ελεγχόμενες αυταπάτες για τον χαμένο χρόνο του Dormael

o θεός; αγαθός γέρος με λευκή γενειάδα;

όχι βέβαια!

o Θεός (Benoît Poelvoorde) είναι ανυπόληπτος είδος, θλιβερός, βρωμάει και ζέχνει, ζει σ’ένα σκοτεινό διαμέρισμα των Βρυξελλών με τη σύζυγό του (Yolande Moreau) και την κόρη τους Εa (Pili Groyon), έχει και έναν υιό, σε μέγεθος μπιμπελό να φανταστείτε και περνά τις μέρες του κολλημένος στον υπολογιστή του, μέσα στο ιδρωμένο του τισέρτ, τη φαρδιά πιτζάμα του,  και την παλιά του ρόμπα, φοράει παντόφλες, και μια άσχημα δεμένη ρόμπα, έχει στο στόμα μόνιμα ένα τσιγάρο και γύρω του άδεια μπουκάλια και η ζωή του είναι οργανωμένη σε τρία στάδια: γαβγίζει στην οικογένειά του, κοιμάται και ροχαλίζει μπροστά από την τηλεόραση και από το τεράστιο γραφείο του με τους γιγαντιαίους τοίχους με επένδυση από εκατοντάδες συρτάρια, παίζει βρώμικα κόλπα στους φτωχούς ανθρώπους…

ο θεός τα ξέρει όλα!

μέχρι που η κόρη του εισβάλλει στο γραφείο και μαθαίνει κι αυτή…

τι; πότε είναι το γραφτό καθενός να γεννηθεί ή να πεθάνει!

κλικ και δεν υπάρχει άνθρωπος στον μάταιο ετούτο κόσμο που να αγνοεί αυτή την πληροφορία!

ο θεός  βέβαια μπορεί να κάνει χειρότερα, φυσικά, τόσο χειρότερα που κάποτε ο μεγαλύτερος γιος του, δραπέτευσε από το άθλιο διαμέρισμα, πάνε πολλά χρόνια τώρα, για να πάει να μοιραστεί τη μοίρα των ανθρώπων και να τους δώσει κάποια ελπίδα…

η κόρη , ένα δεκάχρονο κορίτσι, είναι έτοιμη να κάνει το ίδιο, αλλά πριν από την αναχώρηση, με το τέχνασμα του sms, θα καταστρέψει την επιρροή που ασκεί πάνω στους  ανθρώπους ο ανάξιος θεός πατέρας…

τώρα στην καρδιά του καθενός από τους θνητούς γεννιέται το ερώτημα: και τώρα τι κάνω;αντιμέτωποι όλοι με αυτή την είδηση, αντιδρούν ποικιλότροπα, ενώ ο Van Dormael  δεν υιοθετεί καμία αντίδραση, αφήνει ελεύθερους τους ανθρώπους, χωρίς να τους στολίζει με θρησκευτικά μπιχλιμπίδια,τους προσθέτει καυστικές παρατηρήσεις…

προσωπικά, δεν έλαβα κανένα sms, αλλά αναρωτήθηκα:

είναι ο Jaco Van Dormael λίγο υπερβολικός;

ε και ; αφού δε με προσβάλλει…

αν υποθέταμε ότι αυτό γίνεται;

ε τότε πράγματι χρειάζεται λίγη πλάκα, λίγη φαντασία, λίγη στεναχώρια, λίγη αυτοκριτική, λίγος επαναπροσδιορισμός…

προθέσεις υπάρχουν;

σίγουρα υπάρχουν!ζούμε σε μια εποχή όπου η φαντασία ασθενεί, το κιτς θριαμβεύει, η τυπική ευγένεια αναμιγνύεται με την καταναγκαστική αισιοδοξία και σίγουρα υπάρχει πρόβλημα!

δε με σόκαρε η ταινία, η πρωτόγνωρη ανθρωπογεωγραφία της δε προσέλκυσε το ενδιαφέρον μου, όμως τη συμπάθησα, και θα μπορούσα να τη συμπαθήσω περισσότερο, αν ο θεός έπαιζε περισσότερη ώρα! με κέρδισε η επιθετική του ευφορία!εντάξει, μεταξύ σοβαρού και αστείου δηλώνω πως σχεδόν άρχισα να πιστεύω σε αυτόν τον θεό!

le-tout-nouveau-testament-benoit-poelvoorde

ελθέτω η βασιλεία του!

τέλος η βίβλος , τέλος τα ευαγγέλια, όλα ξαναγράφονται δια χειρός Jaco Van Dormael!

σε μια εποχή που όλα τα κοινωνικά ζητήματα χαρακτηρίζονται από παραλογισμό, που οι εντάσεις χαρακτηρίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, που θεός είναι το κέρδος, το εγώ, το μίσος, προκύπτει ένα θαύμα!ποιος δε θα το ευχόταν!

τα σύμβολα αυτοσαρκάζονται, η θεία φοίτηση καθορίζει τη θέαση, οι ψευδαισθήσεις απογειώνονται, κι ο παραλογισμός γιορτάζει!η ποίηση το παλεύει, το χιούμορ έχει ένα προβληματάκι ενίοτε, αλλά ευτυχώς υπάρχει το πλυντήριο!

ως έννοια το πλυντήριο, προσωπικά το έχω θεοποιήσει έτσι κι αλλιώς!

το πρόγραμμα 40 βαθμοί χωρίς στύψιμο το ‘χω ευαγγέλιο!

ούτε τα έξι ευαγγέλια του φιλμ είχαν στύψιμο, αλλά νομίζω πως πλύθηκαν στο ελαφρύ…

σφάλμα του κατασκευαστή ασφαλώς!

letout nouveau testament

ελαφρυντικά υπάρχουν;

βεβαίως!ποιος δεν έχει αμφισβητήσει τη σχέση ανθρώπου – θεού, ποιος δε θα θελε να συμβιβάσει τη μοίρα με την ελεύθερη βούληση; ο Van Dormael δε θ’αποτελούσε εξαίρεση!

αλληγορικά γράφω για μια αλληγορική ιστορία, συγκεκριμένα κρίνω ως απλή και επιφανειακή την ίδια ιστορία, τη δικαιολογώ μέσα από την ίδια της την ουσία: τα μικρά ελαττώματα του ανθρώπου, ωχριούσαν πάντα μπρος στα μεγάλα του θεού…

λοιπόν, κλείνοντας, συνοψίζω συμπεραίνοντας με άποψη που είχα και πριν δω το φιλμ: αν ο Θεός ήταν βέλγος, θα ήταν ο Benoît Poelvoorde, το να θεοποιήσεις αυτόν τον ηθοποιό δεν είναι εκκεντρικό διόλου,  οι κακές ημέρες του κόσμου θα ήταν ευχάριστες γιατί πάντα οι  τρελές ιδέες του σκηνοθέτη Jaco Van Dormael ήταν υπέροχα τρελά καλές ιδέες, άσχετα πώς τις χειρίστηκε!

αν υπάρχει κάτι θετικό γι αυτό το φιλμ, εκτός από την κεντρική ιδέα, το εντοπίζω στα ψηφιακά εφέ, και την σάτιρα που υποβόσκει σε αυτά…

σκέφτομαι πως όταν ο Van Dormael ανακοίνωσε πως θα ξαναγράψει την καινή διαθήκη, δεν ήμουν εκεί να του πω, οκ, κάν’ το! έτσι, έμεινα με την επιθυμία! ναι, θα ήθελα να δω ένα γκροτέσκο , ένα θεμελιωδώς κακό, κάκιστο πατέρα και επίσης θα ‘θελα να δω την Catherine Deneuve πιο ποιοτικά φιλμαρισμένη, τόσο make up πια! κρίμα το δάνειο από το «αναζητώντας τον χαμένο χρόνο», μέσω των δευτερευόντων χαρακτήρων του ο Προυστ κατάφερνε να ξεφλουδίσει τη θέση του…

 
 
Advertisements

5 responses to “ελεγχόμενες αυταπάτες για τον χαμένο χρόνο του Dormael

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac

Αρέσει σε %d bloggers: