ελεγχόμενες αυταπάτες για τον χαμένο χρόνο του Dormael

o θεός; αγαθός γέρος με λευκή γενειάδα;

όχι βέβαια!

o Θεός (Benoît Poelvoorde) είναι ανυπόληπτος είδος, θλιβερός, βρωμάει και ζέχνει, ζει σ’ένα σκοτεινό διαμέρισμα των Βρυξελλών με τη σύζυγό του (Yolande Moreau) και την κόρη τους Εa (Pili Groyon), έχει και έναν υιό, σε μέγεθος μπιμπελό να φανταστείτε και περνά τις μέρες του κολλημένος στον υπολογιστή του, μέσα στο ιδρωμένο του τισέρτ, τη φαρδιά πιτζάμα του,  και την παλιά του ρόμπα, φοράει παντόφλες, και μια άσχημα δεμένη ρόμπα, έχει στο στόμα μόνιμα ένα τσιγάρο και γύρω του άδεια μπουκάλια και η ζωή του είναι οργανωμένη σε τρία στάδια: γαβγίζει στην οικογένειά του, κοιμάται και ροχαλίζει μπροστά από την τηλεόραση και από το τεράστιο γραφείο του με τους γιγαντιαίους τοίχους με επένδυση από εκατοντάδες συρτάρια, παίζει βρώμικα κόλπα στους φτωχούς ανθρώπους…

ο θεός τα ξέρει όλα!

μέχρι που η κόρη του εισβάλλει στο γραφείο και μαθαίνει κι αυτή…

τι; πότε είναι το γραφτό καθενός να γεννηθεί ή να πεθάνει!

κλικ και δεν υπάρχει άνθρωπος στον μάταιο ετούτο κόσμο που να αγνοεί αυτή την πληροφορία!

ο θεός  βέβαια μπορεί να κάνει χειρότερα, φυσικά, τόσο χειρότερα που κάποτε ο μεγαλύτερος γιος του, δραπέτευσε από το άθλιο διαμέρισμα, πάνε πολλά χρόνια τώρα, για να πάει να μοιραστεί τη μοίρα των ανθρώπων και να τους δώσει κάποια ελπίδα…

η κόρη , ένα δεκάχρονο κορίτσι, είναι έτοιμη να κάνει το ίδιο, αλλά πριν από την αναχώρηση, με το τέχνασμα του sms, θα καταστρέψει την επιρροή που ασκεί πάνω στους  ανθρώπους ο ανάξιος θεός πατέρας…

τώρα στην καρδιά του καθενός από τους θνητούς γεννιέται το ερώτημα: και τώρα τι κάνω;αντιμέτωποι όλοι με αυτή την είδηση, αντιδρούν ποικιλότροπα, ενώ ο Van Dormael  δεν υιοθετεί καμία αντίδραση, αφήνει ελεύθερους τους ανθρώπους, χωρίς να τους στολίζει με θρησκευτικά μπιχλιμπίδια,τους προσθέτει καυστικές παρατηρήσεις…

προσωπικά, δεν έλαβα κανένα sms, αλλά αναρωτήθηκα:

είναι ο Jaco Van Dormael λίγο υπερβολικός;

ε και ; αφού δε με προσβάλλει…

αν υποθέταμε ότι αυτό γίνεται;

ε τότε πράγματι χρειάζεται λίγη πλάκα, λίγη φαντασία, λίγη στεναχώρια, λίγη αυτοκριτική, λίγος επαναπροσδιορισμός…

προθέσεις υπάρχουν;

σίγουρα υπάρχουν!ζούμε σε μια εποχή όπου η φαντασία ασθενεί, το κιτς θριαμβεύει, η τυπική ευγένεια αναμιγνύεται με την καταναγκαστική αισιοδοξία και σίγουρα υπάρχει πρόβλημα!

δε με σόκαρε η ταινία, η πρωτόγνωρη ανθρωπογεωγραφία της δε προσέλκυσε το ενδιαφέρον μου, όμως τη συμπάθησα, και θα μπορούσα να τη συμπαθήσω περισσότερο, αν ο θεός έπαιζε περισσότερη ώρα! με κέρδισε η επιθετική του ευφορία!εντάξει, μεταξύ σοβαρού και αστείου δηλώνω πως σχεδόν άρχισα να πιστεύω σε αυτόν τον θεό!

le-tout-nouveau-testament-benoit-poelvoorde

ελθέτω η βασιλεία του!

τέλος η βίβλος , τέλος τα ευαγγέλια, όλα ξαναγράφονται δια χειρός Jaco Van Dormael!

σε μια εποχή που όλα τα κοινωνικά ζητήματα χαρακτηρίζονται από παραλογισμό, που οι εντάσεις χαρακτηρίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, που θεός είναι το κέρδος, το εγώ, το μίσος, προκύπτει ένα θαύμα!ποιος δε θα το ευχόταν!

τα σύμβολα αυτοσαρκάζονται, η θεία φοίτηση καθορίζει τη θέαση, οι ψευδαισθήσεις απογειώνονται, κι ο παραλογισμός γιορτάζει!η ποίηση το παλεύει, το χιούμορ έχει ένα προβληματάκι ενίοτε, αλλά ευτυχώς υπάρχει το πλυντήριο!

ως έννοια το πλυντήριο, προσωπικά το έχω θεοποιήσει έτσι κι αλλιώς!

το πρόγραμμα 40 βαθμοί χωρίς στύψιμο το ‘χω ευαγγέλιο!

ούτε τα έξι ευαγγέλια του φιλμ είχαν στύψιμο, αλλά νομίζω πως πλύθηκαν στο ελαφρύ…

σφάλμα του κατασκευαστή ασφαλώς!

letout nouveau testament

ελαφρυντικά υπάρχουν;

βεβαίως!ποιος δεν έχει αμφισβητήσει τη σχέση ανθρώπου – θεού, ποιος δε θα θελε να συμβιβάσει τη μοίρα με την ελεύθερη βούληση; ο Van Dormael δε θ’αποτελούσε εξαίρεση!

αλληγορικά γράφω για μια αλληγορική ιστορία, συγκεκριμένα κρίνω ως απλή και επιφανειακή την ίδια ιστορία, τη δικαιολογώ μέσα από την ίδια της την ουσία: τα μικρά ελαττώματα του ανθρώπου, ωχριούσαν πάντα μπρος στα μεγάλα του θεού…

λοιπόν, κλείνοντας, συνοψίζω συμπεραίνοντας με άποψη που είχα και πριν δω το φιλμ: αν ο Θεός ήταν βέλγος, θα ήταν ο Benoît Poelvoorde, το να θεοποιήσεις αυτόν τον ηθοποιό δεν είναι εκκεντρικό διόλου,  οι κακές ημέρες του κόσμου θα ήταν ευχάριστες γιατί πάντα οι  τρελές ιδέες του σκηνοθέτη Jaco Van Dormael ήταν υπέροχα τρελά καλές ιδέες, άσχετα πώς τις χειρίστηκε!

αν υπάρχει κάτι θετικό γι αυτό το φιλμ, εκτός από την κεντρική ιδέα, το εντοπίζω στα ψηφιακά εφέ, και την σάτιρα που υποβόσκει σε αυτά…

σκέφτομαι πως όταν ο Van Dormael ανακοίνωσε πως θα ξαναγράψει την καινή διαθήκη, δεν ήμουν εκεί να του πω, οκ, κάν’ το! έτσι, έμεινα με την επιθυμία! ναι, θα ήθελα να δω ένα γκροτέσκο , ένα θεμελιωδώς κακό, κάκιστο πατέρα και επίσης θα ‘θελα να δω την Catherine Deneuve πιο ποιοτικά φιλμαρισμένη, τόσο make up πια! κρίμα το δάνειο από το «αναζητώντας τον χαμένο χρόνο», μέσω των δευτερευόντων χαρακτήρων του ο Προυστ κατάφερνε να ξεφλουδίσει τη θέση του…

 
 

σύντομη συνάντηση

σιδηροδρομικός σταθμός σκοτεινός, ήχοι και ατμοί τρένων, ατμόσφαιρα διακριτικά παρορμητική για το απλό χρονικό ενός σύντομου ανθρώπινου φλερτ… 

γνωρίζονται χάρη σε ένα δάκρυ…

χωρίζουν χωρίς δάκρυα…

ένα άγγιγμα στον ώμο, η μόνη επαφή…

BriefEncounter

ένα κλιμακούμενο ερωτικό δράμα ή το μελόδραμα δυο ανθρώπων της μεσαίας τάξης…

μια αλληγορία πάνω στον απαγορευμένο έρωτα…

πεπερασμένο; αναχρονιστικό;

από το πρώτο σφύριγμα γνωρίζουν, γνωρίζουμε, δε θα ανταλλάξουν ούτε ένα φιλί, μια ηθική τους απαγορεύει τους δρόμους της καρδιάς, ο απόλυτος έρωτας θυσιάζεται  στο βωμό των κοινωνικών προκαταλήψεων, η γυναικεία απελπισία μουρμουρίζει ισχνά, η γυναικεία απελπισία διαθέτει φωνή μετρημένη,  θέλει προσπάθεια να τη νιώσεις, ο ρεαλισμός, γροθιά, οι εσωτερικές εντάσεις, αδρές, δεν απαλύνονται, δεν υπάρχει λύτρωση, η καθημερινότητα ασφυκτικά πεζή, ανίκητα πεζή…

εκεί προσγειώνονται οι ήρωες…

τόση ειλικρίνεια, πληγώνει!πληγώθηκα…

τόση αυταπάρνηση, σκοτώνει!σκοτώθηκα…

είχα ένα δίλημμα: φυγή ή τρέλα;

τελικά τα ανέβαλα και τα δυο, αποφάσισα να αναπολήσω, να αισθανθώ, να αξιολογήσω,να αναστενάξω, να παραδεχτώ, να αναθεματίσω…

όταν ο ατμός των τρένων διαλύθηκε, διαλύθηκα κι εγώ και βρέθηκα απέναντι από μια γυναίκα αποστασιοποιημένη από το περιβάλλον της, άκουγε Ραχμάνινοφ, το κονσέρτο για πιάνο νούμερο 2, αλλάξαμε θέση, μόνο έτσι μπορεί κανείς να νιώσει, να κατανοήσει…

με την αλλαγή θέσης, δεν υπήρξαν ανατροπές, όπως δεν υπάρχουν ανατροπές και στην ταινία «Σύντομη συνάντηση» του David Lean, με την Celia Jhonson και τον Τrevor Ηoward.

εξάλλου, δεν αγγίζεται το όνειρο, ούτε η παραίσθηση αγγίζεται, ίσως η υστερία μόνο μπορεί να βιωθεί… ώστε το απλό χρονικό ενός σύντομου λαμπερού ασπρόμαυρου ανθρώπινου φλερτ να μετατραπεί σε βροντερή φιλμική συμφωνία…δυο άνθρωποι και ο Ραχμάνινοφ αρκούν, είναι τόσο απλό όσο περίπλοκες είναι οι συμβάσεις των ανθρώπων, είναι τόσο περίπλοκο όσο ένα σταυρόλεξο για αρχάριους λύτες, είναι τόσο σαφές όσο οι θολές από τον ατμό των τρένων αναμνήσεις …

 

 

 

 

 


x

DSC03238
ακούγεται το χιόνι, έχει 
έναν πολύ συγκεκριμένο θόρυβο, αρκεί να  αφουγκραστείς καλά, ακούγονται οι νιφάδες, τσακίζονται στο έδαφος μα αφήνουν πίσω τους ένα ήχο, έναν ήχο σαν του χαρτιού που τσαλακώνεται ή σαν του  ξύλου που καίγεται, και σήμερα το πρωί, είμαι σίγουρη πως άκουσα ένα παγωμένο δάσος να παλεύει με τις φλόγες,ο ουρανός, λευκοκίτρινος από βραδύς,το πρωί όταν τον κοίταξα να κόπηκε κομματάκια και έπεσε πάνω μου γλυκός σαν άχνη ζάχαρη,τον μύρισα, ουρανός ήταν άσπρο αχνιστό ψωμί και έπεσε πάνω μου σαν ψίχουλα θρυμματισμένα,που μάζεψα στην χούφτα μου ψίχουλα και τα κοίταζα μέχρι να λιώνουν απαλά, και τότε πρόσεξα μια νιφάδα που έπεσε πάνω στο μαύρο μου παλτό, έμεινε για λίγο ακίνητη, γιατί μια νιφάδα όταν πέφτει πάνω σε μαύρο ρούχο πάντα μένει για λίγο ακίνητη! αυτό το λίγο σου δίνει το χρόνο να παρατηρήσεις προσεκτικά τους κρυστάλλους και τα λουλουδένια δαντελωτά πλοκάμια της, και δεν υπάρχει πιο όμορφο πράμα από ένα κομματάκι σμιλεμένο πάγο που πέφτει από τον ουρανό στο μανίκι σου, ευτυχώς δεν αντάμωσα περαστικό γιατί θα έβλεπε στο βλέμμα μου το κενό του ψύχους, ευτυχώς δεν αντάμωσα περαστικό γιατί θα άκουγε στη φωνή μου μικρούς κρότους από θραύσματα πάγου κάτω από μια βάναυση μπότα, ρουφώ με μάτια και ρουθούνια  το ψύχος, και καθώς παλτό για τα μάτια δεν έχει εφευρεθεί, και ο άρρωστος αμφιβληστροειδής μου δεν με προστατεύει, αποφάσισα να εξοντώσω αυτό το λευκό ψύχος με όπλο ένα καφέ! τεντώνω το χέρι μακριά μου και με το βλέμμα μου ακολουθώ τις νιφάδες που σβήνουν μέσα στο καφετί υγρό,το μαύρο μου παλτό ασπρίζει… κάνω ένα βήμα, μετά κι άλλο, κι άλλο… αφήνω ίχνη από τις σόλες μου στον κάμπο μετά θα σταθώ και θα τα κοιτάξω με περίσκεψη, και ενώ το ψύχος άθελά του προκαλεί υγρούς διάφανους κόμπους σε μύτη και μάτια, αποφασίζω σίγουρα πως δε μου αρέσει το χιόνι που πέφτει στα βουνά γιατί έτσι κι αλλιώς είναι μακριά μου, αλλά μου αρέσει το χιόνι που πέφτει στον κάμπο, γιατί στον ελάχιστο χρόνο ζωής του πάντα σκέφτεται να κάνει λίγο χώρο και για μένα! άσχετο, αλλά αυτό με το «λευκό κλοιό» ως τηλεοπτική έκφραση, μου δίνει στα νεύρα…

 


αυτό το κάτι

το φως μιας μηχανής προβολής που τρεμοπαίζει,

διάχυτο άσπρο φως …

θα μπορούσε ίσως να μεταφέρει εικόνες της ψυχής,

προβάλλει στον άσπρο πάνινο καμβά μιας άλλης διάστασης,

ίσως μιας τέταρτης,

αυτό το κάτι που μέσα μας ρέει σαν λάβα χιλίων πύρινων ποταμών,

και κοσμεί ανάγλυφα την προσωπογραφία μας…

φόντο μελαγχολικού χειμερινού τοπίου…

θεατές εμείς!

σενάριο:αυτό που συμβαίνει σε μια ψυχική ταλάντωση που μεταφέρεται και δονεί το σώμα κι η λογική απέναντι με τα χίλια πρόσωπα και έναν λόγο, προσπαθώντας να εξηγήσει,να μετριάσει, να αποσβήσει,και ίσως ίσως να απαξιώσει…

το χέρι του γέρου μηχανικού στηρίζεται στο μικρό φωτεινό παραθύρι όπου ακτίνες φωτός φωτίζουν μια γόπα ανάμεσα στα γεμάτα νικοτίνη δάχτυλα του σαν αντίδραση σε μια ακούσια συναλλαγή με τον χρόνο…

και η προβολή ξεκινάει, διάχυτο άσπρο φως…

αυτό το κάτι αναδύεται μέσα μας!


γιατί έτσι…

fog

έτσι ε; α σ’έχω στο χέρι,να το έτσι που περίμενε παράφορα την ανάγκη σου για λογική,το ικανοποιητικό έτσι, το ερμηνευτικό έτσι…το έτσι το συμπερασματικό μετά μια μακρά παράγραφο, το έτσι που διώχνει τις καταπιεστικές σκιές, το έτσι που μοιάζει με γιγάντιο οδοκαθαριστή, που τα μαλλιά του χάνονται μέσα στα άστρα και τα πόδια του τρυπώνουν από τους φεγγίτες στα υπόγεια των ανθρώπων, το έτσι που σκανδαλίζει τους ποιητές στα πουπουλένια τους κρεβάτια, το έτσι! αυτό που πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα, και δοκιμάζει τους σύρτες, και την ασφάλεια των απομονωμένων ανθρώπων… το έτσι ανήκει σε μένα και δε θα πω λέξη γιατί συμβαίνει έτσι…

έτσι δοκιμάζω τη δύναμη των σκέψεών μου, έτσι αναρωτιέμαι τι έχει πεθάνει μέσα μου, τι είναι ακόμα αποτελεσματικό, και στο κατώφλι του νου μου, σταματημένο μια στιγμή, έτσι απρόσμενα, από μια απαίσια κραυγή, περπατά έτσι στα δωμάτια του κεφαλιού μου, με το μέσο της γραφής, ένα-ένα, ψάχνοντας τα θαμμένα μου γιατί…

ή μάλλον έτσι κάνω το σκύλο και χουγιάζω σαν τον σκύλο μου, κι αναγγέλλω με αυτόν τον αλλόκοτο τρόπο, τον σύνθετο κι απατηλό, τις συμφορές, επισπεύδω με την παρεκκλίνουσα έκφραση την έλευσή τους, γι αυτό μη διαβάζετε άλλο πια τούτο το καταραμένο κείμενο…

έτσι θα περάσω από τη γοητεία στην απογοήτευση, έτσι θα πάψουν οι λεκτικές αδεξιότητες και δε θα υπάρχει τίποτε άλλο μεσ’στην καρδιά και στο νου παρά η τρελή γεύση της οφθαλμαπάτης…


παγκάκι

όνομα ουσιαστικό, γένους ουδετέρου,υποκοριστικό του πάγκος, συνήθως μακρύ από ξύλο ή μέταλλο…

είναι αυτός ο τόπος όπου ένα λαμπερό καθαρό πρωινό, από εκτίμηση σε κάποιες κατά συρροή πιεστικές εικόνες, το αναζήτησα, ως συγκεκριμένο ουσιαστικό, και όχι ως λήμμα,από προτίμηση,επίσης για έναν ύποπτο χαρακτήρα που του προσέδωσε χαρακτηριστικά από μηχανής θεού …

υπέροχο σημείο,βασίλειο φωτός και χρωμάτων, με φως γαλήνιο,δροσερό και ειρηνικό, χωρίς παραπετάσματα, μύθος αρχαίος…

πόσο μεγαλώνει η ονειροπόληση τώρα που το περιγράφω!πόσο εύκολη είναι και πόσο μεγαλώνει μόνη της!

εικόνες,πέσετε μόνες σας!

αλαφρώστε τα σκεπτικά μέτωπα των ανθρώπων που σας έχουν δει, μα το ‘χουν ξεχάσει…

αλαφρώστε τα βήματά τους που τελευταία έχουν βαρύνει, υπάρχουν τόσα είδη βαδίσματος όσα και τα σύννεφα στον ουρανό, δώστε τους φτερά!

μην επιτρέψετε το πέρασμα σε τυχαίες μέρες περαστικές, γιατί αυτό το παγκάκι φιλοξενεί αδιάλειπτα μια κυριακή…

η νοητική διεργασία που με επαναφέρει στα συγκαλά μου, βασίζεται σε μια συγκίνηση που πηγάζει από αυτή την εικονιστική σκέψη! σε αυτό το σημείο, τείνω να δηλώσω πως δε θυμάμαι κανένα άλλο παγκάκι της ζωής μου!

και κουρασμένη απ’όλη αυτή την αναζήτηση, μου φαίνεται μεγάλη ανάγκη ν’αποθέσω πάνω του το βάρος μου το τόσο εφήμερο κι άλλο τόσο συνειδητό…

αυτό είναι ένα εξαίσιο σημείο αυτοπροσδιορισμού και το αντικείμενο,είναι η ευκαιρία, το πέρασμα, ο μύθος που σας έλεγα νωρίτερα…

λυπάμαι αν με λεκτικές αδεξιότητες σας παρέσυρα ως εδώ φίλε μου, μα δεν υπήρχε στην καρδιά και το νου μου πρόθεση κακή, παρά μονάχα μια τρελή απατηλή αίσθηση εγγύτητας και μια πιο τρελή, προσομοίωσης ψευδαίσθηση…


ωραίος κόσμος…

δε χρειάζεται να το μουρμουρίζετε ανάμεσα στα δόντια σας…

πέστε μπρούμυτα!

πιο γρήγορα!

ένα με το χώμα!

δέστε…

πατώ πάνω στα σώματά σας, νωθρός βασιλιάς, προχωρώ, λερώνω τους δρόμους και τις καρδιές σας…

γαμώ το θεό σας, δε θέλω τσαμπουκάδες, κωλόπαιδα!

δε σκέφτηκα και να βάλω τα παπούτσια με τα σπιρούνια, την τρέλα μου!

μια φραπ με το τακούνι, και…

σκασμός!

νομίζετε πως μπορείτε να περιγράψετε τα πάντα; πέφτετε έξω, μα τέλος πάντων περιγράψτε τα! έχετε χάσει το λογαριασμό! ξεχάσατε τα χαλικάκια, τα βλαστάρια της χλόης, τους κήπους, τα ίχνη των σπερμάτων, νομίσατε πως τ’αστέρια υπάρχουν μόνο στον κινηματογράφο, τα βήματά σας ξεχάσατε πώς είναι να ‘ναι συρτά, το γέλιο θεωρήσατε πως πρέπει να ‘ναι ακατάδεχτο, οι κινήσεις σας κατέληξαν ανόητες ή εξουσιαστικές, τα παπούτσια τα γλείφετε και δεν τα φοράτε πλέον, μιλάτε, μιλάτε, μιλάτε…

σκασμός!

βαρέθηκα την ανία σας , την δήθεν αδυναμία σας, τις αμφίβολες προτιμήσεις σας, τις απογοητεύσεις σας…

ωραίος κόσμος, αλλά ο κόσμος αυτός δεν είναι για τα μούτρα σας, ότι λέω κι ότι σκέπτομαι παραείναι καλό για σας, θα σας αρκεί, και μην προσβάλλεστε κάθε τρεις και λίγο!

εμπρός! στην τρύπα σας τώρα!

όχι εσύ! εσύ στο πέρασμα που οδηγεί στις σπηλιές!εκεί τη βρίσκω…

οι δημοσιογράφοι, συμπαθάτε με, αναπτύξτε το κακό που με βρήκε σάββατο πρωί και τα παρασκήνιά του…


προσομοιώσεις…

DSC02888

-θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση!

-θέλω να ξεφύγω από αυτό το πολιτισμικό, ελλειμματικό και αδιέξοδο παρόν, από αυτό το «ξεχειλωμένο θέλω»!

-αν δε σε είχα γνωρίσει, κάτι πολύ σπουδαίο θα έλειπε από τη ζωή που μου διατέθηκε, που μου κατατέθηκε από άγνωστους θεούς …

-διασχίζεις την καθημερινότητα σου…

-ναι,χωρίς να σου αφήσω το χέρι και τα βήματά μου στο δρόμο συμφωνούν και εναρμονίζονται με τα σχέδια της φαντασίας του ύπνου μου…

-όλα, εκεί επιβάλλονται, όχι με την υλική τους ποιότητα ή ποσότητα, αλλά γιατί τα βλέπεις μεταμορφωμένα!

-εσύ μπορείς να σκεφτείς αφηρημένα και κάπως γενικά;

με εμποδίζει το αδιάκοπο παράπονο του σώματος μέσα στις ξένες απασχολήσεις…

χρειάζεσαι μεγαλύτερη εγγύτητα, δεν αφήνεσαι όμως, διατηρείς το μεταξωτό σου χαμόγελο όταν κάνεις πίσω…

-δεν επιτρέπω να με έχει παρά μόνον ένας!

-είσαι το μοναδικό και μόνο θηρίο που όχι μόνο δε θα καταφέρει κανείς άνθρωπος να εξημερώσει, αλλά ούτε να το κάνει να  συλλαβίσει καν…

-βέβαια, πάντα ελπίζουν οι των «ζωολογικών κήπων» πως θα τα καταφέρουν, γι αυτό σε όλους τους ζωολογικούς κήπους υπάρχει κάποιο άδειο κλουβί…

-μεγαλύτερο κλουβί από το βλέμμα σου δεν υπάρχει!

-μάτια μου αμίλητα, μεγάλα σα βδομάδες

με τη σκέψη αυτή βλέπω τον κόσμο μας καλύτερα, διαβλέπω τις συντεταγμένες των ζωών μας, το γιατί αυτό έγινε έτσι και δεν έγινε αλλιώς, ποια μυστική μανία της φύσης, και πια δικαιοσύνη της ζωής, συνταίριασε τις μέρες μας, εκκόλαψε τις συμπτώσεις… θυμάμαι ένα κουτάβι στη παλιά μου γειτονιά που κοίταζε μελαγχολικά και του χάιδευα τη φάτσα μέχρι να κλείσουν τα μάτια του και μόλις τελείωνα άρχιζε το παιχνίδι…

μερικές φορές ο χρόνος και ο τόπος μπερδεύονται ή ίσως στη ουσία δεν υπάρχουν…


Mali ô Mali…

από το παράθυρο του αεροπλάνου η έρημος φάνταζε τόσο μεγάλη σαν ωκεανός! πόσο όμορφα αυτά τα χρώματα της άμμου!και οι αμμόλοφοι σαν κύματα να δεσπόζουν, μα είναι γνωστό πόσο εύκολα κάτω από τα πόδια σκορπίζουν…

«η ελπίδα δεν απογοητεύει ποτέ!», είπε ο οδηγός του ταξί στην Μadame Margueritte Bâ που τη μετέφερε από το αεροδρόμιο του Bamako στο πεδίο της… μάχης!

ίσως  οι αληθινές ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ, κι ακόμη περισσότερες εκείνες που πρέπει να γίνουν αντικείμενο αφήγησης,για έναν απλό λόγο: αποτελούν τον σκελετό του κόσμου…

ο Νίγηρας λοιπόν, ακόμα κι όταν δεν φαίνεται επειδή τον κρύβει η νύχτα είναι ο πιο ακριβός κι ο πιο τρελός ποταμός όλων των ποταμών,αντί να σκεφτεί να φτάσει στη θάλασσα λίγο πολύ ακολουθώντας μια πορεία λογική όπως όλα τα ποτάμια, ανηφορίζει νότια για να συγκρουστεί με την άμμο,με την έρημο και κάθε φορά, εδώ και χιλιετίες, η άμμος είναι αυτή που κερδίζει,παρότι ο Νίγηρας έχει οπαδούς να τον ενθαρρύνουν και στις δυο όχθες του παίζοντας ακατάπαυστα μουσική…

ξέρετε, η μουσική είναι η αδελφή του νερού, αλλά αυτά τα δυο αδέλφια απέναντι στην άμμο δεν κατορθώνουν και πολλά,το νερό κατεβάζει τα όπλα του, και τρέπεται σε υποχώρηση, δηλαδή ακολουθεί τη λογική πορεία, αυτή προς τη θάλασσα, εκεί που ο ήλιος το εξατμίζει…

όμως, η μητέρα φύση έχει φροντίσει για το μέλλον και του δίνει μια δεύτερη ευκαιρία, ως σύννεφα, συσσωρεύεται πάνω στα βουνά της Γουινέας, οι βροχές ταΐζουν την πηγή και το ποτάμι δυναμώνει και αρχινά ξανά μια μάχη ξανά χαμένη και όλα αρχίζουν ξανά και η άμμος συνεχίζει να προελαύνει…

μα το Μάλι,ω! το Μάλι δεν κατεβάζει τα όπλα…

η ιστορία δεν έχει ειπωθεί ακόμα, η ιστορία δεν έχει τελειώσει ακόμα και η Μadame Margueritte Bâ κακώς πήρε στ’ αστεία τα λόγια του ταξιτζή!

mali

στο βιβλίο Mali, ô Mali, του Erik Orsenna, βρίσκουμε ξανά τη συνταξιούχο δασκάλα Μadame Margueritte Bâ, γεννημένη στο Duynasi, ηρωίδα προηγούμενου μυθιστορήματος όπου μεταβαίνει στο Παρίσι για να βρει τον εγγονό της, ταλαντούχο ποδοσφαιριστή της PSG, που έχει εγκαταλειφθεί και έχει εγκαταλείψει τον κόσμο του ποδοσφαίρου για να βυθιστεί στην παραβατικότητα… εδώ λοιπόν οι δυο τους, επιστρέφουν στο Μali… 

γι αυτή την πολύπαθη χώρα η Μadame Margueritte Bâ, είναι έμβλημα, είναι σαν την Jeanne d’Arc, ζει στη Γαλλία, και ηγείται ενός αγώνα τεράστιου, εκείνον του επαναπατρισμού, όλων των εξόριστων ή προσφύγων συμπατριωτών της… ας ειπωθεί εδώ πως το Μάλι χωρίζεται στα δυο,στο βόρειο επικρατούν οι τζιχαντιστές και στο νότιο όσοι προσπαθούν και καταφέρνουν να βρουν καταφύγιο από την κόλαση του βορά…

η Μadame Margueritte Bâ, παρά τα εβδομήντα της χρόνια, αγωνίζεται να σώσει την πατρίδα της από την τρομοκρατία, το λαθρεμπόριο, τα ναρκωτικά, τη διαφθορά! είπαμε, δεν είναι μια συνηθισμένη γυναίκα, είναι ενσάρκωση της Jeanne d’ Arc!με τον εγγονό της Ισμαήλ, τον οποίο θα χρησιμοποιήσει ως γραμματέα και μέλλοντα αφηγητή της ιστορίας-γιατί η ιστορία πρέπει να μαθαίνεται- ξεκινά το ταξίδι, πρώτα στο νότο, μέχρι τον μαγευτικό Νίγηρα, μετά στο βορρά, τον επικίνδυνο βορρά, συγχρωτίζεται με τους τζιχαντιστές, ξανανοίγει σχολειά, διδάσκει, διανέμει αντισυλληπτικά, συγκρούεται με το διεφθαρμένο καθεστώς …και ως Δον Κιχώτης με σοφία και απεριόριστη γενναιοδωρία, υμνεί την αξία του αγώνα ενάντια στο ακατόρθωτο, μια αξία που ασπάζεται το πιο ακριβό και πιο τρελό ποτάμι του κόσμου, ο Νίγηρας!

Mali (1)

ο Οrsenna αισθάνεται μεγάλη αγάπη και θαυμασμό για αυτή τη χώρα και την ταυτίζει με μια προσωπικότητα μεγαλοπρεπή και πληθωρική ίσως θηριώδη, με τρυφερότητα αποκαλύπτει τις πτυχές της, δεν απογοητεύει ούτε στιγμή και ως το τέλος γίνεται σαφές πως πράγματι o άτυχος ποδοσφαιριστής αλλά τυχερός εγγονός Ισμαήλ, σαν τον ναύτη Ισμαήλ, τον αφηγητή του Μόμπυ Ντικ και η Μadame Margueritte Bâ σαν τον καπετάνιο Αχαάβ, που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να ανακαλύψει και να σκοτώσει μια θηριώδη λευκή φάλαινα με το όνομα Μόμπυ Ντικ, ταξιδεύουν μέσα στην έρημο που φαντάζε τόσο μεγάλη σαν ωκεανός και οι αμμόλοφοι σαν κύματα δεσπόζουν, μα οι δυο τους ξέρουν πόσο εύκολα κάτω από τα πόδια η άμμος σκορπίζει…

αχ πόσο αφελείς είναι οι συγγραφείς! η Αφρική θα σωθεί, και μάλιστα ο σωτήρας της θα ‘ναι γυναίκα, ναι! 

αχ πόσο αφελείς είναι οι συγγραφείς! η Αφρική θα σωθεί, και μάλιστα οι σωτήρες της θα ‘ναι οι …αφηγητές ιστοριών!

είπαμε, «η ελπίδα δεν απογοητεύει ποτέ!»


το είδωλο

BandeAPArt

έκλεισα την τηλεόραση,οι δυο φιγούρες μίκρυναν, έγιναν μια τόσο δα μικρή φωτεινή κουκκίδα κι εγώ πήγα στην κουζίνα να βάλω ακόμα μια τεκίλα… συνηθίζω να μην ανάβω φώτα πια, αρκεί ένα στο διάδρομο, κάθε φορά που έμπαινα στην κουζίνα,εδώ και καιρό, το βλέμμα μου πέφτει στο ανοιχτό τζάμι του παράθυρου και κει πάντα,δε ξεχνώ να δω το είδωλό μου…να το λοιπόν το είδωλό μου, ακόμα μια φορά…αλλά τι έβλεπε κανείς αν κοίταγε πέρα από αυτό; όχι και πολλά πράγματα… όσο ονειροπόλος άνθρωπος κι αν ήμουν, δεν είχα τη δύναμη του Ορφέα του Κοκτό, που περνούσε από υγρούς καθρέφτες κι έμπαινε σε φανταστικούς κόσμους… όχι, εγώ έμοιαζα και θα μοιάζω πάντοτε, περισσότερο στη μια από τις δυο φιγούρες που μίκρυναν μόλις έκλεισα την τηλεόραση, πίεζα τον εαυτό μου να μη δει στο τζάμι την υπέροχη και τρομερή πραγματικότητα που αποκαλύπτοταν μόλις δυο βήματα πίσω από την πλάτη μου… το προηγούμενο βράδυ είχα δει ένα νέο είδωλο, μόνο για μια στιγμή, γιατί αναγκάστηκα να κλείσω τα μάτια μου μπροστά στην έκπληξή μου, την υπέροχη έκπληξή μου που αποδείκνυε πως πράγματι έχω δυνάμεις φοβερές, αλλά ήταν τόσο ζωντανή, τόσο πραγματικό που ακόμα και τώρα προσπαθώ να διακρίνω τα ίχνη του, γιατί δεν μπορώ να πιστέψω πως το τζάμι δεν έχει μνήμη…είχε εμφανιστεί με κάμποσες λευκές σελίδες ρολό κάτω από τη μασχάλη,σκόπευε να μου χαρίσει τις φωτοτυπίες μιας ζωής, φορούσε ένα τζιν κι ένα μαύρο πουλόβερ, θέλησα να μείνει για ένα ποτό αλλά δεν είχε χρόνο, σαν όνειρο που διαρκεί δεύτερα, δούλευα όλη μέρα, είπε, νομίζω πως έχω πυρετό, απάντησα, ένιωθα πως έπρεπε να βρω μια διακαιολογία για να μη φύγει, έκανε επιθεώρηση να δει πώς, τι, αν έχει αλλάξει κάτι, αλλά εγώ διαισθανόμουν σαν να ‘θελε να πει κάτι σημαντικό… προχωρήσαμε στο καθιστικό, και ρώτησα αν ήθελε να μου κάνει μια χάρη… ναι φυσικά, μου απάντησε, μπορείς να ψηλαφίσεις το λαιμό μου; ρώτησα, τον λαιμό σου; έγειρα πίσω το κεφάλι αντί να απαντήσω, ναι το λαιμό μου, άγγιξέ τον απλώς, άγγιξέ τον και πες μου τη γνώμη σου… είχε χάσει κάθε δυνατότητα ελέγχου της κατάστασης,μιας ακίνητης και σιωπηλής κατάστασης! και τώρα, εγώ, αφού έκλεισα την τηλεόραση,κι οι δυο φιγούρες μίκρυναν,κι έγιναν μια τόσο δα μικρή φωτεινή κουκκίδα κι εγώ πήγα στην κουζίνα να βάλω ακόμα μια τεκίλα, χωρίς ν’ ανάψω φώτα, είδα ξανά το είδωλο… κι έμεινα δεν ξέρω πόση ώρα, ακίνητη και σιωπηλή, λες κι είχα βγάλει ρίζες, σταύρωσα τα μπράτσα μου, χαμήλωσα τους ώμους,κλείστηκα… όταν για μια ανεπαίσθητη στιγμή ένιωσα το χέρι στο λαιμό  κι έπεσα… ένιωσα πως λιποθύμησα, αλλά απλά είχα πέσει στην αγκαλιά του ειδώλου μου, αδέξια έπεσα, αλλά παρόλα αυτά επέμεινα σε αυτού του είδους την πτώση, έσφιξα τη σιωπή μου, έκλεισα τα μάτια στο είδωλό μου στο τζάμι κι είδα έναν κόμπο φτιαγμένα από νήματα των δικών μου βουβών φόβων και επιθυμιών που θα αντιστεκόταν γερά σε όσα δεινά μπορεί να μας επεφύλασσε το φως… γι αυτό συνηθίζω να μην ανάβω φώτα πια, αρκεί ένα στο διάδρομο!

η φωτογραφία από την ταινία Bande à part του Jean-Luc Godard…


Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

2310net

Εδώ δεν είναι να ‘μαι εγώ πάνω από σένα ή εσύ πάνω από μένα. Εδώ είναι να’ναι ο καθένας μας πάνω από τον εαυτό του

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac

Αρέσει σε %d bloggers: