Tag Archives: είσοδος υπηρεσίας

χάρτινοι ναι, αετοί όχι…

ότι μπόρεσα ν’ αποκτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια μου διαφάνεια, το χρωστώ σ’ ένα είδος ειδικού θάρρους που μου’ δωκεν η Ποίηση: να γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.

δεν παίζω με τα λόγια… μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στη «στιγμή» όταν καταφέρει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια…οπόταν, πραγματικά, και η Θλίψις γίνεται Χάρις και η Χάρις Άγγελος. Η Ευτυχία Μοναχή και η Μοναχή Ευτυχία
με λευκές, μακριές πτυχές πάνω από το κενό,

ένα κενό γεμάτο σταγόνες πουλιών, αύρες βασιλικού και συριγμούς υπόκωφου Παραδείσου…

Οδυσσέας Ελύτης , Μικρός Ναυτίλος

φορτωμένοι με μια ανάσα,μεγαλύτερη απ’ το μπόι τους, ανύποπτοι και καθόλου σημαντικοί, χαμογελάνε και φεύγουν μια μέρα, χωρίς ανέμους ευνοϊκούς…

αρκούμενοι σε ενορχηστρώσεις, αποχωρούν μέσα από αυτές…

εξάλλου ένα ατέλειωτο φευγιό η ζωή μας, όσο κι αν ένας σπάγκος επιμένει να μας κρατάει στο χώμα, ο χαρταετός μας σκαλώνει αιωρούμενος ανάμεσα σε τάσεις υψηλές, επιβεβαιώνοντας ξανά την πάλη και πάλι και ξανά, πόση εγκατάλειψη κουβαλάει κανείς πάνω του…

ακόμα κι αυτός που κανέναν δε βασάνισε στην αθόρυβη ζωή του, ακόμα κι αυτός που πάσχισε αμίλητος κι ασήμαντος, ακόμα κι αυτός που απλά κρυφάκουγε τη ζωή,ακόμα κι αυτός που μια ζωή τα ζύγια του, βαριά, τον κρατούσαν προσγειωμένο…

Advertisements

«σου αρέσει αυτό το κολλιέ;δικό σου!»

οι γιορτές μας, τις περισσότερες φορές, δεν είναι παρά μια ανακούφιση απαρηγόρητων καρδιών…

γεννιόμαστε για μια κοινωνία όπου η χαρά της ζωής αντιμάχεται σθεναρά αυτό που την εμποδίζει…

η γιορτινή ζωή δεν μπορεί να συγχέεται με αυτές τις ενθουσιώδεις εκρήξεις που ξεπληρώνονται με απογοητεύσεις και κακοτυχίες, δε βολεύεται με αυτούς τους μακαρισμούς που, συλλέγοντάς τους, προαισθανόμαστε ότι γρήγορα θα μαραθούν, τόσο επιτηδευμένη είναι η ικμάδα τους… δε λογαριάζεται με το μέτρο της ενατένισης… πολύ περισσότερο, δε συμβιβάζεται με αυτόν τον ηδονισμό τον οποίο, γνωρίζοντας ότι η πλήξη σκοτώνει, πιστεύει ότι θα ξεγελάσει καταβροχθίζοντας απολαύσεις στο ποτήρι, το πιάτο και το κρεβάτι του επικείμενου θανάτου…

είναι ένα συνεχές ρεύμα που μεταφέρει, γονιμοποιεί και νοηματοδοτεί καθετί που μας κινητοποιεί… διεκδικεί μια κοινωνία όπου θα εξαπλώνεται απλόχερα αυτή η ανθρώπινη γενναιοδωρία την οποία, πλούσιοι ή φτωχοί, όλοι επιθυμούν κάποια στιγμή… έχει ανάγκη να δημιουργήσει μια αφθονία αγαθών που θα βασίζεται στον πλούτο του «είναι», αυτόν που δεν αντιλαμβάνεται το «έχειν» παρά μέσα από την απόλαυση να το διασκορπίσει…

αργά ή γρήγορα, θα πρέπει όντως να εγκαθιδρυθεί, στα ερείπια της εμπορευματικής τυραννίας, αυτή η γενικευμένη αυτοδιαχείριση, με όποιο όνομα κι αν της δώσετε, η οποία θα θέσει τις βάσεις για μια πραγματικά ανθρώπινη κοινωνία, μια κοινωνία όπου το χρήμα θα έχει εξαφανιστεί, όπου θα υπηρετούμε τον εαυτό μας υπηρετώντας τους άλλους, όπου ο καθένας θα έχει την επιλογή να προσφέρει και να προσφερθεί, χωρίς καμία θυσία, όπου η αλληλεγγύη θα διαχέει αυτές τις μικρές χαρές της φιλικής γενναιοδωρίας:

«σου αρέσει αυτό το κολλιέ;δικό σου!»

«σου αρέσει αυτό το αντικείμενο; παρ’ το, στο δίνω!»

από το «γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έχεται» του Roul Vaneigem

δε χρειαζόμαστε παρά ένα πράγμα,

τη βαθειά χαρά της ζωής!

αν η ποιητική της δύναμη αφυπνισθεί και αποκαλυφθεί,

όλα θα μας δοθούν με περίσσεια!


ποιος θυμάται το ακατάληπτο;

είμαι μάλλον κακή αναγνώστρια, απορρίπτω συνεχώς, με ύφος , άρνηση και μάλλον  κακή πίστη…

διάβασα ένα πολύ σοβαρό κείμενο για τις γραφικές τέχνες, μια μελέτη του Ζέιξε Μαν για το ζωγράφο Παπαζόφ… δεν αναφέρεται ρητά σ’ αυτό που γράφω, αλλά πρόκειται γι αυτόν…

διαβάζοντάς τον, δεν κράτησα ούτε λέξεις, ούτε ιδέες, μόνο φράσεις…

ας είμαστε ειλικρινείς: μέτριο ανάγνωσμα…

αν άξιζε κάτι, δε θα παραποιούσα τις ιδέες του…

από μια κακή ανάγνωση, δε θα είχα κρατήσει τίποτα, όπως συχνά μού συμβαίνει…

Papazov

ιδού το κείμενο τροποποιημένο: 

αφού παντρεύτηκε, το ένστικτό του τον έκανε να οικτίρει τον Μαλαρμέ, η πόζα του και η εριστικότητά του δεν άφηναν το απόστημα να κλείσει, ο Γκρινιάρης είναι γι αυτόν κάποιος που δεν έχει ανάγκη από «self», είναι τιποτένιος που ρεύεται, πρωτοκολλητής πιστοποιητικών γεννήσεως…έξαφνα σταματά, ορθώνοντας το καμπαναριό που θα νικήσει πάνω σ’ ένα κουνελώνα για μεγάλους ανθρώπους, χλευάζοντας το μοντέλο με ξεσπάσματα που θα ‘σκαγαν και το διάβολο… πνίγηκε στα γέλια… εύκολο πράγμα να παριστάνεις το χταπόδι στα ανοιχτά! ρωτώντας τα τρένα που τού απάντησαν, λες και μιλούσαν σε τρελό, μια ξεκούρδιστη κι άχαρη μονοτονία, όπως ένας κρατήρας χωρίς πελάτες…

ακατάληπτο; ε λοιπόν, όλα μου τα διαβάσματα έτσι είναι: ακατάληπτα…

γι αυτό και δεν έχω καθόλου μνήμη…

ποιος θυμάται το ακατάληπτο;


Chateaubriand: éloge de la révolution?

«Les crimes de notre révolution républicaine étaient l’ouvrage des passions, qui laissent toujours des ressources; il y avait désordre et non pas destruction dans la société. (…) Mais comment guérir la plaie faite par un gouvernement qui posait en principe le despotisme; qui, ne parlant que de religion et de morale, détruisait sans cesse la morale et la religion par ses institutions et ses mépris. (…) Les révolutions les plus terribles sont préférables à un pareil état. Si les guerres civiles produisent les crimes publics, elles enfantent au moins les vertus privées, les talents et les grands hommes. (…) Il n’y a point d’exemple d’une nation libre qui ait péri par une guerre entre les citoyens.»

De Buonaparte et des Bourbons

N'ayons pas peur des conflits, des révolutions, des passions... Le consentement au discours moral est une aliénation et une hypocrisie. On ne peut espérer dans l'avenir qu'à souhaiter le désordre

 

n’ayons pas peur des conflits, des révolutions, des passions…

le consentement au discours moral est une aliénation et une hypocrisie…

on ne peut espérer dans l’avenir qu’ à souhaiter le désordre…

υ.γ. κάθε ομοιότητα ή συνειρμός, τυχαίοι…


angelus novus…

Klee,Angelus novusτο φτερό μου είναι έτοιμο να πεταξει

ευχαρίστως θα επέστρεφα

γιατί κι αν έμενα για το ζώντα χρόνο

θα είχα λιγότερη τύχη…

Γκέρχαρτ Σόλεμ, Χαιρετισμός του Αγγέλου

υπάρχει ένας πίνακας του Κλέε που ονομάζτεαι Angelus novus…

απεικονίζει έναν άγγελο που μοιάζει έτοιμος να απομακρυνθεί από κάτι στο οποίο έχει προσηλωμένο το βλέμμα…

τα μάτια του είναι γουρλωμένα, έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό, τα φτερά του είναι απλωμένα…

έτσι πρέπει να μοιάζει ο άγγελος της ιστορίας!

έχει το πρόσωπο στραμμένο προς πο παρελθόν…

ότι σ’ εμάς εμφανίζεται ως αλυσσίδα συμβάντων αυτός το βλέπει ως μια μοναδική καταστροφή που σωρεύει ακατάπαυστα ερείπια επί ερειπίων και του τα ρίχνει στα πόδια…

ο άγγελος θα ήθελε να σταθεί, ν’ αναστήσει νεκρούς και να επανενώσει τα συντρίμμια…

αλλά μια καταιγίδα φυσά από τον παράδεισο που έχει παγιδευτεί στα φτερά του και είναι τόσο ισχυρή που ο άγγελος δεν μπορεί πια να τα κλείσει…

η καταιγίδα τον σπρώχνει ασυγκράτητα στο μέλλον, στο οποίο έχει  στραμμένα τα νώτα, ενώ μπροστά του ο σωρός των ερειπίων μεγαλώνει ως τον ουρανό…

ότι ονομάζουμε «πρόοδο» είναι αυτή ακριβώς η καταιγίδα…

η παράδοση των καταπιεσμένων μάς διδάσκει πως η «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» που ζούμε είναι ο κανόνας…

πρέπει να αποκτήσουμε μια έννοια ιστορίας που να αντιστοιχεί σε αυτό!

τότε θα έχουμε μπροστά μας ως έργο μας να προκαλέσουμε την πραγματική κατάσταση εκτάκτου ανάγκης κι αυτό θα βελτιώσει τη θέση μας στον αγώνα ενάντια στο φασισμό, τον οποίο ευνοεί σημαντικά το γεγονός ότι οι αντίπαλοί του επαγγέλλονται εναντίον του την πρόοδο ως ιστορικό κανόνα…

η κατάπληξη ότι τα πράγματα που βιώνουμε είναι «ακόμη» δυνατά δεν είναι φιλοσοφική…

δεν αποτελεί έναυσμα γνώσης, εκτός αν πρόκειται για τη γνώση ότι δεν ευσταθεί η παράσταση της ιστορίας που τη γεννά…

με αιτία το εργαστήρι των τοπικών και αφορμή κείμενα του Βάλτερ Μπένγιαμιν, για την έννοια της ιστορίας, από το «είκοσι χρόνια», εκδόσεις νήσος.


σκέψεις χρείας

Η κυρίαρχη κατάσταση στη χώρα είναι η κατάρρευση της αξίας και ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ζωής.
Η ευθύνη είναι ιεραρχημένη και δεν εξισώνεται. Πρώτιστα υπάρχει η ατομική ευθύνη για κάθε πράξη’ η άμεση σχέση με το κομματικοιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινητοποιήθηκε και δραστηριοποίηθηκε ο δράστης της δολοφονίας, σχετίζεται έμμεσα με την ηθικοοικονομική κατάσταση η οποία εξώθησε πολλούς ανθρώπους στην κινητοποίηση εντός αυτού του πλαισίου. Ο κομματικοιδεολογικός και φυλετικός δαρβινισμός πηγάζει από τον ηθικόοικονομικό και κοινωνικό δαρβινισμό. Οι νομιμοποιητές του κομματικοιδεολογικού δαρβινιστικού πλαισίου δράσης και όσοι το ανέχονται, αποκτούν λόγο ύπαρξης, μονάχα λόγω της ύπαρξης των νομιμοποιητών της ηθικοοικονομικής δαρβινιστικής κατάστασης και όσων την ανέχονται. Αυτό που τους ενώνει είναι ο δαρβινισμός.
 
Μέσω του αμφίπλευρου δαρβινισμού συνεχίζεται η διάρρηξη του ήδη ξεσκισμένου κοινωνικού ιστού, η διάσταση ανάμεσα στην ατομική και κοινωνική αυτοσυντήρηση και την αυτοσυντήρηση του κομματικοκρατικού μηχανισμού και της κυρίαρχης «πολιτικής» κάστας, η αποδύνδεση του νόμου από το δίκαιο και η έλλειψη κοινωνούμενου νοήματος (συμ)μετοχής (το οποίο δεν είναι άσχετο με την αυτοσυντήρηση και διαχέεται στο ήθος, τη θέαση και την ευθύνη, προσωπικά του καθενός και της καθεμιάς), η οποία έλλειψη (συμ)πληρώνεται μέσω μιας ακατάσχετης συνθηματολογίας, ασχήμιας και ηθικολογίας και ενός υπερχειλίζοντος μίσους. Η ηθικολογία, η συνθηματολογία, το μίσος, η ασχήμια και η ενοχή, που δρουν αμφίπλευρα εξισωτικά, δεν μπορούν να γεμίσουν αυτή «τη διάρρηξη, τη διάσταση, την αποσύνδεση, την έλλειψη», τη διάσπαση της ανθρωπογεωγραφίας που κυριαρχεί στη χώρα(παρά μονάχα να την αποκρύψουν).
 
«Ο πραγματικός δημοκράτης πρέπει να φροντίζει ώστε ο δήμος να μην πέφτει σε μεγάλη φτώχεια, διότι αυτό γίνεται αιτία για την παρακμή της δημοκρατίας…», έγραφε ο Αριστοτέλης’ στο σημείο αυτό παύει η συζήτηση περί «ποιότητας της δημοκρατίας». Όσο και «ποιοτική» να είναι μια δημοκρατία, όταν εξαθλιώνονται οι άνθρωποι «η ποιότητα» καταρρέει’ πόσο μάλλον αν η εξαθλίωση συνοδεύεται από διαρρήξεις, διαστάσεις, αποσυνδέσεις, ελλείψεις και διασπάσεις σε πολλαπλά επίπεδα. Όταν σπέρνεις «δημοκρατικό» δαρβινισμό -δήθεν- της «ελευθερίας», θερίζεις αντιδημοκρατικό δαρβινισμό της -όντως- αυταρχίας. «Τη ζωή και το πολίτευμα αυτών που ζουν υπό δημοκρατικό καθεστώς τα διαφυλάσσουν οι νόμοι, ενώ τα αντίστοιχα στην τυραννία και στην ολιγαρχία η καχυποψία και οι ένοπλες φρουρές», έλεγε ο Αισχίνης’ όταν ο πρώτος που παραβαίνει τους νόμους, είναι ο φορέας που υποτίθεται πως κυβερνά υπό τους νόμους ποιος θα προστατεύσει τη ζωή των ανθρώπων, το πολίτευμα και τη «ποιότητα της δημοκρατίας»; Σε αυτό ακριβώς το σημείο αρχίζουν να ανθούν η καχυποψία και οι ένοπλες φρουρές και αυτή η άνθιση είναι αδιάψευστη επιβεβαίωση για τη συνάφεια της «ποιότητας της δημοκρατίας» σου με την τυραννία και την ολιγαρχία (υπό τη κλασσική έννοια). Και όταν καλλιεργείς, με «δημοκρατικό» τρόπο το αίσθημα της υποταγής, του εξευτελισμού και της έλλειψης αυτοσεβασμού πως ακριβώς θα υπάρξει δημοκρατικό φρόνημα προάσπισης της ελευθερίας και του σεβασμού του -οποιουδήποτε- άλλου;
Η επιτηδευμένη και τεχνητά κατασκευασμένη θεωρία των «δύο άκρων» είναι παραπλανητική, και τη παραπλάνηση αυτή έρχονται να συμπληρώσουν οι θεωρίες των «δύο πόλων», της «αριστεράς» και της «δεξιάς» και του «ευρωπαϊσμού» και του «αντιευρωπαϊσμού». Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Το είπαν οι Ιησουίτες, οι Καλβινιστές, οι Ιακωβίνοι, οι Μαρξιστές, οι Φασίστες, οι Νεοφιλελεύθεροι το λένε όψιμα και οι άκριτοι Ευρωπαϊστές – τους πρόλαβε βέβαια ο Τζωρτζ Μπους. Όταν όλα όσα σχετίζονται με τους ανθρώπους γύρω σου, διαρρηγνύονται, αποσυνδέονται, εκκενώνονται, διασπώνται και μεταλλάσσονται σε πολτό, σε ασχήμια, τότε κάπως πρέπει να διατηρήσεις τη δυνατότητα να ορίσεις τον εχθρό.
 
Κατανοητό.
 
Που ακριβώς μέσα σε όλα τα προηγούμενα χωράει ο σεβασμός της αξίας της ανθρώπινης ζωής;
 
πηγή: Κοσμοϊδιογλωσσία

Το σχολείο του κόσμου απ’ την ανάποδη

Για περάστε!

Ελάτε στο σχολείο του κόσμου απ’ την ανάποδη!

Ας υψωθεί η αυλαία του μαγικού φανού!

Εικόνα και ήχος! Η ψευδαίσθηση της ζωής!

Ένα δώρο για τι κοινό, προσφορά του καταστήματος!

Προς ενημέρωση των παρισταμένων και παραδειγματισμό

των επόμενων γενεών!

Ελάτε να δείτε το ποτάμι που βγάζει φωτιές!

Τον κύριο Ήλιο να φωτίζει τη νύχτα!

Την κυρία Σελήνη μες το καταμεσήμερο!

Τα αστεράκια έξω από το στερέωμα!

Τον γελωτοποιό να κάθεται στο θρόνο του βασιλιά!

Την ανάσα του Σατανά να σκοτεινιάζει το σύμπαν!

Τους νεκρούς να περιφέρονται με έναν καθρέφτη στο χέρι!

Μάγοι! Ακροβάτες!

Δράκοι και βρικόλακες!

Ελάτε να δείτε το μαγικό ραβδί που μετατρέπει ένα παιδί σε νόμισμα!

Τον κόσμο χαμένο μέσα σε ένα παιχνίδι δεδομένων!

Προσοχή στις κακότεχνες απομιμήσεις!

Ο Θεός μαζί σας, αν έρθετε να δείτε!

Ο Θεός ας σας συγχωρέσει, αν όχι!

Ακατάλληλο για ανήλικους και ευαίσθητα άτομα.

(Με αφετηρία ένα κείμενο με το οποίο διαλαλούσαν τον μαγικό φανό, τον δέκατο όγδοο αιώνα)

Μήνυμα προς τους γονείς

Σήμερα πια ο κόσμος δε σέβεται τίποτε. Κάποτε υποκλινόμασταν μπροστά στην τιμή, την αλήθεια και τον νόμο… Η διαφθορά έχει φωλιάσει στη ζωή των σημερινών Αμερικανών. Όπου δεν υπάρχει υπακοή στους νόμους, νόμος γίνεται η διαφθορά. Η διαφθορά υπονομεύει αυτή τη χώρα. Το ήθος, η τιμή και ο νόμος έχουν εξανεμιστεί από την ζωή μας.

(Δηλώσεις του Αλ Καπόνε στον δημοσιογράφο Κορνήλιο Βάντερμπιλτ Τζούνιορ. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Liberty στις 17 Οκτωβρίου 1931, λίγες μέρες πριν ο Αλ Καπόνε οδηγηθεί στην φυλακή)

Αν ξαναγύριζε η Αλίκη

Πριν από εκατό χρόνια, η Αλίκη, μετά το ταξίδι της στη χώρα των θαυμάτων, μπήκε σε έναν καθρέφτη για να ανακαλύψει τον κόσμο απ’ την ανάποδη. Αν η Αλίκη ξαναγεννιόνταν στις μέρες μας δε θα χρειαζόταν να περάσει μέσα απ’ τον καθρέφτη, θα ήταν αρκετό να ρίξει μια ματιά έξω από το παράθυρο.

«Αν αποφασίσατε να εκπαιδεύσετε το σκύλο σας, συγχαρητήρια.

Πήρατε τη σωστή απόφαση. Πολύ σύντομα θα ανακαλύψετε ότι οι

κανόνες ανάμεσα στο αφεντικό και το σκύλο είναι απολύτως ξεκάθαροι.»

(Διεθνές Κέντρο Purina)

Εντουάρντο Γκαλεάνο, “Ένας κόσμος ανάποδα” , κυκλοφορεί  από τις ‘Εκδόσεις Πιρόγα’ σε μετάφραση της Γεωργίας Ζακοπούλου,  Eduardo Galeano “Patas arriba” 1998.

για τη γνώση, ευχαριστίες στην ελ.λ.α.ς !

τα μαθήματα αρχίζουν, στις 11 ενάτου, αλλά ο δάσκαλος ,Εντουάρντο Γκαλεάνο, θα ‘ναι όλες τις ώρες και όλες τις μέρες κάπου δεξιά στη σελίδα ετούτη …


“πολλοί έσονται πρώτοι έσχατοι και έσχατοι πρώτοι” *

ίσως σε δέκα χιλιάδες χρόνια, σ’ εκατό χιλιάδες χρόνια, σ’ ενα εκατομμύριο χρόνια, σ’ εκατό εκατομμύρια χρόνια, ο άνθρωπος θα γελάει, θα γελάει, τ’ ακούτε, με όλα όσα σκεφτόμαστε, κάνουμε, λέμε, γράφουμε, με όλα όσα αποκαλούμε δόξα, τιμή, μεγαλείο, ηρωισμό, τέχνες, επιστήμες, κάλλος, ισχύ, μεγαλοπρέπεια, θαυμαστό…

ο άνθρωπος θα έχει λησμονήσει τον άνθρωπο.

Antoine Wiertz, Λογοτεχνικά έργα.

* ο τίτλος ανήκει στο κείμενο που αποτελεί τον πρόλογο του βιβλίο του Υβ Λε Μανάκ :

Le matérialisme saisi par derrière – Propos sur l’ essence humaine, εκδόσεις La Digitale (Bourg de Baye – 29130 Quimperle), 1988.

στο λινκ ανοίγει η μικρού μήκους ταινία casus bellι…»όταν γυρίζαμε τη σκηνή με την ουρά των αστέγων που περίμεναν συσσίτιο, ένας πατέρας, Ελληνας, περίμενε στην ίδια ουρά με την κόρη του. Οταν αντιλήφθηκε ότι κάναμε γύρισμα, η απογοήτευση στο πρόσωπό του με σόκαρε. Βλέποντας αυτή τη σκηνή αντιλήφθηκα ότι η μυθοπλασία έχει γίνει πραγματικότητα.»

Γιώργος Ζώης(σενάριο-σκηνοθεσία)

* [Ματθ. ιθ’30]


υπήρξα περίεργη και μελετηρή,ξέρω απ᾿ όλα, λίγο απ᾿ όλα… και όχι δεν είμαι λυπημένη!

Πως ήσουνα εχθρός μου, δε το ήξερες,  Οι λέξεις σου το είπαν…

[ο τίτλος από το ποίημα της κ. Δημουλά,» πέρασα»  και ο υπότιτλος από το «ενός λεπτού μαζί»]

Ο κόσμος μας αλλάζει. Και μαζί του και οι άνθρωποι. Το συναισθανόμαστε, το καταλαβαίνουμε μα ακόμα οι λέξεις δεν έχουν την ακρίβεια που απαιτεί η ερμηνεία. Ακόμη περισσότερο δεν έχουνε τη δύναμη που απαιτεί η αλλαγή. Και προσμένουμε άλλοι ατομικά και άλλοι πιο συλλογικά, ανιχνεύοντας κριτικά το μέλλον. Από χθες ο κόσμος της δυνητικής επικοινωνίας φλέγεται από κάποιες δηλώσεις της ποιήτριας Κικής Δημουλά. Οι μετανάστες έχουν καταλάβει όλα τα παγκάκια της Κυψέλης. Κι όταν ο κάθε άνθρωπος φτιάχνει τη δική του οπτική για τον κόσμο, πόσο χρήσιμα μοιάζουν τα λόγια των πολιτογραφημένων σοφών ώστε να σχηματοποιήσουν τις σκόρπιες εικόνες. Κι έπειτα δηλώσεις επανόρθωσης, απομαγνητοφώνηση λέξη προς λέξη, κατεστημένη Σώτη Τριανταφύλλου στο protagon και διαμάχες του ψηφιακού λες κι έχουν φόντο κάποια pop star.

Απογοήτευση.

Από τις ενοχλητικότερες αντιδράσεις στον δημόσιο λόγο είναι αυτή που παριστάνουμε τους έκπληκτους και τους προσβεβλημένους. Για πολλά χρόνια, τα τρία τελευταία πολύ έντονα, ο ρατσισμός εκφέρεται με τη γλώσσα των δικαιωμάτων, με τη γλώσσα της καθημερινής ζωής, με την γλώσσα της οικονομίας, με τη γλώσσα της δημοκρατικής επιλογής. Ο ρατσισμός συνιστά συστατικό στοιχείο των διαδικασιών υποκειμενοποίησης της κρίσης. Και αποκτά λογοθετική και σωματική εκφορά. Κάποια σώματα, κάποιες ζωές είναι παρείσακτες στις πόλεις στον βαθμό που είναι ορατές. Όταν καλλιεργούν αμισθί φράουλες, όταν χαρίζουν το σώμα τους στις σεξουαλικές ορέξεις του «υγιούς πληθυσμού», όταν μεγαλώνουν τα παιδιά σας ή περιποιούνται τους παππούδες μας τότε οι μετανάστες εκτελούν «αόρατες» κοινωνικές λειτουργίες. Δεν καταλαμβάνουν τις πόλεις, αντίθετα βιώνουν πολλαπλούς αποκλεισμούς, ταξικούς, εθνικούς, συχνά έμφυλους.

Το πρόβλημα έγκειται όταν καταλαμβάνουν χώρο. Όταν ανασύρονται στο προσκήνιο της ανθρώπινης εμπειρίας. Όταν αποκτούν καθημερινότητα, χρόνο για κοινωνική ζωή στην πλατεία, όταν ασθενούν και χρειάζονται γιατρό, όταν ζητούν ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά τους μέσα στο ελληνικό σχολείο. Πόσες φορές σκεφτήκατε την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων δίπλα σας ως πρόβλημα και ανάποδα πόσες φορές προσπαθήσατε να έρθετε κοντά στη γειτονιά σας; Στα απέναντι παράθυρα που συναντιούνται οι μυρωδιές της κουζίνας σας; Σε μια παιδική γιορτή που μιλιέται η διεθνέστερη γλώσσα του κόσμου, το παιχνίδι;

Η Κική Δημουλά, είναι αναμφισβήτητα μια καλή ποιήτρια, αν το μόνο μας κριτήριο είναι η αισθητική. Δεν έχει κρύψει ποτέ τις απόψεις της. Εκλέχθηκε στην Ακαδημία Αθηνών, με ότι αυτό συνεπάγεται. Έχει πολλές συμπάθειες στον κόσμο των παλιανθρώπων όπως γράφει και ο Σταμάτης. Δεν καταλαβαίνω γιατί σοκάρεστε όσοι σοκάρεστε. Εκείνη πρέπει να σοκαριστεί με όσους την επαινούν. Η ποίηση της μπορεί να εξέφραζε κάποιους και άλλους όχι. Η ουσία έγκειται στο πόσους εκφράζουν οι δηλώσεις τις. Όποιες και να είναι, οι προβεβλημένες ή οι διευκρινισμένες, οι απομαγνητοφωνημένες ή οι θρυλούμενες. Πόσοι συνάνθρωποι μας λένε από μέσα τους «βρέθηκε ένας άνθρωπος να τα πει»; Πόσοι αισθάνονται την ίδια αγανάκτηση στα παγκάκια της Κυψέλης και των υπόλοιπων γειτονιών στο κέντρο; Πόσοι θεωρούν τον μετανάστη ενοχλητική εικόνα;

China - The Common People of Tiananmen

«Πραγματικά η διανοητική δραστηριότητα πρέπει να διακρίνεται σε βαθμούς, ακόμη και από εσωτερική άποψη, βαθμούς που σε στιγμές υπερβολικής αντίθεσης, μας δίνουν μιαν αληθινή και ιδιαίτερη ποιοτική χροιά: στην πιο υψηλή βαθμίδα θα τοποθετηθούν οι δημιουργοί των διάφορων επιστημών, της φιλοσοφίας και της τέχνης κλπ, στην πιο χαμηλή οι κατώτεροι «διαχειριστές» και διαφημιστές του συσσωρευμένου και ήδη υπάρχοντος πνευματικού πλούτου», γράφει ο Αντόνιο Γκράμσι. Δεν θα αξιολογήσω σε ποιες στιγμές της η ποίηση της Δημουλά βρέθηκε στην υψηλή βαθμίδα, είμαι σίγουρος όμως πως οι δηλώσεις της ανήκουν στην δεύτερη. Η αναπαραγωγή μιας ήδη συσσωρευμένης κουλτούρας μισανθρωπισμού και βιοπολιτικής κυριαρχίας, αποτελεί λυπηρό δείγμα για έναν πνευματικό άνθρωπο σε ότι κι αν πιστεύει.

αναδημοσίευση άρθρου του Παντελή Προμπονά, για τα πιασμένα παγκάκια της Κυψέλης από τα Τετράδια Ανυπόταχτης Θεωρίας

και τώρα τί;

μιλάμε ή δε μιλάμε για την παραβατικότητα των ξένων ;

θίγουμε ή δε θίγουμε το ανθρωπιστικό πρόβλημα;

κρύβουμε ή δεν κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί;

η κρίση ενισχύει ή δεν ενισχύει την εγκληματικότητα;

οι χρυσαυγίτες θα ξεπεράσουν ή δε θα ξεπεράσουν το 10%;

διαβάζουμε ή δε διαβάζουμε ποίηση;

διαβάζουμε ή δε διαβάζουμε γενικά;

κατανοούμε ή …


έχει γραφτεί και το ασπάζομαι πως η Δημουλά κάνει πράγματα με την γλώσσα που κανείς Έλληνας ποιητής δεν τόλμησε, αφού αλλάζει τα μέρη του λόγου, κάνει τα επίθετα ρήματα, τα ουσιαστικά επιρρήματα, συμπεριφέρεται σαν  αναρχική των λέξεων, παίρνει εκδίκηση από την γλώσσα για κάθε απουσία, κάθε μοναξιά, κάθε φόβο της ζωής, και πάντα φοβισμένη από την ίδια την ύπαρξη, τρομοκρατεί το κάτι που ηλιθιωδώς χάφτει πως το τίποτα θα του΄κάνει μια καλύτερη τιμή…

 


άσμα μικρό

χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.
είχε συνάξει λίγα φύλλα
ένα κλαδί γεμάτο φως
είχε πονέσει.
και τώρα χάθηκε…
αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος
αγγίζει νέους ουρανούς
η προσευχή του μάχη.
έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.

Νίκος Καρούζος

Άσμα μικρό (Νίκος Καρούζος) Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος. Είχε συνάξει λίγα φύλλα ένα κλαδί γεμάτο φως είχε πονέσει. Και τώρα χάθηκε… Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος αγγίζει νέους ουρανούς η προσευχή του μάχη. Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/938, Ἀντίβαρο
Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος. Είχε συνάξει λίγα φύλλα ένα κλαδί γεμάτο φως είχε πονέσει. Και τώρα χάθηκε… Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος αγγίζει νέους ουρανούς η προσευχή του μάχη. Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/938, Ἀντίβαρο
Άσμα μικρό (Νίκος Καρούζος) Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος. Είχε συνάξει λίγα φύλλα ένα κλαδί γεμάτο φως είχε πονέσει. Και τώρα χάθηκε… Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος αγγίζει νέους ουρανούς η προσευχή του μάχη. Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/938, Ἀντίβαρο

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac