«è solo un trucco»

voyager, c’est bien utile, ça fait travailler l’imagination… tout le reste n’est que déception et fatigues… notre voyage à nous est entièrement imaginaire… voilà sa force!

Céline, Voyage au bout de la nuit

geb3

χρόνος: η τελευταία σατανική νύχτα του μηδενικού έτους …

συγκεκριμένος χρόνος: ανάμεσα σε ένα αύγουστο που δεν τελειώνει κι ένα σεπτέμβρη που δε λέει να ξεκινήσει…

οι φτωχοί έχουν εξαφανιστεί στην άβυσσο,τη γεμάτη αβεμαρίες και οι πλούσιοι χορεύουν αλαλάζοντας …

πρώτο πλάνο: Ρώμη,η αιώνια πόλη, καλοκαίρι, ένας γιαπωνέζος τουρίστας καταρρέει…

δεύτερο πλάνο, ένας μεσήλικας, μπονβιβέρ, αποτυχημένος συγγραφέας, πετυχημένος δημοσιογράφος, γόης λαμπερός παρά τα χρονάκια του, πλούσιος ρωμαίος, απολαμβάνει ένα εκκεντρικό πάρτυ της καλής κοινωνίας…

είναι ο Geb Gamberdella!

πάσχει από δυσανεξία, δυσφορία αλλά με αυτοσαρκασμό,καυστικό χιούμορ και έξυπνα σχόλια το καμουφλάρει επιδέξια…

ο συγγραφέας Geb, ασχολείται με το «ανθρώπινο σύστημα» , τίτλος και του μοναδικού του  μυθιστορήματος, βραβευμένου με το βραβείο των πάγκων, σε κάθε πάρτυ που διοργανώνει στην ταράτσα του με θέα τη  μνημειώδη αρένα του Κολοσσιαίου…

εκεί, πίσω από τις φωτεινές γλάστρες, κρυμμένη, σχεδόν ανύπαρκτη, παρακολουθούσα χωρίς ανάσα αυτή την κωμωδία ανυπαρξίας, να εκτυλίσσεται σαν ταξίδι στην άκρη της νύχτας της αιώνιας πόλης…

κι όταν οι καλεσμένοι, μισοσουρωμένοι και μισοφτιαγμένοι αποχωρούσαν, ξάπλωνα στην αιώρα και παρακολουθούσα το κρυφό ταξίδι του Geb,  το ταξίδι πίσω, σε όσα απλά όμορφα πράγματα δεν δοκίμασε να αποκτήσει αυτός που τα ‘χει όλα και παρά την αποστροφή που εκείνος ένιωθε για τον εαυτό του, εγώ τον συμπαθούσα  …

τον ακολουθούσα στις αργές περιπλανήσεις του στους έρημους δρόμους μιας πόλης όπου η ημέρα ενώ τα έχει όλα, ξεχειλίζει από ανία και η νύχτα προσκαλεί σε άλλου τύπου εξερευνήσεις, αφού στο βιότοπό της συγχρωτίζονται οι πάνω και οι κάτω, οι μέσα και οι έξω, οι ιεροί και οι βέβηλοι…

μοιραζόμουν λίγες γουλιές τσάι μαζί του, μοιραζόμουν τις υπαρξιακές του κρίσεις, την ματαιότητα της ζωής…

εξάλλου στη Ρώμη συγκεντρώνονται όλες οι αρετές και όλες οι κακίες προκειμένου να δοξαστούν, πουθενά αλλού οι σκιώδεις παραχαράκτες του μέτρου, της υπερβολής, της δόξας ή της ευτέλειας δε βρήκαν καλύτερο καταφύγιο…

στη Ρώμη,στο τέλος κάθε βραδιάς η σιωπή επιστρέφει, και σκεπάζει τα ερείπια,τα αγάλματα, τους κήπους, τις γέφυρες, τις πλατείες…

οι μάσκες πέφτουν,  τα μπότοξ χαλαρώνουν, οι οικιακές βοηθοί πλένουν και εξαγνίζουν σαν να ναι θεοφάνεια τη  νέα μέρα…

μα ακόμη και τότε, εν μέσω αγνών μοναχών, καρδινάλιοι ασκούν καθήκοντα σεφ, νέοι , αντικοινωνικοί και ανόητοι, αποφασίζουν αυτοκτονίες, ενώ οι παλιοί,αμετανόητοι σχεδιάζουν γεύματα και γκαλά εικαστικής ανοησίας…

ώσπου, μια αδερφή, εν δυνάμει αγία, που δεν έχει τίποτε να διηγηθεί αφού ο πόνος δε λέγεται, διώχνει την αληθινή ομορφιά…

εξάλλου κάποια στιγμή όλοι μεταναστεύουν…

η αληθινή ομορφιά είναι ένα υπαρκτό  κενό, ένα ανύπαρκτο είναι …

όμως κανείς δε ζύγισε σωστά το άδειο…

κανείς δεν εκτίμησε  σωστά τις αρετές που δεν είχε…

το ωραιότερο ζάπινγκ που έκανα ποτέ!

το ωραιότερο δίπολο που ανακάλυψα ποτέ!

ζωή και τέχνη!

ζωή χωρίς τέχνη! μια  βιώσιμη καταστροφή κόντρα σε κάθε υπερβολή!

δεν υπάρχει επιστροφή, δεν υπάρχει νόστος ανώδυνος…

δεν υπάρχει χυδαιότητα χωρίς ομορφιά…

δεν υπάρχει εξύψωση ή εξιλέωση χωρίς ανάβαση, και αυτή είναι μια σκάλα που δεν μπορεί κανείς να ανεβεί χωρίς να τεντωθεί τόσο ώστε να εγκαταλείψει σαν φθαρμένο ρούχο την ύπαρξή του την εγκόσμια ή κοσμική…

lagrandebellezzaposter

150 λεπτά θεωρίας για να περιγραφεί, ή για να αντιπροσωπευτεί η ανθρωπότητα ποικιλοτρόπως , για να καταστραφεί από τους  «άθλιους» που κατοικούν σ ‘αυτή , και για να στηθούν τα χάσματα που θα καταπιούν τις μολύβδινες υπάρξεις…

150 λεπτά ξενάγηση σε μια πόλη πριγκίπισσα, που πρόθυμα πολλοί  την γλείφουν προσθέτοντάς της επίθετα όπως «αιώνια», πόλη γεμάτη από ζιζάνια που συμμετέχουν στη διακοσμημένη εν αγνοία τους ταπισερί και κοροϊδεύουν την ανοησία τους (αυτο) απομονωμένα ή μόνα κατά κύριο λόγο…

150 λεπτά παχύρρευστου κενού μεταξύ της δόξας και της παρακμής , από την αρχαία Ρώμη στη νέα Ρώμη-πόρνη με σήψη , αφού η συντριπτική απέραντη ομορφιά σταδιακά μειώνεται ώσπου να εκμηδενιστεί για τους άπληστους μετά- νεωτερικούς ρωμαίους…

150 λεπτά κλαυσίγελος της κωματώδους κατάστασης μιας κυρίαρχης  ανόητης κοσμικότητας , που διαθέτει όλα τα στοιχεία , νεκρή ή ζωντανή ή άψυχη από ηλεκτροπληξία ή σε κώμα ή ότι μπορεί να είναι μέσα σε τόσο λίπος, σε τόση αύρα και τόσο μούδιασμα αποκλειστική και αποκλεισμένη…

150 λεπτά φιλτραρισμένου ατμού μιας χύτρας  όπου βράζει αργά ο φαύλος και αργός άνθρωπος , ο διαθέσιμος παντού άνθρωπος, 0 λίγος άνθρωπος, ο λίγο βασιλιάς του υποκόσμου και ο λίγο της κοινωνίας, ο άνθρωπος  που αρχίζει να έχει αμφιβολίες , να θέτει ερωτήσεις, του τύπου ποιο το νόημα της ζωής, ποιος είναι, ποιος ήταν και πού θέλει να πάει και μπλα μπλα μπλα…

150 λεπτά ερωτήσεις που μπορεί να βασανίζουν εκατομμύρια άλλους , πιο ασήμαντους ανθρώπους που έρχονται στο ίδιο θλιβερό συμπέρασμα : ποιος νοιάζεται…  εκτός , φυσικά ,από το Μεγάλο Καραγκιοζοπαίχτη;

150 λεπτά ασκήσεις ύφους, ελικοειδούς και επιτηδευμένης κομψότητας …

150 λεπτά μιας προφανώς υπεροπτικής κομψότητας και αναμφισβήτητης δεξιοτεχνίας στη σύνθεση των λήψεων και των πλάνων υψηλής αισθητικής,πλάνων όμορφα εντόνων και κορεσμένων από ιερή μουσική μα και ντίσκο εισβολή…

150 λεπτά ή έτσι , για να μην πω τίποτα πιο υπερβολικό, για ένα εύστοχο τέχνασμα  ειρωνείας…

certo: «è solo un trucco»!

όμως σαν… να ! σαν να έχασε σε κάποιο σημείο ο συγγραφέας του Il Divo (όπου το ίδιο πράγμα συνέβη) την εμπιστοσύνη στο κοινό του και αντί να δείξει το όραμά του, με εξανάγκασε να ακούσω ένα εξαντλητικό μονόλογο από αποφθεγματικές ανώδυνες δηλώσεις… ωστόσο, η μεγάλη ομορφιά θα μπορούσε να θεωρηθεί μια λυδία λίθος για το σύγχρονο ιταλικό κινηματογράφο , χάρη στο θάρρος και την επιθυμία να μοιραστεί την εμπειρία του ο δημιουργός της , αν δεν δήλωνε τόσο πολύχρωμα την παράδοσή του στο δεύτερο μέρος του φιλμ…  πάντως πέρα από το καλό -κακό σενάριο, καλή- κακή ηθοποιία, καλή – κακή σκηνοθεσία, αναρωτιέμαι αν αυτό το φιλμ είναι ένα άλλο φιλμ! σκέφτομαι πως ο Sorrentino δεν ήθελε να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα, ούτε ήθελε να δείξει το σήμερα της Ιταλίας, ίσως λατρεύει  ένα κάποιο χθες, διχασμένος μια χαρά ανάμεσα στην τέχνη του νεορεαλισμού και την επιθυμία μιας επιτυχημένης δημιουργίας…. τον δικαιολογώ, φαντάζομαι πως το δεύτερο το πέτυχε, αφού βίωσα 150 λεπτά με ανθρώπους – ρόλους που μαστίζονταν από τόσο πολλά συναισθήματα που με έκαναν μάλλον να ψιλοβαρεθώ παρά να προβληματιστώ κι όταν βγήκα από το φιλμ, μια γενικευμένη ακαταστασία υπήρχε στο κεφάλι μου… όμως, μήπως αυτό το … ακατάστατο «τίποτα» ήταν τελικά ο τρόπος του Sorrentino για να θυμάμαι το μοναδικό κόλπο με το οποίο  με ταξίδεψε σε μια Ιταλία που είναι τόσο σύγχρονη και διαχρονική όσο και χαμένη; εξάλλου όπως έλεγε και ο Σελίν, το να ταξιδεύεις είναι πολύ χρήσιμο, βάζει σε δουλειά τη φαντασία , όλα τα άλλα δεν είναι παρά κούραση, και το ταξίδι προς εμάς είναι πέρα από κάθε φαντασία! αυτή είναι η δύναμη του!

Advertisements

8 responses to “«è solo un trucco»

  • moodytimes

    Δε θα επαναλάβω φυσικά τα όσα έγραψα για την Ομορφιά αλλά απολαμβάνω τον τρόπο που σου «μιλάνε» οι ταινίες.Πραγματικά έχετε μια ιδιαίτερη γλώσσα επικοινωνίας.

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Για έναν περίεργο λόγο δεν έχω χαρεί καμία ταινία του Σορεντίνο, σύμφωνοι δεν ξέρω τόσο απο σινεμά αλλά είναι περίεργος για τα δικά μου γούστα, το είδα χθες και ομολογώ ότι κάπου το βρήκα λίγο ξεχειλωμένο,αλλά μάλλον δεν μου πάει εμένα αυτό το είδος ταινιών.
    Καλημέρα και Καλή Εβδομάδα

    Μου αρέσει!

    • katabran

      όπως λέω κι εγώ, δε χρειάζεται να ξέρεις από σινεμά…
      αν κάποιοι διαλέγουν το δικό τους σινεμά, μαγκιά τους αν έχουν και τους δικούς τους θεατές…
      εμείς βλέπουμε και … κάνουμε!

      συμφωνούμε λοιπόν…

      υγ. δε λες να ξεκολλήσεις από τη Ρώμη ταγάρ!

      Μου αρέσει!

  • Joker

    Che belissima tu scrivi per il cinema! Για να ξεσκονίσουμε και λίγο τα ιταλικά μας

    Κάτι που ξεκινάει με το Ταξίδι, δε μπορεί παρά να είναι και το ίδιο ένα ταξίδι…Σαν κάθε πλάνο να ήταν μια τέλεια μικρού μήκους ταινία, που συντέθηκαν για να φτιάξουν την Τέλεια Ομορφιά, δε θα ξεχάσω το ταβάνι-θάλασσα,το μισοκλεισμένα βλέφαρα, ούτε τα soundtrack!

    Παράξενη η Ομορφιά του Σορεντίνο αλλά πραγματικά όμορφη

    Μου αρέσει!

  • katabran

    το μέγα κάλλος της ταινίας είναι η Ρώμη, αναμφίβολα,αλλά ο αφηγηματικός της πυρήνας είναι ένας επιτάφιος όχι μόνο για τη Ρώμη αλλά γενικότερα για την κοινωνία της γηραιάς ηπείρου , τελειωμένους αριστοκράτες, ευέλπιδες αναρριχητές, φθαρμένους ηδονιστές, προλετάριους της κουζίνας, στείρους καλλιτέχνες κλπ κλπ…
    vanitas carina mia!

    Μου αρέσει!

  • koufetarios

    Την είδα με ένα εξαίρετο φίλο μου χθες βράδυ. Μας άρεσε πολύ, συζητήσαμε μετά γι’ αυτό που είδαμε και δεν λέγαμε να κλείσουμε τους τίτλους τέλους που έπαιζε η μουσική για να μην μας κλέψει η σιωπή όλο αυτό που η ταινία μας μετέφερε. Να το πω λαϊκά, την καραγουστάραμε.

    Με το καλό ο νέος χρόνος!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac