στις επόμενες…

η συμπάθεια που υφίσταται ανάμεσα σε δυο, ή ανάμεσα σε περισσότερα πλάσματα φαίνεται καθαρά ότι τα φέρνει στην οδό των λύσεων που μάταια ακολουθούσαν ξεχωριστά… αυτή η συμπάθεια δεν έχει εξίσου παρά μονάχα την ιδιότητα να κάνει να περάσουν στο πεδίο της καλής τύχης, ενώ η αντιπάθεια στο επίπεδο της κακής τύχης…

τυχαίες συναντήσεις που όταν γίνονται για έναν μόνο, δε λαμβάνονται υπόψη, απωθούνται στο συμπτωματικό…

θα διακινδύνευα σε όφελός μας μια πραγματικά δευτερεύουσα σκοπιμότητα, που έχει το νόημα να φτάσουμε σε έναν σκοπό συνδυάζοντας τη θέλησή μου με μια άλλη ανθρώπινη θέληση που περιορίζεται να ευνοεί την επίτευξή του από εμένα…

δεν υπάρχει αμφιβολία, σουρεαλιστικά σκεπτόμενη, εγκλωβίζομαι στο παιχνίδι των ερωτήσεων, «τι είναι το… εάν… όταν…» που πάντα ποιητικά σαν παραμυθένια πηγή δυσεύρετων εικόνων μου γεννούσε πόνο…

και οι ομόρροπες μετά απαιτήσεις, με απότομους συνδυασμούς, και λαμπερές σειρές φαινομένων σε αιτιολογική σειρά, έρχονται και ξεκαθαρίζουν την αντικειμενική μου δυσκολία να συντηρήσω όλες τις συναντήσεις με την καλή ή την κακή μου τύχη, οπότε αναγκάζομαι να προτιμήσω μερικές αντί για κάποιες άλλες…

και παρά την προσπάθειά μου για αντικειμενικότητα, δε θα τολμούσα να ισχυριστώ ότι ξεχωρίζω τις καλύτερες ούτε τις πιο σημαντικές…

τότε είναι που το πνεύμα μου, παραδομένο στο ρεμβασμό, έτσι που να μην ασχολείται παρά με το να παραμαζεύει  μερικά λόγια από τραγούδια, η μουσική ανάμνηση σχεδόν ποτέ δε μου διαφεύγει, που μου συμβαίνει να αποδίδω σε συναντήσεις συγκεκριμένες και που με αγκαλιάζουν σαν φράχτης μια αγροικία, δειλό, σαν ψιθυριστό συναίσθημα εξατμίζεται ανάμεσα στα σαφή σπαράγματα των στίχων…

η τύχη μας είναι διασκορπισμένη στον κόσμο, ποιος ξέρει, με τη δυνατότητα να διαχέεται πάνω σ’ όλα, αλλά σκονισμένη σαν χωματόδρομος…

μόλις είμαστε μόνοι και την προκαλούμε ρίχνει πάνω μας έναν φράχτη, παίζει για να μας εξαπατήσει πάνω στη θλιβερή ομοιότητα των φύλλων όλων των δένδρων και φοράει κατά μήκος των δρόμων φορέματα από χαλίκια…

αυτά τρυπώνουν στα παπούτσια μας και μας αναγκάζουν να σταματήσουμε … να λύσουμε τους κόμπους… να …

στο μεταξύ, παίρνουμε και μερικές ανάσες, τόσες ώστε να εκτιμήσουμε καλύτερα την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα και τη σημασία των συμπτώσεων…

Advertisements

2 responses to “στις επόμενες…

  • moodytimes

    Μόνο σουρρεαλιστικά σκεπτόμενος μπορώ να κουμαντάρω,και δεν είμαι και βέβαιος ότι το κάνω καλά, τις μοναδικές εικόνες που μου γεννά αυτό το κείμενο ειδικά στις τέσσερεις τελευταίες παραγράφους μαλιοτραβιούνται ο John Zorn με τους Godspeed You Black Emperor….

    Μου αρέσει!

  • katabran

    ο john καθόταν δίπλα μου όταν το έγραφα, αλλά ο yngwie ήθελε να εκδικηθεί… άσχετο, δε στόχευα να ταιριάξω τίποτα και κανέναν,αλλά σε παραδέχομαι πάντα, μουσικά…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac