δε με έχει ανάγκη…

έτσι μου είπε, και το πρωί,όχι και πολύ νωρίς, κατά τις δέκα ήταν, βγήκα στο μπαλκόνι και το είδα…

ήμουν σίγουρη πως ήταν η στιγμή που είχε περισσότερο ανάγκη το ενδιαφέρον μου, αφού η ίδια του η ύπαρξη ήταν σχεδόν αβέβαιη…

έμοιαζε με ασπριδερή σκιά που αναδυόταν από το γαλάζιο του ουρανού, ενός ουρανού που δεν αισθανόταν ακόμα πλήρης από το φως του ήλιου…

είναι νωρίς ακόμα, σκέφτηκα, η μέρα είναι στην αρχή της ακόμα,ποιος αλήθεια μας βεβαιώνει ότι ο ήλιος θα τα καταφέρει και σήμερα, να πάρει μορφή και φωτεινότητα;

εκείνο ήταν τόσο χλωμό, τόσο εύθραυστο και λεπτό, μονάχα από τη μια μεριά άρχιζε να αποκτά ένα ξεκάθαρο περίγραμμα, σα μικρό κομμένο νύχι, σαν τόξο δρεπανιού, ενώ το υπόλοιπο σώμα του είναι ακόμα βουτηγμένο στο γαλάζιο του ουρανού,το υπόλοιπο σώμα του είναι σα μια διάφανη όστια, ή σαν μισολιωμένη καραμέλα…

ο δίσκος που ξέρω, που ξέρουμε όλοι, αυτός με τις γκριζογάλαζες κηλίδες και σκιές, που κανένας δεν θέλει να παραδεχτεί πως ανήκουν στη σεληνιακή γεωγραφία αλλά τις φαντάζεται σαν χαρακτηριστικά φανταστικού προσώπου ή σαν σάλια χυμένα στη διάρκεια ενός παρατεταμένου φιλιού του ουρανού στο πορώδες λόγω εφηβικής ακμής πρόσωπο της μαγικής σελήνης,μου αρέσει καλύτερα αυτή η παρομοίωση, ο δίσκος λοιπόν αυτός δεν έχει διαλυθεί, μοιάζει απλά να συμπυκνώνεται…

είναι επειδή ο ουρανός μου μοιάζει τόσο συμπαγής αυτή την ώρα, τόσο εξαιρετικά συγκεκριμένος που δεν μπορώ να πω μεσιγουριά αν αυτή η στρογγυλή και ασπριδερή φόρμα, η ελάχιστα πιο πυκνή από τα σύννεφα, διαφοροποιείται από την συνεχή και πλατιά επιφάνειά του ή απλά πρόκειται για ένα είδος διάβρωσης,κάτι σαν ξήλωμα του ουράνιου θόλου, που αφήνει να μας φανερωθούν τα μετόπισθεν…

νιώθω αβεβαιότητα κοιτάζοντας αυτή την ακανόνιστη μορφή του, από τη μια πλευρά έχει οντότητα από την άλλη δεν είναι ξεκάθαρη, μου αφήνει την εντύπωση ζωγραφιάς, σαν κάποιος να πήρε ένα πινελάκι, να το βούτηξε σε υπόλευκη μπογιά και να ζωγράφισε μια καμπύλη πάνω σε ένα σκοτεινό κύκλο…

το φως της μέρας σήμερα αποκάλυψε το έργο,ενώ η νύχτα μόνο μερικούς μώλωπες μου είχε αποκαλύψει εχθές…

και όταν έρθει το απόγευμα και ο ουρανός, θα έχει γυρίσει την πλάτη του στο γαλάζιο και θα έχει στραφεί προς το  μενεξεδί ή το μαβί, οι ακτίνες του ήλιου θα έχουν γίνει κόκκινες, η ασπράδα του θα ξεπροβάλλει όλο και πιο αποφασιστική και το σχήμα του , φωτεινό θα κυριεύσει το δίσκο…

θα λεγε κανείς πως οι φάσεις του,καθώς περνάνε οι μέρες, συμπυκνώνονται στο εσωτερικό αυτό το ολόγιομο ή καμπουρωτό,όπως ακριβώς οι στιγμές από τη γέννηση έως το θάνατο μιας ζωής, της ζωής μας, με τη διαφορά πως αυτή η ζωή του φεγγαριού δηλαδή, μένει λίγο πολύ σε κοινή θέα αφού φαντάζομαι πως σήμερα το πρωί,όχι και πολύ νωρίς, κατά τις δέκα δεν ήμουν ο μοναδικός άνθρωπος που το είδε!

τώρα, επτά περίπου ώρες μετά, δεν το βλέπω… ξέρω πως απλά μετατοπίστηκε, υπάρχει,εξάλλου είναι το πιο άστατο ορατό σώμα που υπάρχει στο σύμπαν αλλά και το πιο σταθερό όσο αφορά τις πολύπλοκες συνήθειές του, δε λείπει ποτέ από κανένα ραντεβού και αν καραδοκείς να εμφανιστεί στο τέλος θα φανεί, αν όμως το αφήσεις σε κάποια θέση, θα το βρεις σε άλλη, κι αν θυμάσαι το πρόσωπό του γυρισμένο προς μια κατεύθυνση, θα το βρεις σε άλλη στάση,λίγο ή περισσότερο διαφορετική, αν όμως το παρακολουθείς διαρκώς, τίποτα από αυτά δε θα αντιληφθείς και αυτό διαρκώς θα σου ξεφεύγει…

και σαν περάσουν μέρες και αυτό γίνει σαν λίμνη φωτεινή, η σαν αιωρούμενος εκτυφλωτικός στρογγυλός καθρέφτης, εγώ δε θα υπάρχει περίπτωση να βγω ειδικά γι αυτό στο μπαλκόνι…δε θα έχει ανάγκη το δικό μου βλέμμα τότε, θα έχει σίγουρα εξασφαλίσει πολλά άλλα και ίσως και το δικό σου!

Advertisements

2 responses to “δε με έχει ανάγκη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac