θεωρητικά η θεωρία δεν ήταν των πάντων…

η προσωπικότητα του Stephen Hawking  από γυναικείο μάτι ή η γυναικεία εκδοχή του εν λόγω σεναρίου…

ο λόγος; αποτελεί μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του βιβλίου της Τζέϊν Γουάιλν, συζύγου του διάσημου επιστήμονα, με τίτλο «Travelling to infinity :My life with Stephen Hawkins»!

αυτό τα λέει όλα!

μια ταινία χωρίς ιδιαίτερη τεκμηρίωση όσο αφορά στο επιστημονικό μέγεθος… εντάξει όχι ότι την είδα για να μάθω περισσότερα γι αυτόν τον άνθρωπο, έχω δει και συνιστώ το ντοκιμαντέρ «Hwaking» του BBC που περιγράφει μια στιγμή έμπνευσης του σπουδαίου φυσικού και αφορά το θεώρημα penrose…

επηρεασμένη λοιπό από όσα γνωρίζω γι αυτό τον άνθρωπο, θα με ενδιέφερε να παρακολουθήσω μια ταινία που έχει θέμα τις εμπνεύσεις του, τις σκέψεις του, τις θεωρίες του, τις στιγμές που ωθούσε παραπέρα την επιστήμη και όχι μια ταινία που ασχολείται με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι και αν τις ξεπερνά με χιούμορ ή με πόνο…

τι είδα λοιπόν παρακολουθώντας την ταινία «the theory of everything»?

είδα την προσωπική ιστορία του Hawking και της συζύγου του, με ολίγον από την εφηβεία του και τις επιδόσεις του στη φυσική, την εμφάνιση και εξέλιξη της ασθένειας, σε μια ανυπέρβλητα μελό εκδοχή, εξαιρώ το τελευταίο πλάνο που πάει απ’τα ύστερα στα πρωθύστερα με τεχνικά εκπληκτικό τρόπο χάρη στa εφέ του Μπενουά Ντελώμ!

διότι το όλον δε με εξέπληξε διόλου!

απεναντίας με έκανε να αναρωτηθώ μήπως στα 76 του ο Hawking, αν και οι γιατροί είχαν βεβαιώσει πως η ασθένεια δε θα επηρέαζε τον εγκέφαλο, λάθεψαν, και γι αυτό συγκατατέθηκε στη μεταφορά ενός βιβλίου- βιογραφίας από την πρώην σύζυγο, στη μεγάλη οθόνη!ίσως βέβαια της χρώσταγε ευγνωμοσύνη…

εδώ, θα γίνω επιεικής, σκεφτόμενη ως γυναίκα, και θα δικαιολογήσω την άποψη της Τζέϊν Γουάιλντ περί του συζύγου της, όμως δε θα δικαιλογήσω τον Τζέιμς Μαρς τον σκηνοθέτη, με το σκεπτικό, ποιος ο λόγος να κολλάει σε βιογραφίες κάθε φορά που θέλει να κάνει μια ταινία…

πάμε στα καλά της ταινίας τώρα;

ερμηνείες, πολύ καλές… αλλά, δεν τρελάθηκα από τον τρόπο που στράβωνε το στόμα του ή το σώμα του ο νεαρός Έντι Ρέϊντμεν, για τον απλούστατο λόγο πως κάποιες φορές προξενούσε γέλιο, συγχώρα με θεέ, όλοι πλάσματά σου είμαστε όσες ειδικές δεξιότητες ή ανάγκες κι αν έχουμε κλπ κλπ…

θέλω να πω πως αν είναι να κάνεις μια ταινία που θα πουλήσει τρελά και το θέμα της αφορά ένα από τα πιο λαμπρά μυαλά της ανθρωπότητας που πάσχει από νευροεκφυλιστική νόσο , ρισκάρεις, σχοινοβατείς ανάμεσα στο είναι και στο «τέρπειν» το φιλοθεάμον κοινό, τυλίγοντας την λεπτή ουσία της σε λεπτό χαρτί ευγενικών ακαδημαϊκών συναθροίσεων…

το ρίσκο εγκυμονεί κινδύνους, αυτούς αντιλήφθηκα παρακολουθώντας το φιλμ και δεν μπορώ να εξηγήσω την υποψηφιότητά του για τα χρυσά αγαλματάκια,δεδομένου πως είδα πολύ καλύτερες ταινίες τη χρονιά που πέρασε, ταινίες που δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό του κινηματογράφου ως έβδομη τέχνη…

Theory-of-Everything

ίσως το φιλμ να μού φάνηκε λίγο διότι στα μάτια μου η δημόσια/επιστημονική εικόνα του Hawking είναι πολλή!

ίσως το φιλμ να μου φάνηκε αστείο και σκανταλιάρικο διότι οι γκριμάτσες του Ρέϊντμεν τέτοιες ήταν!

ίσως το φιλμ να διέθετε λίγο πασπάλισμα από ιδέες και θεωρίες σε συσκευασίες δώρου, αλλά κινηματογραφικά αυτές ήταν συμβατικές έως ανίας!

ίσως το φιλμ να είναι μια καλοφτιαγμένη ωδή στη δύναμη της επιμονής αλλά ο συνθέτης της δεν είχε φαντασία!

σίγουρα όμως το φιλμ ήταν μια σωματική μεταμόρφωση, εντυπωσιακή τόσο όσο χρειάζεται να τσιμπήσει κάποιο βραβείο…κασκαντέρ! και πράγματι ο Ρέϊντμεν αυτοσαρκάζεται διψώντας για ζωή αλλά μήπως αυτό δε θα μπορούσε να συμβεί σε έναν οποιοδήποτε ήρωα αυτής της ζωής ή βιοπάλης;

ίσως έβγαλα πολλή αρνητική στάση ως τώρα, γι αυτό ήρθε η ώρα να πω κάτι καλό!

το καλό ονομάζεται Φελίσιτι Τζόουνς που ερμηνεύει εξελιγκτικά την Τζέϊν Γουάιλντ, αθόρυβα και τραγικά…

το καλύτερο όμως είναι η κοσμική κρέμα γάλακτος μέσα σε ένα φλιτζάνι καφέ , σκηνή όμως κλεμμένη από το φιλμ του Godard «deux trois choses que je sais d’ elle»!

Advertisements

One response to “θεωρητικά η θεωρία δεν ήταν των πάντων…

  • Joker

    Δεν είχα σκοπό να τη δω σύντομα αλλά την είδα με μία φίλη, αυτή βέβαια στα πρώτα 45′ κοιμήθηκε αλλά τέλος πάντων.. Χμ δεν ήταν κακιά αλλά ούτε καλή,μάλλον λίγο αδιάφορη, θα προτιμούσα να έβλεπα το L’eclisse του Antonioni όπως είχα σχεδιάσει.. Συμφωνώ σχεδόν σε όλα, ο πρωταγωνιστής δε μου έβγαλε κάτι τραγικό πιο πολύ αστείος ήταν.. Το μόνο που άξιζε ήταν η Felicity Jones, σχεδόν χαιρόμουν όταν εμφανιζόταν.. Πολύ μελό ώρες ώρες για το τίποτα, και εγώ πιστεύω ότι μια ταινία με τις θεωρίες του (εννοείται δοσμένες με κατανοητό τρόπο για εμάς που δεν έχουμε γνώσεις φυσικής) θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα..Πολλοί τη λάτρεψαν, δεν το καταλαβαίνω αλλά οκ, γούστα είναι αυτά
    Καλησπέρα 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac