ημέρες χωρίς προοπτική…

είναι εκείνες που δεν ξέρω τι θα πει αδυναμία, φόβος, αποτυχία, που δεν είμαι μήτε χαρούμενος άνθρωπος, μήτε και θλιμμένος, που με απορροφούν πότε ο πηχτός καλοκαιρινός αέρας, πότε η αραιή ενεργετικότητά μου, που αναδιπλώνομαι πότε πότε από δημιουργική μοναχικότητα, πότε χάρη σε καθυστερημένες ιδέες και μερικές εμπνεύσεις που έρχονται όποτε πλένω τα χέρια μου…

ημέρες χωρίς προοπτική είναι εκείνες που αδειάζω από νοήματα, αισθήματα, που καθόλου δε με απασχολούν οι σκέψεις, αλλά μόνο η καθαρή πραγματικότητα και σαν προχωρημένος άνθρωπος που είμαι, τα απογεύματα, την ώρα που οι σκιές μακραίνουν, φθάνω σε σημείο να μετριάζω σχεδόν να εξαφανίζω την έκφραση του προσώπου ή του σώματος, λόγου χάρη ένα στόμα κλειστό, ένα μέσο υψωμένο, ένα σκυμμένο μέτωπο, ένα πόδι πάνω στο άλλο…

οι ημέρες χωρίς προοπτκή ξεκινούν  παρέα με ξένους σε φυσικό μέγεθος, που τα ονόματά τους, δεν τα ξέρω κι ούτε θέλω να τα μάθω, που με κοιτάζουν αινιγματικά ή περίεργα, σαν σύμβολο μιας ανθρώπινης ράτσας που ξεβράστηκε στην ακτή μια μέρα, πέφτουν μάλλον δευτέρες πρωί και συνεχίζουν κρατώντας ανέπαφο παρά τις χίλιες διαθλάσεις του στους κυμματισμούς της θάλασσας, το λειψό υποκίτρινο φως τους…

εκείνες τις ημέρες, εγώ συμπυκνώνω τις μουσικές σπατάλες του χρόνου, περιελίσσομαι σε σπειροειδείς στροβιλισμούς, και εκείνες μου χαρίζουν στιγμές πληρότητας, όπως όλες οι αναρρίθμητες άτυχες μέρες ή χρόνια, όπως όλες οι άτυχες απόπειρες για ζωή…

τα πράγματα, αναγνωρίζουν με τη μία εκείνες τις ημέρες και αφήνονται να κυλήσουν, ενώ εγώ στρέφω προς τον εαυτό και με βλοσυρή εμμονή, ζωσμένη βάθος και ζεστασιά, εγκαρτέρηση και υπομονή, λειτουργώ ως δοχείο υποδοχής ρευστών υλικών, σταθερά και αποφασισμένα μέχρι να δω, να αναγνωρίσω τη στιγμή του τέλους τους, εξάλλου όλα τα ποτήρια έχουν πάτο…

με ηρεμία και σχεδόν ακίνητη περιμένω απασχολώντας ως τότε τα χέρια μου με πινέλα και μπογιές, διαβάζοντας σελίδες με περίεργα βαλμένες στη σειρά λέξεις, ακούω τραγούδια που επί χρόνια τώρα παραλαμβάνω σε συστημένα ταχυδρομικά δεματάκια, γράφω όπου βρω χαρτί, ζωγραφίζω όπου τύχει και αφαιρούμαι, αφαιρούμαι, μέχρι που γίνομαι τόσο μικρή, σαν μια τελεία, ή σαν μια στιγμή!

κι όταν έρθει μια άλλη στιγμή, οι ημέρες χωρίς προορισμό θα σβήσουν, εγώ πιο ζωντανή κι απ’ όσο ήμουν τη ώρα που γεννιόμουν, θα στραφώ στον άλλο, δε θα υπάρχει ευατός, θα έχει απομείνει μόνο η ουρά του, που θα την κουνά με τρόπους διάφορους, που θα μιλούν για τις διαθέσεις , τους τόνους, τις διακυμάσεις των ημερών χωρίς προοπτική που πέρασαν…

εξάλλου, όπως ο Έσσε έγραφε, εμείς δεν έχουμε ουρές, όπως οι σκύλοι, οι γάτες, κι εφόσον οι πιο ζωντανοί από εμάς χρειαζόμαστε κάποια μορφή έκφρασης, φτιάχνουε μόνοι μας πινέλα και πιάνα και βιολιά…

 

 

Advertisements

6 responses to “ημέρες χωρίς προοπτική…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac