το τζαζ του Ευρίπου…

ο κύριος Ταπιάγκας , παράταιρος και ασουλούπωτος, εχθρός της επιτήδευσης, συντηρητικός και ηθικός κατά βάση, μα δυστυχής ζαβός ζει σε ένα περιβάλλον με το οποίο βρίσκεται σε διαρκή και γελοίο πόλεμο, φορά ρούχα σε συμφωνία τσεπών και κουμπιών τα οποία παίζουν το ακομπανιαμέντο της “βίδας”…

φάλτσος, μπερδεύεται και μπερδεύει αξεδιάλυτα, αισθήματα, προθέσεις, κινήσεις…

πλαστοπροσωπεί άλλους μα και τον ίδιο του τον εαυτό…

ο σκοπός του;

να μας δείξει ίσως την πολλαπλότητα των απόψεων μιας και μόνης πραγματικότητας, που είναι όμως τόσο αντιφατική και αντίνομη ακόμα και τραγική ή γελοία… ανάλογα βέβαια πώς την κοιτάζει κανείς!

ο αντίθετός του κόσμος, οι “τα πρώτα φέροντες”, μέτοχοι, διευθύνοντες, σύμβουλοι, πρόεδροι φιλανθρωπικών ιδρυμάτων κλπ…

συλλογιέται:

“και σε κείνο το «διευθύνοντες σύμβουλοι» αισθάνθηκα να ‘μαι εν της ιδίας αυτών ράτσας…

ακριβώς!ένας εκ των υγιώς σκεπτομένων!

θα ναι πολύ συνεπείς, λέω, θα ‘ ναι κύριοι… συμβόλαιο θα ‘ναι ο λόγος τιμής τους…

βέβαια, απαντά… και η πατρίς είναι αυτοί! και οι πατριώτες εμείς…»

η υπόθεση του Βατερλώ δυο γελοίων είναι περίπλοκη ηθελημένα, σπασμένη συμμετρικά σε επεισόδια απροσδόκητα ώστε να βάζει σε δοκιμασία την επιμονή σου ως αναγνώστη…

μα όντας ενήμερος για το παράξενο κλίμα της …Χαλκίδας δε θα κινδυνεύσεις να πέσεις σε λάθη…

το μειδίαμά σου θα προέρθει από την τραγική κωμικότητα των πραγμάτων, όπου η υποκρισία, η μοιχεία, η κούφια και για επίδειξη θορυβούσα λογοκλοπία γύρω από τη χειραφέτηση της γυναίκας,σήμερα βέβαια δεν υπάρχει τέτοιο θέμα, η στενόκαρδη φιλαρέσκεια και φιλαυτία, αποδεικνύονται άτοπα…

αν δεν ισορροπήσεις ανάμεσα στην πλοκή και τις θαυμάσιες παρεκκλίσεις, οι δυο αξιοδάκρυτοι γελοίοι, οι Εαυτούληδες και η Αγγέλα- Βατερλώ που κινούνται ανάμεσα στο μύθο και την παραγματικότητα, τη φαντασία και το όνειρο, θα διακινυνεύσουν να προκαλέσουν την ανία σου…

γιατί όσο κι αν ο κ.Ταπιάγκας, ή κ.Καθημερινός Ανθρωπος φαίνεται απλός, και τύπος που κανονικά καλύπτει το χρόνο του με την καθημερινή του εργασία, είναι εντούτοις κατά βάθος ένας παράξενος πνευματικός μηχανισμός, πολύ καλά διαβασμένος και προικισμένος με γνήσια ευφυΐα…

έτσι και ο αγαπημένος  Γιάννης Σκαρίμπας…

σκαρίμπας

ο μύθος υποκαθιστά πίσω από τα φαινόμενα υπαρκτές ουσίες, μορφές ζωής, ερεθισμούς, χλευάζει κιόλας την αληθοφάνεια ή το ρεαλισμό με πεισματικό σφρίγος…

το γελοίο προβάλλει ως διακωμώδηση του τραγικού και ο διάλογος σημαίνει συχνά την αναπόφευκτη συναλλαγή, όπου το κάθε πρόσωπο, ανίκανο να διασπάσει τον ακούσιο κλοιό του, συνεχίζει έναν δικό του νοητικό ειρμό…

παθαίνεται ο συγγραφέας αυτού του τζαζ μυθιστορήματος, να χειραφετήσει την πένα σε σπαθί, το σπαθί ελίσσεται σε εξαίσιους χειρισμούς, από τη δεξιοτεχνία των πλάγιων νύξεων ως το απροσχημάτιστο της μετωπικής προ(σ)βολής…

χιουμορίστας ολκής δεν επιμελείται λιγότερο την ευχαρίστησή μας…

μοιάζουν πιραντελλικές οι στιγμές  του παράλογου κόσμου που κατορθώνεις ως ανανγνώστης να απομονώσεις παρατηρώντας έναν άνθρωπο που δεν μπορεί καν να διατυπώσει τις σκέψεις του σε μορφές νοητές…

δίδαγμα που επανειλημμένα έχω λάβει και πρόσφατα έχω διατυπώσει πάλι, πως η νοσηρή όραση πραγματώνει τις σωστές εκτιμήσεις και υπέρτατη λογική αποδείχνεται η κυρά μας η τρέλλα…

έκλεισα το βιβλίο με την αίσθηση που αφήνει μια ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν…

το γέλιο δε στάθηκε ανερμάτιστη έκρηξη, μοναδική συγκομιδή…

απέμεινε ένα όραμα γκροτέσκο, ίσως και λαϊκό σαν τα καλαμπούρια, ανάλαφρα ειρωνικό και λογοπαιγνιώδες, φίνο και συνάμα ανθεκτικό…

αναρωτήθηκα για το ύφος πολλές φορές…

αποθεώνονται η στίξη, οι ιδιωματισμοί, το συντακτικό…

και τώρα ακόμα ασθμαίνοντας και με κοφτές ανάσες αναρωτιέμαι:

μα τι μπορεί να είναι δίχως τη γλώσσα ένα ύφος;

250 περίπου ημιποιητικές σελίδες από τον Γιάννη Σκαρίμπα που απεβίωσε στις 21 γενάρη πριν από 30 ακριβώς χρόνια!

γράφτηκε στις 19-511, αναδημοσιεύεται σήμερα επ’ αφορμή ουσιαστική

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac