σημείο, τείνω να δηλώσω πως δε θυμάμαι κανένα άλλο παγκάκι της ζωής μου!

και κουρασμένη απ’όλη αυτή την αναζήτηση, μου φαίνεται μεγάλη ανάγκη ν’αποθέσω πάνω του το βάρος μου το τόσο εφήμερο κι άλλο τόσο συνειδητό…

αυτό είναι ένα εξαίσιο σημείο αυτοπροσδιορισμού και το αντικείμενο,είναι η ευκαιρία, το πέρασμα, ο μύθος που σας έλεγα νωρίτερα…

λυπάμαι αν με λεκτικές αδεξιότητες σας παρέσυρα ως εδώ φίλε μου, μα δεν υπήρχε στην καρδιά και το νου μου πρόθεση κακή, παρά μονάχα μια τρελή απατηλή αίσθηση εγγύτητας και μια πιο τρελή, προσομοίωσης ψευδαίσθηση…


προσομοιώσεις…

DSC02888

-θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση!

-θέλω να ξεφύγω από αυτό το πολιτισμικό, ελλειμματικό και αδιέξοδο παρόν, από αυτό το «ξεχειλωμένο θέλω»!

-αν δε σε είχα γνωρίσει, κάτι πολύ σπουδαίο θα έλειπε από τη ζωή που μου διατέθηκε, που μου κατατέθηκε από άγνωστους θεούς …

-διασχίζεις την καθημερινότητα σου…

-ναι,χωρίς να σου αφήσω το χέρι και τα βήματά μου στο δρόμο συμφωνούν και εναρμονίζονται με τα σχέδια της φαντασίας του ύπνου μου…

-όλα, εκεί επιβάλλονται, όχι με την υλική τους ποιότητα ή ποσότητα, αλλά γιατί τα βλέπεις μεταμορφωμένα!

-εσύ μπορείς να σκεφτείς αφηρημένα και κάπως γενικά;

με εμποδίζει το αδιάκοπο παράπονο του σώματος μέσα στις ξένες απασχολήσεις…

χρειάζεσαι μεγαλύτερη εγγύτητα, δεν αφήνεσαι όμως, διατηρείς το μεταξωτό σου χαμόγελο όταν κάνεις πίσω…

-δεν επιτρέπω να με έχει παρά μόνον ένας!

-είσαι το μοναδικό και μόνο θηρίο που όχι μόνο δε θα καταφέρει κανείς άνθρωπος να εξημερώσει, αλλά ούτε να το κάνει να  συλλαβίσει καν…

-βέβαια, πάντα ελπίζουν οι των «ζωολογικών κήπων» πως θα τα καταφέρουν, γι αυτό σε όλους τους ζωολογικούς κήπους υπάρχει κάποιο άδειο κλουβί…

-μεγαλύτερο κλουβί από το βλέμμα σου δεν υπάρχει!

-μάτια μου αμίλητα, μεγάλα σα βδομάδες

με τη σκέψη αυτή βλέπω τον κόσμο μας καλύτερα, διαβλέπω τις συντεταγμένες των ζωών μας, το γιατί αυτό έγινε έτσι και δεν έγινε αλλιώς, ποια μυστική μανία της φύσης, και πια δικαιοσύνη της ζωής, συνταίριασε τις μέρες μας, εκκόλαψε τις συμπτώσεις… θυμάμαι ένα κουτάβι στη παλιά μου γειτονιά που κοίταζε μελαγχολικά και του χάιδευα τη φάτσα μέχρι να κλείσουν τα μάτια του και μόλις τελείωνα άρχιζε το παιχνίδι…

μερικές φορές ο χρόνος και ο τόπος μπερδεύονται ή ίσως στη ουσία δεν υπάρχουν…


το ύψος ή το είδος μιας συμφωνίας

όλα γύρω  λάμπουν σαν φρεσκοκομμένα νομίσματα

και  ζαλίζει ο θόρυβος των κερμάτων που πέφτουν στα τενεκεδάκια των ζητούντων

η αγριάδα του διπλής όψης!

κι όταν την άλλη μέρα,

κάποιοι σκοτώνουν την ώρα,

μέχρι μια νέα συνάντηση,

μια νέα στιγμή θριάμβου,

σίγουροι ότι ο κόσμος θα υπάρχει,

και δεν θα ‘χει γίνει επιτραπέζιο,

και δεν θα ΄χει γίνει κατακλυσμός,

κι αυτή στιγμή θριάμβου θα είναι!

όπως και οι άλλες!

οι σύντομες

οι έντονες

οι αξέχαστες…

μα οι πάντα «στιγμές θριάμβου

όταν καταργείται η μοναξιά και τα πλήθη κραυγάζουν,

αυτοκρατορικό συμβούλιο,θεσμοί, συμβούλια, κόμματα,

όχι μόνον τον ιούνη μα και προηγούμενα,

ήρεμοι και με συναίσθηση της ευτυχίας τους,

ατενίζουν το μέλλον,

από το ύψος της εξέδρας του κοινού τους θριάμβου…

μετά, 

επειδή ο θρίαμβος προετοιμάζεται κι έχει τη φασαρία του μέχρι να επιτευχθεί,

πρέπει να ασχοληθεί κάποιος με το ύψος ή το είδος της βοήθειας

και με κάποια γραφειοκρατικά που έχουν να κάνουν με τις συνθήκες

αναμεταξύ και  κάπουκάπου πατριώτη μου,

κάτι σκίρτησε μέσα μου κι ανοίχτηκα και δόθηκα και προσπάθησα να είμαι συμπαθητική, χαμογελαστή, διασκεδαστική, χουβαρντού, διαβαστερή, τέλεια χορεύτρια, πρώτη συζητητής και ‘γω …

 

 

 


ασύμπτωτοι δέκτες…

ο καθένας χωριστά αλλά και όλοι μας ασύμπτωτοι δέκτες για σύντομες επιδοκιμασίες και φτωχά τα ελέη μας αφού με μέσα ύποπτα και στίχους, ομορφαίνουμε το φάλτσο μας, δείχνοντας το λίγο μας πολύ…
έχω μια παλιά κουνιστή πολυθρόνα, νοτισμένη από όξινο ιδρώτα, ακουμπώ στην πλάτη της τη δική μου και αφουγκράζομαι τις αφηγήσεις μου, μετρώ πλασματικά μεγέθη πισωγυρίζοντας νοητές σελίδες, τα δάχτυλά μου προσαρμόζονται στις επιφάνειές της, όπως πάντα εύκολα προσαρμόζομαι σε κάθε είδους δεδομένα παλιά ή νέα , εξάλλου είναι γνωστό πως η επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως, και επίσης είναι και εκπληκτικό πώς αποδέχομαι απόηχους γεγονότων, πώς διυλίζομαι από μουσικές αιτίες, και πώς παρόλα αυτά μια χαρά τα φέρνω βόλτα καθώς μοιράζω εξυπηρετήσεις ή δέχομαι κατακραυγές για χίλιες και μία διοργανώσεις, διατυπώσεις, καθώς μοιράζομαι χρόνους και συνεργάζομαι ή δε συνεργάζομαι, μιλώ ή δε μιλώ, με θησαυριστές γνώσεων παντός είδους, και τελικά δεν αγωνίζομαι στο ίδιο ρινγκ αλλά εντούτοις προπονούμαι και αγωνίζομαι με πάθος και εγωισμό στην πλάγια παρατήρηση, στις προσπεράσεις, προφασίζομαι παραιτήσεις και προβάλλω τόση ψεύτικη ευγένεια όση χρειάζεται για να γίνω βαρετή κι ανυπόφορη και προφασίζομαι πως έχω μια δουλειά, ενώ δεν κάνω τίποτα παρά ένα ασταμάτητο μπρος πίσω με την πολυθρόνα μου αναζητώντας την προσαρμοστικότητά μου, μονολογώντας: το παραδέχομαι !
 …
έχω κι ένα τραπεζάκι με ελαφριά ύγρανση σκευών όπου αποθέτω τις ελαφρές σκέψεις μου, αλλά μη σας πέσουν βαριές φοβάμαι και γι αυτό δε θα τις γράψω τώρα…

για το αύριο

πάνω σε μια κουπαστή ομιχλωδών φθόγγων από μεθύσια διάσπαρτων κυττάρων, θα σκαρώσω έναν εξαιρετικό στόλο εφοδιασμένο με τον κώδικα των γυμνασίων, με άφθονο και αφύσικο εμπόρευμα κι ένα κρυστάλλινο πουλί σε κάθε κουπί, οι πόλεις θ’ ανοίγουν τα παράθυρά τους τα πρωινά, κάτω από υποψιασμένες συννεφιές τα επίσημα χτίρια θ’ ανοικοδομούνται συμφώνως προς προφητικάς υποδείξεις, οι έκταχτοι ανταποκριτές θ’ αναζητούν ιδανικές διατυπώσεις για τα συμπεράσματά τους, μα εγώ, πιστή σ’ ένα χάρτινο πλήρωμα, δε θα εμπιστεύομαι άλλον κανέναν, μήτε καν τον πολικόν αστέρα, έτσι και μέχρι το νερό να τρέξει στο κατώφλι και να κυλήσει ο καιρός, να καλπάσει ένας απρίλιος επιθυμών, να ξημερώσει με τον τσαλαπετεινό, να τελειώσουν εγκαίρως με τα μερεμέτια τους οι συγγραφείς και ν’αφήσουν ήσυχα τα χελιδόνια να λερώνουν τα πέτα μας, να θυμηθεί κάποιος την αρμπαρόριζα, να τολμήσει ο διπλανός, να προφτάσει ο Μάιος,να κρατήσουν γερά οι λεμονιές, να μπαλωθούν γρήγορα οι ραφές,να φυσάει γιασεμιά, μια κατσαρόλα μύρτιλο, ψωμί και ζάχαρη, κι ένα ποτήρι να ξεδιψάσει το κουρασμένο μου από τα γυμνάσια, αύριο, να με κατακλύζουν σκέψεις που να μην μπορώ ούτε να αξιολογήσω, ούτε να ταξινομήσω, σκόρπιες και μπορεί χωρίς νόημα, τα χέρια μου ν’ αρχίζουν να κρυώνουν, όπως πάντα έτσι συμβαίνει όταν ξεχνιέμαι μοναχή μπρος σε νερό τρεχούμενο επειδή το κορμί μου είναι στο σήμερα και η καρδιά μου στο αύριο…


η βία

βία, ονομάζω μια τόλμη ακατάσχετη που οι κίνδυνοι είναι το πάθος της…

τη διακρίνω σε μια ματιά, σε μια περπατησιά, σ’ ένα χαμόγελο και σηκώνει μέσα μου φουρτούνες…

μου τα μπερδεύει όλα…

μου μοιάζει με γαλήνη που με αναστατώνει…

εκείνο όμως που την ξεχωρίζει σχεδόν πάντα καλύτερα από κάθε τι άλλο είναι που τα σημάδια της δεν είναι συνηθισμένα…

λίγες κουβέντες με κρατούν ενήμερη…

αποχαλινώνουν τη φαντασία μου…

η αναστάτωσή μου μοιάζει να δημιουργείται από το γεγονός πως μέσα μου παίζω ταυτόχρονα το ρόλο του θύτη και του θύματος…

τη νύχτα μάλιστα, ξεγελώ στ’ αλήθεια το θύμα και το θύτη!

τους ξεπροβάλλω έξω από εμένα, τους κάνω να συναντιούνται κάπου και γύρω στα χαράματα είναι μεγάλη η συγκίνησή μου όταν μαθαίνω πως ο θύτης σε λίγες ώρες θα πάρει το δρόμο προς τα κάτεργα και το θύμα  θα υποκύψει στα τραύματά του…

τότε, η προσοχή μου προεκτείνεται μέχρι την περιοχή του εαυτού μου…

η ψυχή μου σηκώνει το βάρος μιας βίας που δεν την έχει επιθυμήσει και την εξημερώνει…

φορτίζεται με νόημα τόσο, όσο θα έβαζα σε κάθε μου πράξη…

από τότε που ήμουν παιδί, αυτό που περισσότερο μου προκαλούσε το ενδιαφέρον αλλά και με τρόμαζε παράλληλα ήταν η συνειδητοποίηση του μεγάλου φάσματος που περιέχει η ανθρώπινη ψυχή…

με άφηνε πάντα άφωνη η συνύπαρξη μέσα στην ψυχή της δύναμης για κυριαρχία αλλά και της δυνατότητας για συγχώρεση, το ενδιαφέρον για το σπουδαίο αλλά και το ασήμαντα μικρό, η συμπόρευση της αγάπης με το μίσος!

για τον λόγο αυτό, η ενασχόληση με τις ποιότητες του εσωτερικού μας κόσμου, οι οποίες δεν μπορούν να αναλυθούν και να αξιολογηθούν με τη λογική, δεν έχει να προσθέσει ή ν’ αφαιρέσει,να λύσει ή να μπερδέψει λιγότερο ή περισσότερο το μικρό κουβαράκι της ζωής του Β.Γ.


πάντοτε…

πάντοτε και για καιρό…

δυο μεγάλες εχθρικές λέξεις!

που συγκρούονται μόλις σκεφτώ ένα και μόνο συναίσθημα …

που ανταλλάσσουν εκτυφλωτικά σπαθιά πάνω απ’ το κεφάλι μου μέσα σε ένα ουρανό από μάτια…

μάτια με ασπράδι άσπρο καθαρό…

πάντοτε και καιρός…

δυο λέξεις!

μια φέρει τα χρώματά μου…

ακόμα κι αν το άσπρο της εξασθενεί αυτή την ώρα,

ακόμα κι αν τα μάτια κλείσουν από φαντασία κι όχι από ύπνο!

πάντοτε,

όπως πάνω στους όρκους που γυρεύουν τα κορίτσια…

πάντοτε,

όπως πάνω στην άσπρη σκόνη του χρόνου και εν ονόματι αυτού του οργάνου,

που χρησιμεύει για τη μέτρησή του…

αλλά μονάχα ως εδώ με γοητεύει!

ή μου ανοίγει την όρεξη!

μιας και έχει φτάσει να μου ανοίγει την όρεξη αυτή η ατέλειωτη κλωστή γάλα που βγαίνει από ένα γυάλινο βυζί…

απέναντι σε όλα και αντίθετα με όλα,

έτσι, θα ‘χω  υποστηρίξει ότι αυτό το πάντοτε!

σαν το μεγάλο κλειδί!

αυτό που αγάπησα,

που το φύλαξα ή δεν το φύλαξα,

αυτό που θα αγαπώ,

γιατί πάντοτε,

ήθελα να με εξηγώ με τέτοιους τρόπους,

ακατανόητους πάντοτε…


Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac