Frances Ha…

πρόκειται για έναν σπάνιο γυναικείο χαρακτήρα! μια αντι-ηρωίδα!

είναι 27 χρονών, καταχαρούμενη και ολίγον νταρντάνα, ενίοτε μεαλγχολική νταρντάνα…

είναι ανώριμη και  ευαίσθητη…

είναι άγαρμπη και περιγραφική…

είναι αλαφροΐσκιωτη και αυθόρμητη…

κρύβει τεράστια αποθέματα ενέργειας μέσα της…

απολαμβάνει την παρέα…

μπερδεύεται σε σχέσεις…

αυτοσαρκάζεται συνεχώς…

έχει θέμα!

δεν έχει σπίτι!

δεν έχει γκόμενο!

αν και μάλλον ωραία, δεν είναι ζευγαρώσιμη αν και η κάμερα είναι φουλ ερωτευμένη μαζί της!

αμολυμένη, δεν παίρνει χαμπάρι σε τί χάος στροβιλίζεται, αν και αναζητά ένα αποκούμπι, που δεν έχω καταλάβει αν κρύβει κάποια αμφισημία όσο αφορά την …κανονικότητα ή μια λανθάνουσα λεσβιακή κλίση της …

νομίζει πως ξέρει αλλά η άγνοιά της είναι γενικά κι αόριστα χαοτική…

έχει, ωστόσο, δύο ιδανικά, δύο όνειρα να εκπληρώσει: να γίνει χορογράφος, καθώς είναι μαθητευόμενη σε ένα ατελιέ σύγχρονου χορού και να διατηρήσει τη στενή, πολύ δεμένη σχέση που έχει με τη φίλη της Sophie!

Francis Ha

η F.H. είναι ένα πολύπλοκο παιδί που όμως ξέρει όμως από σλάλομ!

προσπάθειες ένταξης, καταστάσεις ανισσοροπίας, μεταβατικά στάδια, καλλιτεχνικές φιλοδοξίες σε ένα υπαρξιακό  πρωτάθλημα αφραγκίας και  συγκατοίκησης και ατέλειωτα πήγαινε – έλα,  γλυκιές παλινωδίες με όνειρο να γίνει χορογράφος αν και το ιδιαίτερα ταλαντούχο ατσούμπαλο  κορμί της και η ελάχιστη πειθαρχία της, το κάνουν  όνειρο αλαργινό…

εμπόδια, απογοητεύσεις, αναχωρήσεις, και  ατέλειωτες διαδρομές, που μού θύμισαν τον Denis Lavant, αλλά Mauvais Sang…

μια συνεχής ροή από στιγμιότυπα, που άλλα είναι υπέροχα, τα περισσότερα είναι ίσως στραβά, μα όλα περνούν γρήγορα και κάτι άλλο έρχεται να τα αντικαταστήσει και ένας σωρός από αυθόρμητες ασυναρτησίες στιβάζεται στο πι και φι…

μικρές τραγωδίες, μικρά παραπατήματα και μια πλήξη μα τι πλήξη!

η Frances Ha δεν έχει καμιά σχέση με την Annie Hall, όπως και  Noah Baumbach δεν είναι Woody Allen (το σχόλιο γίνεται όχι προς σύγκριση μεγεθών, αλλά ως αναφορά στην επιλογή του στυλ και της προσέγγισης του θέματος από τον σκηνοθέτη) και γω δεν μπορώ να πω πως βίωσα σοβαρά την ταινία, θεωρώ πως είδα κάτι επιτηδευμένα φευγάτο, from New York…

επειδή όμως πάντα προσπαθώ να βρω τα θετικά μιας υπόθεσης,ομολογώ πως η «μικρή» αυτή ταινία, των 86′,γυρισμένη σε ασπρόμαυρο έχει κάτι από τον ανέμελο αέρα της nouvelle vague, και το ταξίδι της Frances στο Παρίσι καθώς και η μουσική του Georges Delerue, για μένα ήταν από τις καλές στιγμές της, όπως και οι συνεχείς διάλογοι μεταξύ νέων κάπου σα να αυτοσχεδιάζονταν κάπου αυθόρμητοι και ανεπιτήδευτοι γέμιζαν κάποιες σκηνές…

μάλλον δε βαρέθηκα, πήγα βέβαια να πω » αυτό κάπου το έχω ξαναδεί», μα είπα πως πέρασα σινεφιλικά προσπαθώντας να ενηλικιωθώ κι εγώ μαζί με τη Frances…

με λίγα λόγια είδα μια ταινία , «ανολοκλήρωτη»,μια δημιουργία του νέου κύματος του αμερικάνικου κινηματογράφου, που ανλτεί τα θέματά του μέσα από τη ζωή των 20 έως 30 χρόνων νέων που κάνουν… σχέδια! εξάλλου οι συνήθεις ανησυχίες και τα καθημερινά κουσούρια, κινηματογραφικά, δεν έχουν αποδειχθεί πουθενά τόσο συναρπαστικά όσο στη Νέα Υόρκη!

πάντως, όσο με αφορά, έχω περιορισμένη υπομονή για τη στάση που οι άνθρωποι κρατούν , τον τρόπο που μιλούν όταν δε βλέπω κάτι δροσερό και ανατρεπτικό , ή όταν είναι αντιπαθητικά συναρπαστικοί , ή όταν πρέπει και καλά να πειστώ πως οι από τη Νέα Υόρκη είναι πιο ενδιαφέροντες από ό, τι οι  άλλοι …

άνθρωποι!

Advertisements

6 responses to “Frances Ha…

  • moodytimes

    Για ασπρόμαυρα μου έρχονται στο μυαλό τα ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΠΡΙΝ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ και CLERKS τα οποία μάλλον είναι καλύτερα,σίγουρα με πιο εύστοχο χιούμορ πάντως

    Μου αρέσει!

    • katabran

      το δεύτερο δεν το ξέρω!
      το πρώτο με βρίσκει σύμφωνη, ένα φιλί πριν τα μεσάνυχτα, είναι πρωτότυπο!καικαλά που μού θύμισες πως με περιμένουν «πριν το ξημέρωμα» , «πριν τα μεσάνυχτα», και «πριν το ηλιοβασίλεμα»! τι να πρωτοκάνω η δόλια!

      Μου αρέσει!

  • koufetarios

    Έχω την ταινία στον υπολογιστή μου θα φροντίσω να έχω ανοιχτά το κείμενό σου και του Moody όταν τη δω για να εντοπίζω και να συγκλίνω τις απόψεις σας. 😀

    Μου αρέσει!

  • Joker

    είχε πολλά από την τρέλα της Amelie,
    μ’άρεσε που δεν έπαψε να χαμογελάει παρά τις αναποδιές,
    συμπερασματικά μου έφτιαξε το κέφι και το απόγευμα

    υγ. Ακόμη και αν δε βρεθεί κάποιος να μας παραχωρήσει το σπίτι του, πρέπει να πάμε στο Παρίσι κάποια στιγμή…

    Μου αρέσει!

    • katabran

      η Αmelie ήξερε τί ήθελε όμως…
      ήθελε να δίνει χαρά στους γύρω της!
      σκηνοθετικά, μόνο η παλιομοδίτικη ευαισθησία των δυο ταινιών θα λεγα πως τα δένει και φυσικά το …Παρίσι που πέρασε και δεν ακούμπησε από την F.
      ηθογραφικά, ζήτω η ανασφάλεια!

      αν μού κάνεις τα εισιτήρια, πάμε και χθες!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac