un combat d’égos rigolos

μια απλή ιδέα είναι μερικές φορές αρκετή για να μετατρέψεις μια «ελαφριά» κωμωδία, σε συναρπαστικό και ενδιαφέρον «δράμα»

με το Molière συνοδοιπόρο, δυο άνθρωποι λύνονται για την αγάπη του κειμένου του μεγάλου συγγραφέα , λύνουν παράλληλα και κάποιους προσωπικούς λογαριασμούς σε μια ταινία που τα πηδάλια δυο ποδηλάτων της χαρίζουν το ρυθμό της…

alceste

βρίσκεις έναν διάσημο ηθοποιό (Lambert Wilson), μετά απλά κοιτάς για ένα άλλο στ’ αζήτητα πια,(Fabrice Luchini), ο οποίος ζει έγκλειστος για τρία χρόνια στο Ile de Ré,για να παίξει τον Alceste τον  «Μισάνθρωπο»…

το τελικό προϊόν  μοιάζει αρκετά καλό αφού είναι ενδιαφέρον να ακούει κανείς τους δυο αυτούς ανθρώπους να προκαλούν τη γλώσσα του Μολιέρου μέσα από συχνά αστεία και άγριο σύγχρονο διάλογο για την τέχνη τους…

ο Philippe Le Guay είναι o σκηνοθέτης που έλκεται από τα αντίθετα, η φιλμογραφία του το μαρτυρεί:  Trois-Huit, Les femmes du sixième etage, Le coût de la vie, τι κάνει λοιπόν; τοποθετεί τους δυο άνδρες απέναντι, ως «αντίπαλους» ενός παιχνιδιού, στο οποίο παίζουν συνεχώς μέσα από τις αντιθέσεις ή τις αντιφάσεις που ξετυλίγουν το κουβάρι της ιστορίας και την ωθούν με την απίστευτη ενέργειά τους…

υπάρχει καλύτερο έδαφος για να ανθίσει το σχόλιο του «Μισάνθρωπου» πάνω στον κόσμο;

σκεφτείτε, ένας άνδρας, ο Fabrice Luchini με μια βαθιά παρανόηση του κόσμου γύρω του, που ζει την καθημερινή υποκρισία ως πόνο και δεν μπορεί να κάνει περισσότερα για να μειωθεί,επιλέγει τη σιωπή απέναντι στον φαρισαϊσμό της εποχής του… η ιστορία του Misanthrope χαρακτηρίζεται από μια απίστευτη νεωτερικότητα όσο αφορά τις παρατηρήσεις του, δεν είναι ικανοποιημένος από τη ζωή ώστε να ντυθεί Αlceste, και από την άλλη, τα καλά και συμφέροντα που εξυπηρετούν τον καθρέφτη του Lambert Wilson, που επιλέγει το μάρκετινγκ ως επιχείρημα για το εγχείρημα του έργου…

η αφήγηση οδηγείται από μια άγρια αίσθηση αυτού που λέμε αυτοβιογραφικού, το οποίο απεικονίζει έναν κόσμο,αυτόν της τέχνης, με πισώπλατα μαχαιρώματα και βλαπτική ειρωνεία, όπου ο καθένας κρατά το εγώ του σε βάρος της ομορφιά της τέχνης, χωρίς να αναστέλλονται παρά τις πολλές φωνές  οι στιγμές συντροφικότητας…

ο Philippe Le Guay έγραψε μια τραγωδία που ξεκινά ως μια μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας για να ανθίσει στη συνέχεια σαν πικρή κωμωδία διακριτική και τέλεια…

ο Gauthier Valence (Lambert Wilson), ηθοποιός με καλή σωματική διάπλαση, κρύβει από τη  συνεργάτη του και τη την σύντροφό του το σκοπό του ταξιδιού του στο νησί της Re, ενώ στον παλιόφιλο Serge (Fabrice Luchini), εμφανίζεται με το πρόσχημα πως ψάχνει για ένα δεύτερο σπίτι… ο πραγματικός λόγος για τον ερχομό του παιχνιδιάρη πενηντάρη είναι διαφορετικός… ηθοποιός της τηλεόρασης,αναγνωρίσιμος, παίζει το ρόλο ενός λαμπρού νευροχειρουργού, ενώ, ο Serge Tanneur, ο πάλαι ποτέ  διάσημος κωμικός, παρά την εξορία του, έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει στη σκηνή όπου οι δύο τους θα παίξουν τον «μισάνθρωπο»… 

θα μπορούσα να σταματήσω εκεί, αλλά ο Philippe Le Guay είναι τόσο φιλόδοξος που μεταξύ των δύο ανδρών χώνει έναν έρωτα που θα κλείσει το στάδιο όπου ανταγωνίζονται για το  ποιος θα πάρει το ρόλο του Alceste …

το σενάριο απλό, ασήμαντοι οι καθημερινοί διάλογοι που ανταλλάσσονται μεταξύ των δύο ανδρών, αλλά οι ερμηνείες του καθένα όσο αφορά στα λόγια του ήρωα του Μολιέρου,αποκαλύπτουν το κρυμμένο νόημα…

η ζήλια, η προσωπική φιλοδοξία, η επιθυμία του ανταγωνισμού σύντομα επιδεινώνουν τις σχέσεις των δυο χαρακτήρων, οι φύσεις των οποίων αναδύονται λεπτό προς λεπτό…

ο Fabrice Luchini  ένας ηθοποιός σε μια αέναη παράσταση, η οποία, παρά τον σπουδαιότερο ρόλο του μίσους που γράφτηκε ποτέ για το υπόλοιπο της ανθρωπότητας, εδώ, θα αγγίξει την αβεβαιότητα, τις λάμψεις της διαύγειας που απελπισμένη περνά από το βλέμμα του…

ο Lambert Wilson, έξοχα αποδεικνύει ότι είναι πολύ καλός ηθοποιός στο ρόλο ενός φτωχού ηθοποιού…

στα συν της ταινίας η μουσική του Jorge Arriagada ,του βραβευμένου χιλιανού συνθέτη …

Advertisements

6 responses to “un combat d’égos rigolos

  • moodytimes

    Έχει αυτό το μποέμικο που συναντά κανείς στο Λεκόντ απ’όσο δείχνει το τραίηλερ, στα προσεχώς λοιπόν.
    Ούτε το σκηνοθέτη ήξερα ούτε την ταινία, πήραμε δουλειά για το σπίτι λοιπόν

    Μου αρέσει!

  • χαρη

    γεια σου katabran !
    τον λαμπερ ουιλσόν τον θυμάμαι και στην υπέροχη μεταγραφή τών «δαιμονισμένων» τού ντοστογιέφσκυ από τον αντρέι ζουλάφσκυ, κάπου εκεί στην δεκαετία τού 80, με τίτλο «η δημόσια γυναίκα» (δες εδώ : http://en.wikipedia.org/wiki/The_Public_Woman )
    με την πανέμορφη βαλερί καπρίσκι
    και τον θυμάμαι και σε κάτι άλλα αβανγκάρντ γαλλικά που δεν τα βρίσκω όμως ξανά (πώς μού ‘χει κολλήσει ότι έπαιξε και σε ταινία τού γκοντάρ… τέσπα)

    και τούτη εδώ η ταινία φαίνεται πολύ καλή (να τη δούμε)
    φιλιά
    🙂

    Μου αρέσει!

    • katabran

      είμαι σίγουρη πως θα τη βρεις ενδιαφέρουσα από πολλές απόψεις εκτός της κινηματογραφικής…
      δες το le sang des autres, βασίζεται σε βιβλίο της S.de Beauvoir
      φχαριστώ για τη συνδρομή xάρη, ψάχνω κιόλας 🙂

      Μου αρέσει!

  • Joker

    Από τις ταινίες που πέρασαν και δεν ακούμπησαν στις ελληνικές αίθουσες αλλά ας μην ανοίξουμε το θέμα του τι φέρνουν τα σινεμά και τι όχι
    Όχι ότι ήταν ταινία για να τη δεις στον κινηματογράφο, αν ήταν θεατρικό έργο θα το έβλεπα ευχαρίστως, αλλά σχεδόν κανείς δεν την πρόσεξε..
    Τέλος πάντων, αξίζει να τη δεις κανείς και μόνο για το μπλέξιμο μεταξύ πλοκής-διαλόγων και θεατρικών διαλόγων, κάτι παραπάνω από απλές πρόβες του έργου..
    Θα σου πρότεινα άλλη μία ταινία με τον Lambert Wilson αλλά προτιμώ να στη δώσω…Χαίρομαι που έγραψες για το Μολιέρο!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac