Monthly Archives: Ιανουαρίου 2017

η σκούπα και το σύστημα…

1990, Κλίβελαντ του Οχάιο, κάπου στο πουθενά δηλαδή…

η Λινόρ Μπίντσμαν 25 ετών, κορίτσι από πλούσια οικογένεια, ο πατέρας της έχει εργοστάσιο παιδικών τροφών και είναι περήφανος που εφηύρε μια παιδική τροφή που κάνει τα παιδιά να μιλούν πιο γρήγορα, η Λινόρ λοιπόν, δουλεύει σαν τηλεφωνήτρια στον εκδοτικό οίκο Φρίκουεντ και Βιγκόρους, πηγαίνει τακτικά για ψυχανάλυση σε έναν απατεώνα γιατρό που έχει ψύχωση με την καθαριότητα, όπου συναντά τον Ρικ Βιγκόρους…

ο Ρικ Βιγκόρους, ένας τύπος αρκετά μεγαλύτερός της, που έχει θέματα μετο πουλί του, είναι το αφεντικό της Λινόρ,είναι ερωτευμένος μαζί της, τη ζηλεύει παθολογικά, και στο κρεββάτι της διηγήται πραγματικά εξωφρενικές ιστορίες από βιβλία που ποτέ δεν τυπώθηκαν…

η Λινόρ αγαπάει παθολογικά ή ίσως και να έχει ψύχωση με τη γιαγιά της ,τη Λινόρ, που σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία, το πάλαι ποτέ, έχοντας δάσκαλο τον Βιντγκεστάιν, αλλά τώρα είναι έγκλειστη σε οίκο ευγηρίας απ’όπου μια μέρα το σκάει μαζί με μερικούς τροφίμους…

ο Βλαντ ο Παλουκωτής είναι ο παπαγάλος της Λινόρ, δώρο του Ρικ, αθυρόστομο πουλί, μάλλον κάποιος του έχει δώσει lsd, διάσημο τόσο, που εμφανίζεται και σε ραδιοφωνικές εκπομπές με το ψευδώνυμο Ουγολίνος ο Μεγαλοπρεπής!

η Λινόρ, ψάχνοντας να βρει τη γιαγιά της, γνωρίζει και σχετίζεται με έναν τύπο ππου ο μπαμπάς του έφτιαξε μια κατάμαυρη έρημο καταμεσής μιας κανονικής Πολιτείας, την Θ.Ε.Ο, ενώ οι τηλεφωνικές γραμμές στη Φρίκουεντ και Βίγκορους είναι τόσο για τα μπάζα, που έγκυρη γραμμή βγάζει μόνο ένας στους εκατό!

η Λινόρ έχει και έναν ανάπηρο αδελφό -αυτόν πολύ τον αγάπησα- που ήθελε να τον φωνάζουν Αντίχριστο, ήταν ιδιοφυΐα κι όλη μέρα τίγκα στη μαστούρα,επειδή το συρταράκι του μηχανικού ποδιού του το τάιζε όλο το Κολέγιο Άμχερστ με ναρκωτικά για να δίνει ακαδημαϊκές συμβουλές!

%ce%b7-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%80%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1

για βιβλία όπως αυτό, ισχυρίζομαι πως δεν έχει σημασία η απάντηση διπλής επιλογής:

μου άρεσε/δεν μου άρεσε

από την πείρα μου ως αναγνώστρια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως υπάρχουν έργα μυθοπλασίας πολύ σημαντικά γιατί καταφέρνουν κάτι μαγικό: να κεφαλαιοποιήσουν -όλα θαρρείς- τα προηγούμενα και να θέσουν τον επόμενο αύξοντα αριθμό στην ιστορία της λογοτεχνίας…

δεν εννοώ καθόλου βέβαια πως «η σκούπα και το σύστημα» είναι ένας αριθμός στον κατάλογο, γι αυτό το βιβλίο δεν ισχύει αυτό!

θα ισχυριστώ ότι μου άρεσε, και αυτό έχει σημασία, και ο αριθμός αριθμός… με τον ίδιο τρόπο σκέφτομαι για κάποιες ταινίες, μουσικά άλμπουμς, θεατρικές παραστάσεις, τροφές κλπ κλπ, έχει εκπληκτικό χιούμορ, σου ανάβει τα λαμπάκια λες και είσαι επιγραφή στο σύμπαν του συγγραφέα, ροκάρει ασύστολα ενώ φιλοσοφεί σε κάθε ευκαιρία ανολοκλήρωτα και υπαινικτικά…

θα ισχυριστώ ότι μου άρεσε που συχνά δεν καταλάβαινα τι εννοεί ο ποιητής, συγνώμη ο συγγραφές, που δεν είναι άλλος από τον κύριο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, δηλαδή έναν τύπο με χιούμορ οξύ, καυστικό, ευθύ, ενίοτε μαύρο και θλιμμένο, που στρέφεται ακόμα και προς τον εαυτό του αφού αντλεί τις ιστορίες του από

θα ισχυριστώ ότι μου άρεσε διότι «η σκούπα και το σύστημα» είναι ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ, ιστορίες υπάρχουν παράλληλα στην ιστορία που διαβάζεις κάθε στιγμή, μικρές παρεκβάσεις απ’ αυτό που ζούμε, θλιμμένες, χωρίς να σε πιάνουν από το λαιμό αλλά τόσο απολαυστικά δυσλειτουργικές που με έκαναν να αγοράσω για πρωτοχρονιάτικο δώρο ένα ακόμα πόνημα του κυρίου Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, το «αυτό εδώ είναι νερό» και να μη μετανιώσω που διαδέχθηκε στις αναγνώσεις μου το «παγοδρόμιο» του Ρομπέρτο Μπολάνο…

θα ισχυριστώ ότι μου άρεσε επειδή έχω αδυναμία στις γιαγιάδες που κληροδοτούν στις εγγονές τους την πίστη πως ο κόσμος είναι λέξεις κι ας είναι αυτός ο λόγος που ενίοτε αυτές υποφέρουν από κρίση ταυτότητας και έλλειψη αυτοελέγχου και καταλήγουν σε ατελείωτες ώρες εγκλεισμού …

θα ισχυριστώ ότι μου άρεσε και για έναν ακόμα λόγο που ακούει στο όνομα «σιωπή» , τέτοια σαν αυτή που υπάρχει εκεί που μένει τώρα ο Γουάλας…

.

 

 

 

 

 

Advertisements

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac