οι αλήθειες του Harry Quebert…

ένα πρώτης τάξης θρίλερ, γεμάτο ανατροπές, αγωνία, ψεύδη όπου ο συγγραφέας οδηγεί το φαίνεσθαι με διαβολική ικανότητα, και ο αναγνώστης παραπλανάται…

η έρευνα ενός πολλά υποσχόμενου συγγραφέα, του Marcus Goldman, να απαλλάξει τον μέντορά του, Harry Quebert, σεβαστού συγγραφέα σε ολόκληρη την Αμερική, για ένα φόνο που πραγματοποιήθηκε  τριάντα περίπου χρόνια νωρίτερα, σκορπίζει την αγωνία, το 2008, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες σε πλήρη εκστρατεία για τις προεδρικές εκλογές που θα δουν τη νίκη του Ομπάμα, λεπτομέρεια καθόλου ασήμαντη, παρέχει στο συγγραφέα μια δικαιολογία για να ζωγραφίσει στο παρασκήνιο, την εικόνα μιας χώρας που γνωρίζει καλά, τον πουριτανισμό της, τις αντιφάσεις της, την ασφυκτική διαμόρφωση της κοινής γνώμης της επαρχίας της εξαιτίας του  εξωφρενικού ρόλου των μέσων μαζικής ενημέρωσης …

διασταυρούμενες  ερωτήσεις: ποια ήταν, στην πραγματικότητα η Nola, το νεαρό θύμα; ένας άγγελος ή ένας δαίμονας; ποιος τη σκότωσε και γιατί; τι ακριβώς συνέβη, το καλοκαίρι του 1975, στην Aurora του New Hampshire; γιατί ο Goldman να προσπαθήσει με κάθε κόστος να απαλλάξει τον Quebert όταν όλες οι ενδείξεις είναι εις βάρος του, γιατί παρακολουθείται στενά από τον εκδότη του, θα καταφέρει να το παραδώσει στην ώρα τους το χειρόγραφο του το επόμενο μυθιστόρημά του;

μέσα από πολλαπλές προοπτικές ο αφηγητής, ο ίδιος  ο Goldman βρίσκεται αντιμέτωπος με εκείνες των διαφόρων πρωταγωνιστών του δράματος, τους μάρτυρες, τους αξιωματικούς  της αστυνομίας…

οι παραδοχές και τα συμπεράσματα, συμπληρώνουν το παζλ ή ζωγραφίζουν τους αντιφατικούς καμβάδες της υπόθεσης Harry Quebert…

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΧΑΡΡΥ ΚΕΡΜΠΕΡΤ (1)

πορεία ανάγνωσης σταθερά εμπρός και πίσω στο χρόνο… οι ήρωες παρουσιάζονται με ρεαλισμό και πυκνότητα (η καρικατούρα της  εβραίας μητέρας, κύριος μοχλός, φέρνει  το σκοτάδι στις  έρευνες με ένα απαραίτητο άγγιγμα χιούμορ) όλα τα συστατικά εγγυώνται την επιτυχία ενός έξοχου θρίλερ  χρησιμοποιώντας όλα τα χαρακτηριστικά  του είδους η εμβέλεια της έρευνας-αφήγησης πηγαίνει πολύ μακριά, για τη διαλεύκανση μιας ποινικής υπόθεσης… επικαλύπτονται, ή μάλλον καλά αναμειγνύονται και άλλα θέματα: ο φερόμενος ως δράστης και ο πρώην φοιτητής του που μετατράπηκε σε ντετέκτιβ είναι και οι δύο συγγραφείς, νιώθουν το άγχος της κενής σελίδα, αναρωτιούνται για τα μυστήρια της λογοτεχνικής δημιουργίας, προβληματίζονται για τα  έσοδα από την ενδεχόμενη εμπορική επιτυχία ενός  μυθιστορήματος…

αχ αυτές οι ιδιοτροπίες της έμπνευσης του Marcus Goldman… από την διφορούμενη σχέση που  η λογοτεχνία έχει με τη ζωή, από τη φιλία που τον συνδέει με τον Harry Quebert , που ενσαρκώνεται από την κοινή τους αγάπη για τη γραφή και την πυγμαχία, συγκεκριμένη και ειδική η τελευταία ως αλληγορία για τον αγώνα που διέπει όλη τη δημιουργία του ανθρώπου , ο Harry λειτουργεί  ως αινιγματικός πατέρα ή μέντορας του Marcus … είναι ο χαρακτήρας ο πιο «πυκνός» στο μυθιστόρημα, φανερή η σοφία του, το  αδιαμφισβήτητο  βάθος του, από την άλλη, πώς δικαιολογείται το κενό  το συναισθηματικό ώστε να πέσει τρελά ερωτευμένος με ένα μικρό κορίτσι; αυτό δεν το γνωρίζει ούτε ο  συγγραφέας… ο Joel Dicker, ικανός να περπατά σε τεντωμένο σχοινί, το τεντωμένο σχοινί μεταξύ των αντίθετων πόλων μιας προσωπικότητας, μερικές φορές, υπολείπεται ίσως κάτω από την προφανή αμηχανία, όταν στο  βαθύ σκοτάδι ρίχνει μερικούς ερωτικούς διαλόγους, αφήνει κάποια μελό γράμματα να βόσκουν γελοία εδώ κι εκεί σε μερικές σελίδες… καλύτερο θα ήταν να κινηθεί προς την ανίχνευση του πάθους…

αν και  είναι  ασήμαντες οι δικές μου σκέψεις, θεωρώ σαφές ότι ο συγγραφέας παίρνει ελευθερίες στη σύνταξη του μυθιστορήματος, σημειωτέον  το δεύτερό του, με μια αμελή συχνότητα η οποία ταιριάζει  μόνο με την απερισκεψία, του νέου σχολαστικού συγγραφέα… λόγου χάρη διακρίνω έστω και από τη μετάφραση, μια τυποποιημένη γλώσσα…

ωστόσο, το μυθιστόρημα είναι  επιβλητικό, όχι εξαιτίας του όγκου του  αλλά και χάρη στην πνοή και στο ρυθμό του, χαρακτηρίζεται από ψυχολογική φινέτσα, λεπτή και δαιδαλώδη πλοκή αφού ακόμα και η τελευταία σελίδα κλείνει με την ψυχολογική αλήθεια χαρακτήρων που είναι δύσκολο να απεμπλακούν από την  υπόθεση Harry Quebert …εξάλλου πρόκειται για ένα βιβλίο που αφορά την επαρχία και τη σκληρότητα των απλών ανθρώπων!

χωρίς την αμέλεια που προανέφερα, θα επρόκειτο για  αριστούργημα… πούλησε τρελά πάντως, σε κάθε περίπτωση, δε θα αναφερθώ στην  ηθική του καταναλωτή, θα κλείσω λέγοντας  πως  το προτείνω χωρίς περαιτέρω περιορισμούς…

Advertisements

3 responses to “οι αλήθειες του Harry Quebert…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac