δια-μέσου

ένας θεός ξέρει πόσο απολαμβάνω τα πράματα, αν και ένας θεός ξέρει πόσους ενδοιασμούς έχω γι αυτά, συχνά νιώθω πως ακόμα κι αυτός, ύστερα από τόσα χρόνια που με παρακολουθεί, μόνο ένα απλό περίγραμμά μου είναι ικανός να φτιάξει…

ειλικρινά, δεν έχω το θεό μου!

εν πάση περιπτώσει , όσα γράφω σήμερα έχουν εξαιρετική αίσθηση του χαμογελαστού στοιχείου, αλλά χρειάζομαι ένα «δια» για να τη βγάλω στην επιφάνεια την αίσθηση αυτή, έτσι αναπόφευκτα “χαραμίζω” το χρόνο μου στη μουσική, αμβλύνοντας την κόψη του μυαλού μου και χάνοντας την ορθή μου κρίση, αφού γέρνω σε κάθε αφορμή ή ευκαιρία…

κι όπως ο κοιμισμένος συνεπιβάτης που τραντάζεται και πέφτει πάνω σου σε βαγόνι τρένου, έτσι κι εγώ κάθε φορά σε βρίσκω για να σε καταβάλλω, μα και για να πάρω από τα χέρια σου συμπόνοια, κατανόηση και άφεση…

μα και να μοιραστώ μαζί σου πράματα για χάρη των πραγμάτων…

έτσι και σήμερα και χθες και πάντα, περιμένω, περίμενα, θα περιμένω να νυχτώσει,να πιω μια μεγάλη γουλιά μαύρου αέρα και να γράψω δηλαδή σου μιλήσω και να ξεμπερδέψω!

και να ακούσω τη φωνή σου, να έρχεται από μακριά καβάλα σε τριανταδυό ανέμους, δόντια, νότες, όπως θέλεις πες το…

μετά, από το ζενίθ και τα βάθη εντός μου  θα κοπάζω ώσπου ξανά…

κάπως έτσι ανακαλύπτω κάθε φορά που συντονίζομαι μέσα στις τόσες μουσικές που πάνε κι έρχονται και κατεβαίνουν σαν μπαλόνια που ξεφουσκώνουν από τον ουρανό και σκάνε πάνω μου, τα τραγούδια που διάλεγες σήμερα ή χθες, τραγούδια ψύχραιμα, ήρεμα, όμορφα, με κιθάρα που με έκαναν να προσέχω τα λόγια που διάλεξα να γράψω τώρα δα…

παραφράζοντας τον τίτλο του τραγουδιού, σπίτι μου είναι η σπηλιά του κεφαλιού που κρύβεις όλα αυτά που με παρακινείς να γράφω…

Advertisements

2 responses to “δια-μέσου

  • moodytimes

    Αν θες το πιστεύεις αλλά οι Σπηλιές δεν γεννούν πράγματα, απλά φέρνουν πράγματα κοντά , όλα αυτά που περιγράφεις ή τα έχεις ή δεν τα έχεις, οι Σπηλιές μοναχά κάνουν παρέα, τις δημιουργησαν γραπτά,μουσικές και εικόνες,άνθρωποι δηλαδή με όραμα με ουσία, έτσι μπόρεσαν κι αυτές να φιλοξενήσουμν κάποια «περίεργα» πλάσματα που ήθελαν να ξαποστάσουν και να πάρουν μια ανάσα.Περίεργα τα λέω ε?

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac