camille

μια επιθυμία της Juliette Binoche, να δουλέψει μαζί με τον Βruno Dumont, γέννησε την Camille Claudel 1915, κάπου στο γαλλικό νότο, η οποία για την ακρίβεια περιγράφει τις τρεις μέρες που προηγήθηκαν μιας από τρεις συνολικά επισκέψεις του αδελφού της Paul σε μια διάρκεια είκοσι εννέα χρόνων εγκλεισμού, στο άσυλο Mont de Verges…

δεν είναι ότι ο Bruno Dumont μισεί τους σταρς, απλά είναι ξένες προς αυτόν, άχρηστες ίσως,άρα ήταν μεγάλη η έκπληξή του από την ξαφνική επιθυμία της Juliette Binoche να συνεργαστεί μαζί του,τη χαρακτήρισε «απερίσκεπτη» και, για έναν χρόνο, αναρωτιόταν «τι μπορώ να κάνω με αυτή;» αλλά στη συνέχεια, ο ίδιος άρχισε να φαντάζεται την Camille Claudel…

δεν ενδιαφερόταν για ακαδημαϊκές βιογραφίες τις μισούσε έτσι θέλησε να πάρει μόνο τρεις  ημέρες της ζωής της, όταν εγκατέλειψε την τέχνη της, αλλά όχι τη ζωή της… η οικογένειά της, την άφησε έγκλειστη για χρόνια, την κλείδωσε σε ένα άσυλο για διανοητικά άρρωστους,αλλά αυτή τη χρονιά,το 1915, ο αδελφός της ,ο διάσημος διπλωμάτης και συγγραφέας, της ανακοίνωσε την επίσκεψή του,  αν την έβρισκε υγιή στο σώμα και το μυαλό, θα …

cc

μόνη σε έναν κόσμο χαμένων ψυχών, παλεύοντας σε μια θάλασσα όπου τα κύματα έρχονται με κραυγές και, ο παραμορφωμένος κόσμος ουρλιάζοντας, κλαίγοντας, βογκώντας τη λεηλατεί, βρίσκει ζωή και μια εσωτερική χαρά σε μια αναμονή, σε μια προοπτική, σε μια επίσκεψη που ελπίζει πως θα τα αλλάξει όλα…

ο Bruno Dumont, με ακραία αυστηρότητα όσο αφορά στα γυρίσματα, φτιάχνει ανώνυμες και από πηλό τρεις καθημερινές μέρες και ούτε μια στιγμή δεν ξεφεύγει από τον απαιτητικό μινιμαλισμό του, αυτόν, της οικονομίας των λέξεων, μέχρι που θα γεμίσει την οθόνη με τις λαμπερές λέξεις του Paul Claudel, που παίζει την τελειότητα στα δάχτυλα και του Jean-Luc Vincent την αργή ισορροπημένη σκέψη, για να φτάσει το τελευταίο τρίτο θα έλεγα μέρος αυτής της δύσκολης και φοβερής ταινίας, όπου ο θεατής περνά από τον κόσμο της άνοιας στην εμπνευσμένη ιδιοφυΐα που ποτίζει εκείνο το κενό που συνοψίζει το εύρος του ανθρώπινου πνεύματος…

βρέθηκα αντιμέτωπη με όλα αυτά,  καρφωμένη στη θέση μου, και τους έβλεπα απέναντί μου απελπισμένους, απελπίστηκα κι εγώ αλλά όχι τόσο ώστε να δείξω την υποκρισία και δειλία του Paul Claudel, που θα φύγει, όπως ήρθε, ή μάλλον φεύγει αν και ποτέ δεν ήρθε…

φύσαγε πολύ στα υψώματα του Mont de Verges,μα η  Camille σμιλευόταν από τις ριπές, όπως σμίλευε τη λάσπη στη χούφτα της για να φτιάξει ένα πουλί, μόνο που εκείνη ποτέ δεν έγινε πουλί, ποτέ δεν έφυγε από εκεί, έμενε και να την διαπερνά το ρεύμα της εγκατάλειψης και της παραίτησης ως το θάνατο…

η κάμερα του Bruno Dumont κοντά στα πρόσωπα των ηθοποιών του, των ανθρώπων που ρήμαξαν, βασανίστηκαν, και η Juliette Binoche, στο χρώμα αυτό του πόνου και της παρεξήγηση, της ψυχραιμίας και της πλησμονής, το μολυβί, περιτριγυρισμένη από πραγματικά ψυχικά ασθενείς που περπατούν με ανεξέλεγκτες αντιδράσεις…  από τη συγχώνευση αυτή, θα προκύψει το απρόσμενο και απερίγραπτο … από αυτή τη συγκατοίκηση, τη μερικές φορές βίαιη, θα γεννηθεί μια δύσκολη τρυφερότητα, μέσα από εντυπωσιακές συσπάσεις του προσώπου της… ως αντίστιξη σε αυτού του είδους την ερμηνεία, η φωτισμένη ερμηνεία, η ελαφρώς παραισθησιογόνα  του Jean-Luc Vincent, του οποίου η στάση μοιάζει με παιχνίδι που κολλάει στο χρόνο,αφού η η ενδοσκόπηση αναγκάζει στη συμμόρφωση και όχι στη θεραπεία…

το σενάριο και οι διάλογοι από τον Bruno Dumont προέρχονται απευθείας από την αλληλογραφία της Camille Claudel, την αλληλογραφία του και έργα του Paul Claudel και τα ιατρικά αρχεία…

η ταινία είναι αυστηρή, απαιτητική, σχεδόν ακίνητη, όπου όλοι φαίνεται να περιμένουν κάτι, εγώ την Camille και η Camille, τον αδελφό της με όλη τη δύναμη της ψυχής της και το αδιάφορο σώμα της… δενμόρεσα να αντισταθώ σε αυτό το σώμα, να μην το «αγκαλιάσω» έτσι όπως περιφερόταν στονκόσμο

η ταινία δε διαθέτει ίχνος από τον ρομαντισμό της Camille Claudel (1988) του Bruno Nuytten , με την αναμαλλιασμένη Isabelle Adjani και το Gerard Depardieu (στο ρόλο του Ροντέν), ο Bruno Dumont σαν χειρούργος με νυστέρι σχεδιάζει έναν ξηρό χωρίς λυρισμό βίο, στην καρδιά μου με ωμότητα, σκληρότητα και έστρεψε τα μάτια μου να δουν τη γύμνια των ανθρώπων, ίσως των πιο κοντινών συγγενών του Θεού…

δύο αντιλήψεις της ζωής και της πίστης!

άχρηστη πληροφορία: η πιο δυνατή στιγμή της ταινία εκεί που δεν την περιμένεις…

χρήσιμες πληροφορίες  εδώ

και εδώ για τον Bruno Dumont …

Advertisements

3 responses to “camille

  • Joker

    Όταν είδα το «The elephant man» του Lynch έλεγα ότι καμιά ταινία δε πρόκειται να με κάνει να νιώσω τόσο έντονη την αδικία σε βάρος κάποιου..Ήθελα να βγάλω την Camille από εκεί μέσα και να τη βάλω σε ένα σπίτι στην εξοχή να δημιουργεί..Όδυνηρά αργή ταινία όχι όμως τόσο ώστε να σε κάνει να βαρεθείς όσο για να δεις κατάματα το μαρτύριο ενός ανθρώπου και να συμπάσχεις μαζί του.Αν μπορούσα θα της κρατούσα το χέρι
    Συγκλονιστική ερμηνεία της Μπινός

    Υ.Γ πρέπει να δούμε καμιά κωμωδία

    Αρέσει σε 1 άτομο

  • moodytimes

    Επειδή έχω γράψει σχετικά με το φιλμ θα σταθώ μόνο στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεις μια ταινία και γράφεις τις εντυπώσεις σου γι’αυτήν.Είναι πολύ όμορφο να διαβάζεις το «άγγιγμα» μιας ταινίας, αυτό μετράει πιο πολύ απ’όλα και δε βρίσκεις ανθρώπους να γράφουν έτσι, πως αλλιώς μπορεί να βγει η αγάπη για το σινεμά;

    Μου αρέσει!

    • katabran

      έχεις προσέξει το όνομα της στήλης στην οποία καταγράφω αυτά τα «αγγίγματα»;
      όσο γι αυτό που αναρωτιέσαι, το αναρωτιέμαι κάθε φορά που τελειώνει μια ταινία, λέω,για να δούμε θα τη σκέφτομαι αύριο, μεθαύριο…

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac