ενώ οι βατσιμάνηδες περιμένουν ακόμα…

εγώ ψάχνω το λιμάνι,προσπερνώντας τον κάβο…

Jean Claude Izzoτο μυθιστόρημα ανήκει στον  Ζαν-Κλωντ Ιζζό…

η ιστορία ξεκινάει ως εξής: το πλοίο Αλντεμπαράν ξεμένει στο λιμάνι της Μασσαλίας όταν ο απόπλους του εμποδίζεται με δικαστική απόφαση επειδή η πλοιοκτήτρια εταιρεία έχει χρέη, αποδεικνύεται ότι το πράγμα θα τραβήξει σε μάκρος και οι περισσότεροι ναυτικοί παίρνουν μια αποζημίωση και φεύγουν, όμως στο πλοίο μένουν μόνο τρεις, ο λιβανέζος πλοίαρχος, ο Αμπντούλ, ο έλληνας (ψαριανός μάλιστα) υποπλοίαρχος Διαμαντής κι ο τούρκος ασυρματιστής Νεντίμ, που ήταν να φύγει αλλά έχασε όλα του τα λεφτά και τα χαρτιά του σ’ ένα μπαρ του λιμανιού…

η ιστορία εκτυλίσσεται μεν στη Μασσαλία αλλά έχει και άφθονες αναδρομές στη ζωή των ηρώων, κι έτσι αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον για τον έλληνα αναγνώστη, αφού υπάρχουν αρκετές αναφορές στην Ελλάδα …

όμως για μένα το ενδιαφέρον βρίσκεται στην πρόγευση, αυτή που πήρα από το βιβλίο αυτό με την εμφανώς μη ικανοποιητική μετάφραση, ώστε να ξεκινήσω τη τριλογία της Μασσαλίας…

ας ξαναγυρίσω όμως στους τρεις χαμένους ναυτικούς…

ένας τούρκος, ένας έλληνας κι ένας λιβανέζος, μοιάζει σαν η αρχή ενός ανεκδότου , αλλά η αλήθεια είναι ότι οι ζωές των τριών ηρώων  -που το παρελθόν περνά από μπροστά τους σαν απολογισμός- κάθε άλλο παρά με ανέκδοτο που έχει πλάκα μοιάζει… εγκλωβισμένοι πάνω στο ακινητοποιημένο πλοίο, που σαπίζει και γεμίζει με κατσαρίδες, οι τρεις άντρες αναλογίζονται τα ταξίδια, τις ζωές μα κυρίως τις γυναίκες που αγάπησαν και άφησαν πίσω τους,ξεχασμένες ψυχές σε ένα λιμάνι της μεσογείου, τη Μασσαλία, ανάμεσα σε βαποράκια, πόρνες, νταβατζήδες, αρχιμαφιόζους, πληρωμένους φονιάδες  , προσπαθούν να αποδεχτούν ότι πρέπει να απαγκιστρωθούν απ’ αυτό που ήταν η ζωή τους στα κύματα και την αλμύρα και να βρουν ένα νέο σκοπό, ή και να μη βρουν……

οι περιπλανήσεις τους στα μπαρ του λιμανιού θα τους φέρουν κοντά σε δύο γυναίκες την ώριμη Αμινά και τη νεότερη Λαλά, σημαδεμένες κι αυτές από το παρελθόν και ειδικά η Αμινά από τον Διαμαντή που την αναζητούσε απελπισμένα, ξεχασμένες κι αυτές, ψυχές της Μεσογείου, προσπαθούν κι αυτές να αποδεχτούν ότι πρέπει να απαγκιστρωθούν απ’ αυτό που ήταν η ζωή τους στην ξηρά και την πίκρα και να βρουν ένα νέο σκοπό ή να μη βρουν…

ένα βιβλίο – φωτογραφική μηχανή – επικεντρωμένο στη θεώρηση της θάλασσας και της ζωής των ναυτικών ή των λιμανίσιων με ανθρωποκεντρικό ευρυγώνιο φακό, όπου ενώ η δράση εξελίσσεται στη στεριά, η θάλασσα απορροφά την αντίδραση…

ένα βιβλίο που μιλά για απέλπιδες έρωτες, περίεργες αναμνήσεις, φόβους, αγωνίες κι αμφιβολίες, στοιχεία ανθρώπινα δηλαδή, μπλεγμένα στις αλυσίδες μιας άγκυρας που κόλλησε στο βυθό της ζωής του λιμανιού της Μασσαλίας, μιας πόλης απόκοσμης, γοητευτικής…

ήταν σαν να διάβαζα για τη ζωή φίλου με πατέρα ναυτικό, ένιωθα οικεία,ήταν σα να διάβαζα για την ζωή μου,κι ας μην έχω ταξιδέψει χρόνια με πλοίο κι ας μη ζω σε λιμάνι, αλλά ήταν σα να ‘βλεπα τη ζωή μου όταν με καλούσε να κάνω επιλογές που δεν ήταν σημαντικές ή μπορεί και να ήταν και αφού δεν τις έκανα όταν έπρεπε, όφειλα κατόπιν να  συμβιβαστώ με την ιδέα του άγνωστου, προς μεγάλη έκπληξή μου, διότι δε θα ‘πρεπε να είναι άγνωστο, όμως και πάλι εγώ ένιωθα οικεία…

με βλέμμα προσωπικό, κοιτώντας τώρα πια το εξώφυλλό του,κι ενώ οι βατσιμάνηδες περιμένουν ακόμα,  νιώθω σαν να ‘χω κατέβει σε κάποιο λιμάνι και καθισμένη στη σκάλα βλέπω τον κόσμο από την αντίστροφη: από τη θάλασσα προς τη στεριά…

για να μάθω τι, ποιος οδηγεί τα βήματά μου πάνω στην ξηρά, για να βρω εμένα, γιατί πως θες να ξέρεις  προς τα πού πηγαίνεις αν έχεις έστω και μια στιγμή στη ζωή σου νομίσει πως έχασες τον ίδιο σου τον εαυτό;

η αφήγηση ταιριάζει λίγο με τα δικά μας «κόκκινα φανάρια» όμως παρασύρεται από τις ίδιες αφέλειες, πρόκειται για μια παραβολή μιας πόλης που αργοπεθαίνει ή για μια διατριβή πάνω στο θέμα της ανάμειξης των λαών …

πέρα από το μελοδραματικό στοιχείο που μου χάλασε το τέλος, το μυθιστόρημα,διαθέτει jazz υπόβαθρο που συνθέτει η mare nostrum…

Advertisements

4 responses to “ενώ οι βατσιμάνηδες περιμένουν ακόμα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac