*το ρολόι, η ραπτομηχανή, το ραδιόφωνο και…

το ποδήλατο..!

το ποδηλατο του πεκινου

πολλές φορές το ποδήλατο κάνει την εμφάνισή του στην κινηματογραφική οθόνη διεκδικώντας, κάθε φορά, ένα σχεδόν πρωταγωνιστικό ρόλο και, οπωσδήποτε, τη θέση ενός συμβόλου…

στη δεκαετία του ’50, δυο αξέχαστα ποδήλατα μας μίλησαν για σημαντικά πράγματα των ευρωπαϊκών κοινωνιών εκείνης της εποχής: το σπασμένο ποδήλατο του σκοτωμένου ισπανού εργάτη (Θάνατος του ποδηλάτη, Χουάν Μπαρντέμ, 1954) και το κλεμμένο ποδήλατο του αφισοκολλητή της μεταπολεμικής Ρώμης (Κλέφτης ποδηλάτων, Βιτόριο ντε Σίκα, 1949) και συγκίνησαν βαθιά …

από τότε, και άλλα ποδήλατα κινηματογραφήθηκαν στους ανασφαλείς γι’ αυτά δρόμους των πόλεων και η δραματική έως και τραγική διάσταση του ποδηλάτου, όταν αυτό χρησιμοποιείται σαν ένα κανονικό μεταφορικό μέσο, αναδεικνύεται όταν φαίνεται πως χρησιμοποιείται στην πόλη, πάνω στην άσφαλτο, κοντά και παράλληλα με το αυτοκίνητο και ειδικά όταν χρησιμοποιείται από ανθρώπους ως καθημερινό εργαλείο της δουλειάς τους…

παραπάνω από 50 χρόνια μετά το αριστούργημα του ιταλικού νεορεαλισμού φαίνεται ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει στις σύγχρονες κοινωνίες και η αντιπαραβολή – ταύτιση της Ιταλίας του 1940 με την Κίνα του 2000 είναι μία μόνο από ττα συν της ταινίας…το ποδήλατο θεωρείται ένα τυπικό χαρακτηριστικό, όχι μόνο του Πεκίνου, αλλά και ολόκληρης της Κίνας αφού υπήρξε για δεκαετίες, το μοναδικό μεταφορικό μέσο για τους κατοίκους της πόλης, απαραίτητο ακόμα και σήμερα , παρόλο που λόγω του εκσυγχρονισμού έχει χάσει την παλιά του αίγλη…

Beijing-Bicycle-Movie-Poster

 

η ταινία «το ποδήλατο του Πεκίνου», περιστρέφεται γύρω απ’ αυτό το παραδοσιακό μεταφορικό μέσο και αφηγείται μία ιστορία για μια Κίνα που αλλάζει, βίαια, δυτικότροπα, αν και παραμένει διχασμένη ανάμεσα στις παραδοσιακές της αξίες και στον καπιταλισμό…

εξάλλου πώς να μην είναι διχασμένη μια χώρα με ακραίες αντιθέσεις;

έτσι, η Κίνα αναζητά τη νέα ταυτότητά της και την  ισορροπία!

ποδηλατης

αυτή η κοινωνία έχει πολλές και φοβερές ανησυχίες και οι συγκρούσεις των εκπροσώπων της είναι συγκρούσεις αναμέσα σε δύο Κίνες, σε δύο διαφορετικές νοοτροπίες, σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις πάνω στις οποίες η χώρα αυτή πρέπει να ισορροπεί…

και ο Wang Xiao-shuai αποτυπώνει τις τεράστιες εσωτερικές και εξωτερικές αλλαγές που συντελούνται, στις αρχές του 21ου αιώνα, στην μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη…

η αντιπαράθεση των Guei και Jian , ιδίως ως προς την  αντίθετη σχέσης τους με το ποδήλατο , αναδεικνύει τις κοινωνικές τους διαφορές  …

beijing bicycle

ο Guei είναι ένας νέος μετανάστης που έχει έρθει στην πόλη με πολλές ελπίδες… από την άλλη πλευρά , ο Jian προέρχεται από μια μέση αστική οικογένεια της πόλης που ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την παροχή μιας καλής εκπαίδευσης στα παιδιά της… το ποδήλατο, για το Jian σημαίνει μια θέση μεταξύ των συνομηλίκων του και εντυπωσιάζει τη Xiao , το κορίτσι που ονειρεύεται… για τον Guei , το ποδήλατο , εκτός του ότι είναι ένα εργαλείο της δουλειάς του, είναι επίσης ένα σύμβολο της , των αρχών και της υπερηφάνειας του , αφού συμβολίζει την συμμετοχή και την επιτυχία του στη ζωή της απέραντης πόλης και τον καθιστά λιγότερο ξένο …

σε μια δευτερεύουσα πλοκή , ο Guei και Mantis περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους παρατηρώντας την Qin , μια νεαρή ελκυστική κοπέλα που ζει σε ένα μεγάλο σπίτι, πιστεύοντας πως η Qin είναι ένα πλούσια κορίτσι της πόλης , αλλά δυστυχώς δεν φαίνεται χαρούμενο … αργότερα , ανακαλύπτουν ότι η Qin είναι στην πραγματικότητα μια υπηρέτρια που φορά τα ρούχα της κυράς της .., όταν είναι στο σπίτι μόνη της !

πόσο γοητευτική η φύση των εικόνων της επιφάνειας μα και πόσο φάλτσα..,
και να που το πιο πραγματικό κι από πραγματικό το ποδήλατο εξαφανίζεται! χωρίς το αγαπημένο του δίτροχο, ο Guei δεν μπορεί καν να κρατήσει τη δουλειά του. με τα πόδια, το αναζητά απεγνωσμένος σε ολόκληρο το Πεκίνο και ως εκ θαύματος το βρίσκει μόνο που το οδηγεί ο σπουδαστής  Jian, αγορασμένο όπως λέει δεύτερο χέρι στο παζάρι… κι ενώ ο Guei είναι αποφασισμένος να κλέψει το ίδιο το ποδήλατό του, ο Jian έχει άλλη γνώμη…

BeijingBicycle5

ο σκηνοθέτης, Wang Xiaoshuai λέει σχετικά: «το ποδήλατο υπήρξε πάντα ένα έμβλημα για το Πεκίνο και μάλιστα για ολόκληρη την Κίνα….για πολλά χρόνια ήταν το μόνο μεταφορικό μέσο για τις οικογένειες…όταν ήμουν νέος, η κατοχή πολλών ποδηλάτων ήταν σημάδι πλούτου ή κάποιας καλής οικονομικής κατάστασης…πριν από το άνοιγμα της Κίνας [σε συνεργασία με τον υπόλοιπο κόσμο] το βιοτικό επίπεδο μιας οικογένειας καθοριζόταν με τα «τέσσερα μεγάλα» *… σήμερα τα «τέσσερα μεγάλα» δεν είναι πια τα ίδια»

θεωρώντας ως μια και μοναδική ταινία στο είδος της εκείνο το φιλμ του Ντε Σίκα βέβαια, θα σταθώ στην ιστορία του Wang Xiaoshuai με κέντρο το ποδήλατο πιστεύοντας πως επρόκειτο απλά για ένα μοναδικό σκηνοθετικό πρόσχημα και μέσο για την εικονογράφηση μιας πόλης σαν το Πεκίνο… ένα σχεδόν διάφανο και τόσο ελαφρό ποδήλατο επιτρέπει την κινηματογράφησή του μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο, την κίνησή του σε δρόμους κάθε κατηγορίας, και μάλιστα μικρούς και στενούς προσφέροντας έτσι μια ευκαιρία για μια «ακτινογραφική» παρατήρηση της κινέζικης μεγαλούπολης…

εδώ δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ γεμάτη θαυμασμό πώς ο Wang Xiaoshuai κατάφερε να χώνει τις κινηματογραφικές του μηχανές στα άπειρα τον αριθμό στενά της πόλης…

αυτό το οδοιπορικό όμως από την άλλη πλευρά, εκτός από θαυμαστικά απορίας , επέβαλε μια πρώτης τάξης έρευνα και καταγγελία συνδεδεμένες, ενδεχομένως, με τη ζωή των κοινωνικών στρωμάτων που εξαρτώνται για την επιβίωσή τους από το μεταφορικό μέσο,..

η ταινία, – περισσότερο ως ιδέα και λιγότερο ως ταινία – μας φέρνει πολύ κοντά στο ζήτημα της κοινωνικών αλλαγών:

πώς συσχετίζεται για παράδειγμα η μοντέρνα ταχυμεταφορική στην οποία εργάζεται ο νεαρός ήρωας της ταινίας, με το παραδοσιακό κινέζικο ελαφρύ μεταφορικό μέσο που είναι τόσο ευέλικτο και χρήσιμο για μικρές αποστάσεις;

να μια ενδιαφέρουσα πρόταση και μάλιστα, ίσως και μια αισιόδοξη πολιτισμική αλληγορία!

και ποιο είναι το μήνυμα μιας από τις τελευταίες σκηνές, όπου το ένα ρεύμα του δρόμου έχει μερικά ποδήλατα που φεύγουν, ενώ εισβάλλουν από το άλλο ρεύμα δεκάδες αυτοκίνητα;

απαισιοδοξία;– ρεαλισμός; βέβαια – ο καθένας όπως το προσλαμβάνει…

όσο κι αν ακόμα το ποδήλατο αποτελεί το έμβλημα του Πεκίνου, και είναι συνδεδεμένο με την πολιτική συνείδηση των Κινέζων, το ελαφρύ αλουμινένιο ποδήλατο του Guei , αντικατοπτρίζει την πολιτισμική σύγχυση και τις νεωτερικές αντιφάσεις σε μια σύγχρονη Κίνα που πιέζεται να αλλάξει έχοντας το ένα της πόδι στον κομμουνισμό και το άλλο στον καπιταλισμό…

κινεζάκια που μαϊμουδίζουν δυτικότροπα στα μεγάλα αστικά κέντρα και ο πολιτισμός της Ανατολής και τα αρχαία ήθη και έθιμα που χάνονται σιγά σιγά, πολιτικές αλλαγές που φέρνουν νέα πρότυπα και καινούρια προβλήματα…

 

ο ποδηλατης του Πεκινου

Advertisements

One response to “*το ρολόι, η ραπτομηχανή, το ραδιόφωνο και…

  • moodytimes

    Έζησα τη δύση του ποδηλάτου στους δρόμους του Πειραιά,τότε που το δίτροχο για μας την πιτσιρικαρία ήταν και γκόμενα και φίλος.Βλέπω τώρα μια γκροτέσκικη αναβίωσή του απο μοδάτους δήθεν που πιο πολλές ώρες το μεταφέρουν στο μέτρο και στο τραίνο παρά το καβαλάνε πιστεύοντας μάλιστα πως συνεισφέρουν στην μείωση της ρύπανσης ενώ στην ουσία κάποιοι απο αυτούς δημιουργούν συμφόρηση και τα κάνουν χειρότερα.
    Απόλαυσα το ποδήλατο στους δρόμους του Άμστερνταμ όπου εκεί η πολιτεία προσέχει και φροντίζει τον ποδηλάτη, τον πολιτη και την κυκλοφορία,χωρίς το παραμικρό life style μπαστάρδεμα.
    Όσο για την ταινία εξαιρετική από τις καλύτερες της Κινέζικης Σχολής τα τελευταία χρόνια

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac