o κόσμος κοιτάζει τον Κόσμο…

μετά από μια σειρά διανοητικών ατυχιών που δεν αξίζει τον κόπο να τις θυμάται κανείς, αποφάσισε ότι η βασική του ασχολία από δω και πέρα θα ήταν να κοιτάζει τα πράγματα από έξω… ελαφρώς μύωπας,αφηρημένος και εσωστρεφής, δε μοιάζει από ταμπεραμέντο με εκείνο τον ανθρώπινο χαρακτήρα που συνήθως ορίζουμε ως παρατηρητή… κι όμως συχνά, ορισμένα πράγματα, ένας πέτρινος τοίχος, ένα κοχύλι, ένα φύλλο,μια τσαγιέρα, εμφανίζονται μπροστά του σαν να αποζητούν την έντονη κι αδιάλειπτη προσοχή του: κάθεται και χωρίς να το συνειδητοποιεί σχεδόν ούτε κι ο ίδιος, αρχίζει να τα παρατηρεί και το βλέμμα του διατρέχει όλες τις λεπτομέρειες και δεν καταφέρνει να ξεφύγει από αυτές…

τώρα αποφάσισε πως θα διπλασιάσει την προσοχή του:

πρώτον, δε θα αφήνει να του ξεφεύγουν τα καλέσματα των πραγμάτων και να φτάνουν ως αυτόν…

δεύτερον, θα δώσει στην πράξη της παρατήρησης τη σπουδαιότητα που της αξίζει…

στο σημείο αυτό βιώνει μια πρώτη στιγμή κρίσης:

σίγουρος πως από δω και πέρα ο κόσμος θα του αποκαλύπτει έναν ατελεύτητο πλούτο πραγμάτων άξιων να δει κανείς, δοκιμάζει να παρατηρήσει οτιδήποτε πέφτει στην αντίληψή του, δε νιώθει όμως καμιά ευχαρίστηση και σταματά!

ακολουθεί μια δεύτερη φάση στην οποία ο ίδιος πείθει τον εαυτό του ότι τα πράγματα που αξίζει να παρατηρεί κανείς είναι μονάχα μερικά και όχι άλλα και ότι πρέπει να ψάξει για να τα εντοπίσει, για να επιχειρήσει όμως κάτι τέτοιο, πρέπει κάθε φορά να αντιμετωπίζει προβλήματα επιλογών, αποκλεισμών,ιεραρχιών προτίμησης…

γρήγορα συνειδητοποιεί ότι έτσι καταστρέφει το καθετί, όπως του συμβαίνει πάντα όταν βάζει στη μέση το εγώ του και μαζί όλα τα προβλήματα που έχει με το εγώ του…

πώς, λοιπόν, μπορεί κανείς να δει τα πράγματα αφήνοντας στην άκρη το εγώ του;

ποιανού είναι τα μάτια που κοιτάζουν;

συνήθως σκεφτόμαστε πως το εγώ είναι κάποιος που στέκεται μπροστά στα μάτια μας, όπως το περβάζι ενός παραθύρου, και βλέπει τον κόσμο που απλώνεται εκεί μπροστά του,σε όλο του το εύρος… άρα υπάρχει κάποιο παράθυρο που βλέπει στον κόσμο!

εντάξει: από εκεί είναι ο κόσμος και από εδώ;

πάντα ο κόσμος!τι άλλο;

με μια μικρή προσπάθεια αυτοσυγκέντρωσης καταφέρνει να μετακινήσει τον κόσμο από εκεί μπροστά και να τον φέρει στο περβάζι… τότε όμως τι μένει έξω από το παράθυρο; πάλι ο κόσμος, που για την περίπτωση διχάζεται στο κόσμο που κοιτάζει και στον κόσμο που τον κοιτάζουν…

και αυτός, ο επιλεγόμενος και «εγώ» , δηλαδή ο κύριος Παλομάρ*;

ΠΑΛΟΜΑΡ

ίσως λοιπόν αφού ο κόσμος υπάρχει και από τις δυο πλευρές του παραθύρου, το εγώ να μην είναι τίποτε άλλο παρά το παράθυρο μέσα από το οποίο ο κόσμος κοιτάζει τον Κόσμο…

στην προκειμένη περίπτωση, για να κοιτάζει τον εαυτό του, ο κόσμος έχει ανάγκη τα μάτια (και τα γυαλιά)του κυρίου Παλομάρ βέβαια… άρα δεν είναι αρκετό να κοιτάζει κανείς τα πράγματα από έξω και όχι από μέσα: από δω και μπρος θα τα κοιτάζει με ένα βλέμμα που θα ‘ρχεται απ’έξω και όχι από μέσα του!

προσπαθεί να κάνει αμέσως το πείραμα: τώρα δεν είναι αυτός που κοιτάζει, αλλά ο έξω κόσμος που κοιτάζει έξω! αφού καθορίστηκε κι αυτό, στρέφει το βλέμμα του να δει μια γενικότερη μεταμόρφωση: τίποτα!

τον περικυκλώνει η συνήθης άχρωμη καθημερινότητα!

πρέπει να ξαναμελετήσει την κατάσταση από την αρχή! το ότι το έξω κοιτάζει έξω, δεν αρκεί!

από τη βουβή έκταση των πραγμάτων πρέπει να υπάρξει μια ένδειξη, ένα νεύμα! κάτι αποσπάται από τα άλλα με την πρόθεση να σημάνει κάτι…

τι να σημαίνει;

μάλλον τον εαυτό του! ένα πράγμα χαίρεται να το κοιτάζουν τα άλλα πράγματα μονάχα όταν είναι πεπεισμένο ότι εκφράζει τον εαυτό του και τίποτε άλλο, ανάμεσα σε πράγματα που εκφράζουν τον εαυτό τους και τίποτε άλλο… οι ευκαιρίες αυτού του είδους δεν είναι μάλλον συχνές,αλλά ή γρήγορα, θα πρέπει να εμφανιστούν αρκεί να περιμένει κανείς να επαληθευτεί μια από κείνες τις ευτυχείς συγκυρίες, όταν ο κόσμος θέλει να κοιτάζει και να τον κοιτάζουν την ίδια στιγμή, ενώ ταυτόχρονα ο κύριος Παλομάρ θα τύχει να περνά κάπου εκεί ανάμεσα…

με άλλα λόγια ο κύριος Παλομάρ δεν πρέπει να περιμένει, γιατί αυτά τα πράγματα συμβαίνουν μονάχα όταν δεν τα περιμένει κανείς!

* Παλομάρ συμπτωματικά αλλά όχι τυχαία

Advertisements

3 responses to “o κόσμος κοιτάζει τον Κόσμο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac