πριμαρόλια…

ήταν μια από αυτές που υπέγραψαν εκείνο το κείμενο με τίτλο «τολμήστε», αλλά εξαιτίας της καλλιεργούμενης θολούρας από τα μμε, και της κρυφοφασίζουσας νοοτροπίας μας, να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους, τους «γνωστούς» ανθρώπους αφοριστικά, επειδή εκφράζονται πολιτικά διαφορετικά από εμάς, εξαιτίας της απόλυτης διάθεσης του κάθε γραφιά ξερόλα του διαδιχτύου, αποφάσισα να διαβάσω ένα βιβλίο της και διάλεξα αυτό!

primarolia

όμορφο, καλογραμμένο, σοβαρό, ποιοτικό, απολαυστικό!

τα παλιά χρόνια ονόμαζαν πριμαρόλια τα πρώτα καράβια που ξεκινούσαν φορτωμένα με την πρώτη και καλύτερη ποιότητα σταφίδας για τα μεγάλα λιμάνια της ευρώπης, αποφέροντας μεγάλα κέρδη στους καλλιεργητές και τους εμπόρους σταφίδας της περιοχής…

τόσο η λέξη «πριμαρόλια» όσο και η Κακούρη μου ήταν άγνωστοι…

το βιβλίο ήρθε δανεικό στα χέρια μου από ένα καλό φίλο, που τού έχω εμπιστοσύνη, με τρόμαξε ο όγκος του και γι αυτό παρέμεινε τρεις μήνες στην άκρη… δεν είναι εύκολο να κρατάς ένα τεράστιο τόμο στα χέρια όταν τα νιώθεις κουρασμένα και λογοτεχνία δε διαβάζω ποτέ σε τραπέζι… με την Πάτρα βέβαια δεν είχα να κάνω άλλη φορά σε ανάγνωσμα, και για τη συγκεκριμένη ιστορικά εποχή είχα διαβάσει αρκετά… μια μέρα λοιπόν το άνοιξα, κι αφού διάβασα την εισαγωγή, σκέφτηκα πως τυπολογικά ιστορικά θα είναι ακριβές… η αρχή του με βρήκε λίγο συνοφρυωμένη εξαιτίας κάποιων ιδιωμάτων, αλλά μικρό το κακό αφού σε λίγη ώρα δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου ή από τα μάτια μου, αφού τηρουμένων κάποιων αναλογιών που πάντα χαρακτηρίζουν τη φαντασία και την πραγματικότητά μου, δημιουργώ εικόνες και φυσικά συμπεραίνω πως θα μού άρεσε το «πριμαρόλια» να γίνοταν …ταινία! ίσως ήμουν επηρεασμένη από τη «μικρά Αγγλία», αλλά θεωρώ πως έχω απόλυτο δίκιο…

πολυπρόσωπο έργο, αλλά χωρίς παρασυρμένη γραφή, δυναμική εξέλιξη χαρακτήρων , αλλά χωρίς υπερβολικό σμίλεμα, αντανακλάσεις των γεγονότων, αλλά με βάσιμες και εντυπωσιακές αναλύσεις των συνθηκών…

σε προσωπικό επίπεδο, βρήκα αρκετά σημεία για να ταυτιστώ με το μύθο, αφού ζω και εργάζομαι σε επαρχία, που παραμένει για μένα ένα τελικά άγωστο περιβάλλον αφού ποτέ δεν το καταλαβαίνω αρκετά, κι αναζητώ μια θέση καλύτερης «θέασης» των πραγμάτων λες και είμαι ακόμη νεοφερμένη κι ας πέρασαν  είκοσι χρόνια…

με εκφράζει λοιπόν η φράση : οι κοινωνίες όλες, όσο και να διαφέρουν μεταξύ τους, έχουν ένα κοινό: τοποθετούν το νεοφερμένο, εκεί που τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτό του…

κλείνω την ας πούμε παρένθεση και επιστρέφω στην ιστορία:

στη δίνη μιας εποχής που αλλάζει, η μορφωμένη αστική τάξη και ο αγροτικός κόσμος, η τάξη των σταφιδεμπόρων, οι τοκογλύφοι, οι έμποροι,οι ξένοι, οι πολιτευτές, γυναίκες και παιδιά, όλοι υπηρέτες στην αντιπαράθεση και στον αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης που περιγράφεται με κάθε πολιτική διάσταση όπως επίσης και οι  μακροχρόνιες συνέπειες της…

σας θυμίζει κάτι;

ανάμεσα στο 1892 και μέχρι το 1898, ξεκινώντας από ένα αποκριάτικο χορό και τελειώνοντας με ένα μπάρκο,  κάποιοι γλεντούν , κάποιοι αποκτούν περιουσία, κάποιοι είναι λαμόγια, κάποιοι κωφεύουν, κάποιοι αγωνιούν, κάποιοι υποφέρουν, κάποιοι ξεριζώνονται, κάποιοι ρισκάρουν, καποιοι αγωνίζονται, κάποιοι ανταγωνίζονται, κάποιοι αναλύουν, κάποιοι τα ξέρουν όλα, κάποιοι πιέζονται, κάποιοι καταπιέζονται, κάποιοι εξοντώνονται, κάποιοι είναι ρηχοί, κάποιοι πονηροί, κάποιοι συμφεροντολόγοι, κάποιοι συνθλίβονται ….

έξυπνη τεχνική επιβράδυνσης, με πολλαπλές αφηγήσεις, που δημιοργούν την ταπισερί της αστικής ζωής της Πάτρας εκείνης της εποχής αλλά και της αγροτικής κοινότητας…

ρεαλιστικοί διάλογοι με μια καλή δόση καλλιεργημένης καθαρεύουσας…

η συγγραφέας αγαπά τους ήρωές της και τα κίνητρά τους εξηγούνται μέσω της πλοκής της ιστορίας με σαφήνεια και αποστασιοποιημένη ματιά, γεγονός που δίνει αναπνοή στην ανάγνωση…

οι υστερόβουλες πράξεις εκμετάλλευσης του αδύναμου, οι γενναίες αποφάσεις, η περηφάνεια, το φιλότιμο, ο αγώνας ο προσωπικός και ο συλλογικός για την επικράτηση του δικαίου, ο νεοπλουτισμός, το κυνήγι του χρήματος, η μοιρολατρία και η αδυναμία διεκδίκησης, τα συλλαλητήρια, η χρεωκοπία, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις οδηγούν το μίτο …

η παιδεία, ο αγώνας, τα ευγενικά αισθήματα ήταν τα όπλα μιας εποχής ή μιας κοινωνιάς που έστελνε στην Αμερική τα παιδιά της με το «Μάρθα Ουάσινγκτον» και την ευχή «έχει ο Θεός», σε κεντημένα κλαδάκια μυγδαλιάς σε ουρανί ατλάζι…

και τα παιδιά της, όπως ο Σωτήρης, στη μέση του Ατλαντικού, άνοιγαν τα ενθύμια – ευχές!

ευχές μιας εποχής, ενός βασανισμένου τόπου, ευχές ενός λαού που έχει στο βλέμμα του κάτι από το βλέμμα του Οδυσσέα!

*το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από πίνακα του Κ. Βολανάκη

Advertisements

2 responses to “πριμαρόλια…

  • moodytimes

    Πέρα από τα κάθε «ψόφα», «άντε ρε ατάλαντε,η» που απολαμβάνουμε στα σχόλια κάτω από δηλώσεις καλλιτεχνών ή πνευματικών ανθρώπων θα πρέπει να έρθει και κάποια στιγμή η ώρα που θα αντιμετωπίζουμε το έργο τέχνης ξεχωριστά από τον δημιουργό του.Ασφαλώς υπάρχουν και οι ατάλαντοι,ες που μην έχοντας αφήσει κάποιο έργο ουσίας εθίζονται στο να δημιουργούν φασαρία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή στα ΜΜΕ και να ασχολούνται μαζί τους.Όλα αυτά τα γράφει κάποιος που δίσταζε να διαβάσει την ΠΕΙΝΑ του Κνούτ Χάμσον επειδή ο συγγραφέας είχε φιλοναζιστικά αισθήματα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac