βαρύτητα = σοβαρότητα ;

το  μήνυμα της ιστορίας είναι πάντα διττό!

Gravity

κινήσεις αργές, περιγραφικές και συχνά περιστροφικές σε συνδυασμούς χαοτικούς…

λήψεις μακρινές και  όψεις πλάγιες…

αθρώπινα όντα σε στάσεις εμβρυακές…

χρώματα ποικίλα και σχήματα μεταλλικά…

χώρος απέραντος και χώρος μικρός…

χρόνος άπειρος μα και πεπερασμένος….

απόλυτη μοναξιά , κενότητα που ζει και βασιλεύει στην απόλυτη σιωπή, όπου το «τίποτα» μοιάζει πιο απέραντο απ’ οπουδήποτε αλλού…

ένας τεράστια μεγάλος κι ένας απέραντα μικρός κόσμος που χορεύουν ή παλεύουν, σκόπιμα δεν θα το ξεκαθαρίσω, και παίζουν με τις τρεις διαστάσεις μου επί 91 ολόκληρα λεπτά!

μόνο που δεν το ήξερα πως θα κυλάγαν σαν νεράκι!

βαρύτητα, η: ουσιαστικό, γένους θηλυκού, η φυσική δύναμη που έλκει ένα σώμα στο κέντρο της Γης…

Clooney, George: ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος, κάτοχος δύο όσκαρ, με έντονη πολιτική και φιλανθρωπική δράση, γόης, έλκει ρόλους, δολάρια και γυναίκες… δε θα ‘μουν η εξαίρεση!

δεν ήξερα όμως πως θα τον έβλεπα για λίγο, πόσο θα ήταν; τέσσερα ή πέντε λεπτά χωρίς την κάσκα; με το βλέμμα που χαμογελά πάντα, με την ζεστή έκφραση που σε κάνει να μειδιάς χωρίς λόγο, με κείνη τη φωνή που σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο τελικά σού αρέσει αυτός ο άνθρωπος…

το πρόσωπο του Κοβάλσκι αποσύρθηκε διακριτικά και μυστήρια…

ο Clooney διεκπεραιωτικός και απλός, μού έκανε εντύπωση… όμως άλλη ήταν η πρωταγωνίστρια!

επιτέλους πρωταγωνίστρια σε μια ταινία του Hollywood είναι μια γυναίκα δυνατή και έξυπνη που βρίσκεται εκεί γιατί είναι ικανή και όχι όμορφη… λένε πως τα ουσιωδέστερα πράγματα είναι  θηλυκού γένους, γη, ανθρωπότητα, σοβαρότητα, βαρύτητα, Sandra Bullock …

βρέθηκα κι εγώ εκείνη τη στιγμή σε βαρύτητα μηδέν, δηλαδή λίγο έλειψε να πέσω από το κάθισμα … βγαίνοντας δε από τα ρούχα της η Sandra, δηλαδή βγάζοντας τη διαστημική στολή , ανασηκώνοντας τα 3d γυαλιά μου, είδα πως μερικοί απόλαυσαν αυτό που περίμενα: τη Sandra με ένα φανελάκι, ένα μποξεράκι και ξυπόλυτη…

νόμισα ότι είδα όλη την ταινία με μια ανάσα, εγκλωβισμένη σε παραζάλη και ιλίγγους, φόβους ότι κάποια λαμαρίνα από διαστημικά συντρίμια θα με μακέλευε ακριβώς στο δόξα πατρί, συνειδητοποιήσα ότι θα είχα απανωτές ανατριχίλες κατά τη διάρκειά της, πως θα χρειαζόμουν, ίσως, οξυγόνο μέσα στην αίθουσα και πως θα έπρεπε να θυμάμαι να αναπνέω ρυθμικά κι όχι οργασμικά όπως η Sandra…

ας σοβαρευτώ: η αφήγηση εμπλουτίζεται από συνεχείς εκπλήξεις και απρόσμενα γεγονότα, φορτίζεται με ένταση και μού έκοψε την ανάσα σε αρκετά σημεία, η πλοκή λιτή, ενισχύεται με μερικές συναισθηματικές αμερικανικού τύπου ευκολίες, εύπεπτες δηλαδή σεναριακές λύσεις …

η κλειστοφοβική και αγωνιώδης αίσθηση, η οπερατική μεγαλοπρέπεια και ολίγον τι από φιλοσοφικές αναζητήσεις, συνεχίστηκαν ως το τέλος…

φέ παραζάλης και τελειωτικής αγωνίας. Το έντονο vertigo διακόπτεται έντεχνα από τις στιγμές αναζήτησης, εσωτερικής και αναγκαστικής Πηγή: www.lifo.grπαραζάλη και ίλιγγος

καποιες στιγμές θυμόμουν τον Ιούλιο Βερν στο παιδικό μου ανάγνωσμα «Από τη Γη στη Σελήνη» και τον σκύλο έξω από τη ρουκέτα σε μια ζωγραφιά να ακολουθεί χωρίς να εκρύγνηται,σε αντίθεση με τους αστροναύτες που αιωρούνταν με το κρανίο ορθάνοιχτο…κι απ’ τη τρύπα να φαίνεται ο γαλάζιος πλανήτης!

επανέρχομαι: η τρισδιάστατη φωτογραφία του Εμάνουελ Λουμπέζκι είναι ένα οπτικό θαύμα, αλλά ας πω δυο λόγια για την υπόθεση, αλλιώς θα μπορούσα να αρχίσω και να τελειώσω το κείμενο για το Gravity με αυτή την επισήμανση και να αποτελεί το μικρότερό μου ποστ ιστορικά!

gravity1

πρόκειται για την ιστορία της μηχανικού της NASA, Ράιαν Στόουν (Sandra), στο παρθενικό ταξίδι της στο διάστημα, όπου με οδηγό τον έμπειρο, και λίγο καμάκι αστροναύτη, Ματ Κοβάλσκι (George), θα αρχίσει να επισκευάζει ένα τηλεσκόπιο που παρουσίασε βλάβη μέσα σε ένα συμπαντικό κενό που γεμίζει μόνο από τα από μικροφώνου λόγια του Ματ προς τη νεοφερμένη, επικοινωνίες με το Τεξας και τραγούδια αφού όπως λέει και η Χίλντα Παπαδημητρίου, «η μουσική μας αποσπά από το φθαρτό μας σώμα και μας εκτοξεύει στο Διάστημα σαν διάττοντες αστέρες».!

και εκεί που η Sandra ενοχλείται από τη μουσική του Matt , ένας κοντινός ρωσικός δορυφόρος εκρήγνυται και τα «σκουπίδια» που δημιουργούνται έρχονται και πέφτουν πάνω στο σκάφος των δυο πρωταγωνιστών, κομματιάζοντάς το, αποκόπτοντας το «καλώδιο» που ένωνε τους δυο «εργαζόμενους» με το σκάφος και, φυσικά, ανατρέποντας μονομιάς την αίσθηση που είχα ως  θεατής πως θα απολαύσω τον Τζωρτζ… αν εξαιρέσεις ότι δεν υπάρχει ακόμα κινέζικος διαστημικός σταθμός σε τροχιά, όλο αυτό που είδα ίσως θα μπορούσε να συμβεί! πάντως το θέμα είναι πως δυο άνθρωποι αποκομμένοι μεταξύ τους αιωρούνται στο κενό, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από αυτό που θεωρούν «σπίτι», η Sandra πανικοβάλλεται, η ανάσα της πλημμυρίζει την οθόνη… ο έμπειρος Ματ, σχεδόν χωρίς στιγμή να αφήσει τελείως την κυνική του διάθεση, θα προσπαθήσει να επιληφθεί της κατάστασης με ψυχραιμία… ένας θα τα καταφέρει, ο άλλος όχι!

στέγνωσα από αγωνία!

από το κόψιμο του ομφάλιου λώρου, το καλώδιο που κρατά τον αστροναύτη συνδεδεμένο με το σκάφος και φτάνει στον… πρώτο άνθρωπο, Sandra, που περπάτησε στη γη με δυσκολία, μεσολαβούν μια διαδρομή στο ατελείωτο κενό, συμβιβασμοί,  απώλεια, αποστηθίσης μαθημάτων και παιχνίδια φαντασίας με την πραγματικότητα…

δεν είχα καιρό να δω κάτι καινούργιο, που να με απασχολήσει τόσο βαθιά, που θα το γυρίζω στο μυαλό μου απο την ώρα που το είδα, με αγωνία μήπως ξέχασα κάτι να διακρίνω, πήγα να δω τo Gravity γιατί ήθελα να δω 3d, δε με εξέπληξε και δε με ταρακούνησε τόσο πολύ, σα να μου μίλαγε κάποιος μεγάλος φιλόσοφος για το νόημα της ζωής… βγαίνοντας από την αίθουσα, δεν είχα την αίσθηση των μεγάλων αποφάσεων, με απασχολούσαν ακόμη τα μικρά καθημερινά μου πράγματα, αλλά πέρασα 91 λεπτά μακριά από αυτά…

δεν πιστεύω πως πρέπει  να τη δω ξανά, όπως συχνά κάνω με κάποιες ταινίες για να πειστώ για το οξύμωρο του γήινου κόσμου μας, αυτού του κόσμου, του μικρού, του μέγα!

gravity09

ενστάσεις έχω και για την ερμηνεία της Sandra που τόσο πολύ αποθεώθηκε, ναι, υπάρχουν στιγμές, όπως αυτή που ακούει το κλάμα ενός μωρού, που είναι υπέροχη, φαίνεται κουρασμένη, φοβισμένη, μια  γυναίκα χαμένη στο διάστημα, αλλά υπάρχουν άλλες, όμως, που τη βρήκα μάλλον «χαζή» όπως στο αμέσως προηγούμενο δευτερόλεπτο με το γάβγισμα ενός σκύλου που το μιμείται… αντιθέτως, ο Geοrge ήταν αυτό που περίμενα: ένας ψύχραιμος άνδρας που κοντεύει στη σύνταξη και τα ‘χει δει όλα στη γη άρα δικαίως προτιμά το σύμπαν!

gravity10

μια ταινία όμως δεν στηρίζεται μόνο στο οπτικοακουστικό της αποτέλεσμα, όσο συγκλονιστικό και αν είναι αυτό! αυτό που είναι ο πυρήνας κάθε ταινίας, είναι η ιστορία της και το  πως αυτή αφηγείται, όμως σε αυτό το σημείο είναι που το Gravity δε με έπεισε και ναι, γι αυτό είναι τόσο εύστοχος , όπως πάντα ο τίτλος  του ποστ για αυτήν την έξοχη εικόνα αλλά όχι ενδιαφέρουσα αφήγηση με φόντο το διάστημα…

να γιατί αυτό που λείπει απ’ το Gravity είναι το ζουμί της ιστορίας, στοιχείο που εξυψώνει το Solaris και την Οδύσσεια  2001 σε αριστουργήματα του είδους και όχι μόνο για την ιστορία του κινηματογράφου και απορώ γιατί κάποιοι το αντιπαρέβαλαν με αυτές…

συνεχίζω με το συμπέρασμα: πέρα από το αναγνωρισμένο δικαίωμα ενός δημιουργού , εδώ ειναι ο Alfonso Cuarón, να φανταστεί την ιστορία του όπως τη θέλει , εσύ αποφασίζεις αν θα την αγοράσεις/δεις…

και τελειώνω με το δίδαγμά μου: ενώ στη Γη είμαστε τεράστιοι και διαφεντεύουμε το καθετί, εκεί πάνω που βρέθηκα ένιωθα απειροελάχιστη και δεν υπήρχε ούτε μία στιγμή που να πίστεψα  ότι μπορεί, ως υλικό σώμα, να έχω σημασία για κείνον, τον Τζωρτζ aka Ματ Κοβάλσκι αλλά και γενικά…

I SHOULD REALLY BE DRAWING

τώρα μπορώ να επιστρέψω στο Σύμπαν που αγάπησα παρέα με τον Στράτο Θεοδοσίου, και το  Μάνο Δανέζη…

υ.γ.επειδή το να μοιράζεσαι πράγματα, είναι καλό για όλους, εδώ μερικές επιστημονικές πληροφορίες…

μιλάμε για μια ταινία που προσωπικά θα με ενδιέφερε περισσότερο ένα ντοκυμαντέρ για το πως γυρίστηκε παρά η ίδια – See more at: http://cinefreaks.gr/movie/gravity/#sthash.CXSUR80n.dpuf
Advertisements

7 responses to “βαρύτητα = σοβαρότητα ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac