ομολογία:

ομολογώ με μέγιστη φυσική σύγχυση, τη βαθιά μου απάθεια μπροστά στα ακούσματα, στα θεάματα και στα έργα τέχνης, που μονομιάς ποτέ δε μου έδωσαν μια φυσική ταραχή παρόμοια με αυτή μιας ριπής ανέμου στους κροτάφους μου, που έχει τη δύναμη να φέρνει μαζί της μια πραγματική ανατριχίλα… ποτέ δεν μπόρεσα να μην αποκαταστήσω μια σχέση ανάμεσα σε αυτή την αίσθηση και στο φυσικό ανθρώπινο άγγιγμα και να μην ανακαλύψω μεταξύ τους παρά μόνο διαφορές βαθμού… αν και δεν κατορθώνω ποτέ να εξαντλήσω με την ανάλυση τα δομικά στοιχεία της ταραχής μου, δίχως αμφιβολία σχετίζεται με τα πιο βαθιά μου απωθημένα κι αυτό που ξέρω γι αυτή με διαβεβαιώνει ότι οι αισθήσεις μου μόνες τους έχουν  εκεί την πρώτη θέση…

μόνο του βγαίνει το συμπέρασμα ότι με αυτούς τους όρους, η πολύ χαρακτηριστική θετική ή αρνητική συγκίνηση, που γι αυτή πρόκειται, μπορεί να ξεπηδήσει για μένα την στιγμή την πιο απρόοπτη και να δημιουργηθεί μέσα μου από κάτι ή από κάποιον, που συνολικά δεν μου είναι ιδιαίτερα αγαπητός ή από κάτι ή κάποιον που σημαίνει για μένα τα πάντα ή από μια ταυτόχρονη αλληλεπίδραση των δυο παραπάνω… 

είναι φανερό, πρόκειται γι’ αυτό το είδος της συγκίνησης και όχι για κάποιο άλλο, επιμένω στο γεγονός ότι είναι αδύνατο σε αυτό να πέσω έξω: αληθινά είναι σαν να χάνομαι και να ‘ρχεται κάποιος και να μου φέρνει νέα για μένα την ίδια!

γι αυτό το λόγο γράφω μερικά απ΄όσα γράφω, ομολογώ πως γράφω, για να αντικαταστήσω πεζές καθημερινές επιδεικτικής αστειότητας ή άνεσης καταστάσεις, με άλλες, ομολογώ δηλαδή πως δεν έχω στόχο παρά να προμηθεύσω (ή μήπως να προμηθευτώ;) καταστάσεις σπασμωδικά λογοτεχνίζουσες, ισοδύναμες με κάποιες που ιδιάζουσες μορφές τέχνης, όπως λόγου χάρη ένα ράπισμα ανέμου, μια ανεπαίσθητη κίνηση νερού, μια ακανόνιστη αναπνοή, έχουν μεγαλύτερη επιρροή σε μένα…

η λέξη «σπασμωδικά», που χρησιμοποίησα για να χαρακτηρίσω τις απόπειρές μου αυτές να συλλάβω την ομορφιά της ιδιάζουσας αυτής φυσικής κι ανεπιτήδευτης τέχνης, που κατά τη γνώμη μου μόνο σε αυτή οφείλω να αφιερωθώ, θα έχανε στα μάτια μου κάθε νόημα αν όποιος με διάβασε τώρα, τη αντιλαμβανόταν στην κίνησή της κι όχι την ώρα που η κίνησή της ξεψυχάει…

αυτό είναι για μένα το τίμημα αυτής της ομολογίας, ισχυροποιώ επώδυνα την αμοιβαία σχέση που ενώνει το αντικείμενο που το θεωρώ ή το θωρώ στην κίνησή του και στην ανάπαυλά του…

λυπάμαι που δεν μπόρεσα να προσφέρω, σαν συμπλήρωμα στην εικονογράφηση αυτού του κειμένου ένα ράπισμα ανέμου…

ταξιδι

Advertisements

2 responses to “ομολογία:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac