Thérèse , Emma ή Hedda ;

όταν ήμουν μαθήτρια λυκείου είχα διαβάσει ένα βιβλίο του François Mauriac και τώρα το ανακάλυψα εκ νέου αλλά ειδωμένο στη μεγάλη οθόνη, όχι ότι ήθελα να κάνω αναδρομή στο παρελθόν, ούτε για να δω αν ο σκηνοθέτης υπήρξε πιστός στο πνεύμα του μυθιστορήματος, απλά γιατί ήθελα κάπου να βυθιστώ, να ξεχαστώ για προσωπικούς λόγους…

οι προσωπικοί αυτοί λόγοι, καμιά σχέση δεν έχουν με τους προσωπικούς λόγους της Thérèse Desqueyroux, παρόλα αυτά αν υπάρχει κάποιοι θέμα και με τις δυο μας, δε φταίει καμία από τις δυο μας!

ο πραγματικός ένοχος είναι η αστική τάξη
η δύναμη του περίγυρου, οικογενειακού, εππαγγελματικού, κοινωνικού κλπ κλπ,  αυτή η ύπουλη φυλάκιση την οποία εκτείουμε λίγο πολύ όλοι μας, αφού  ο καθένας μας είναι ένας κρατούμενος σε μια φυλακή και ενίοτε μικροί αυτοτραυματισμοί αποτελούν αφορμή για τη «χάρη» ή τη «δραπέτευση»…

μια συνεχής, ίδια εκπαίδευση, για πολλές γενιές από τη μια και πράγματα που ο καθένας μπορεί να κρατήσει για τον εαυτό του από την άλλη…

με χειρουργική ακρίβεια, η ζωή μας ενώνει σε ένα για να αντιμετωπίσουμε τελικά τη δικαιοσύνη…

ποια είναι αυτή όμως;

παρά το ό, τι έχουμει κάνει, τι περάσαμε, ξέχωρα ο ένας από τον άλλο, κάποια πράγματα τα αντιμετωπίζουμε από κοινού ακολουθώντας τις συμβάσεις…

όχι όμως όλοι, υπάρχουν και εξαιρέσεις!

η Thérèse είναι μια αρκετά ώριμη για την ηλικία της νέα γυναίκα που έχει διαβάσει πολύ και οι αναγνώσεις της της έχουν ανοίξει άλλα παράθυρα στον κόσμο, διακατέχεται από μια μεγάλη επιθυμία για ελευθερία , αλλά λυγίζει στο βάρος των συμφωνιών …. είναι γεμάτη αντιφάσεις , σκέψεις και χρήζει κρυπτογράφησης …

therese-desqueyroux-IMG_0550

όταν παίρνει την απόφαση να παντρευτεί τον Bernard , κάποιοι ειλικρινά ελπίζουν πως θα βρει ένα θέμα για α προσηλώσει την προσοχή της και και να φιμώσει την βροντερή ακαταστασία των σκέψεών της… όμως ο γάμος δεν την αλλάζει , το αντίθετο μάλιστα!

όταν μάλιστα συνειδητοποιεί πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να αφήσουν τα πάντα για να βρουν το δρόμο που θα τους απελευθερώσει από τις εγχώριες φυλακές , η Thérèse  γίνεται η ενσάρκωση της ατυχίας του Bernard ..

γίνεται δηλητηριώδης αδιαφορία!

γίνεται δηλητήριο!

1-THERESE-DESQUEYROUX

η οικογένεια γίνεται πραγματική φυλακή, μα εκείνη δεν κλαίει μόνη της έξω, απλά αδιαφορεί για τη ζωή, όμως ολόκληρη η ψυχολογία της έχει ενα όνομα, Bernard, και το είναι τηςείναι δεν είναι σώμα, είναι μονάχα μυαλό, μιλάει τελικά λίγο, σκέφτεται πολύ… η οικογένεια παίζει πολύ ένα παιχνίδι με κανόνες, εκείνη ομως πάντα αναρωτιόταν «τι νομίζουν οτι σκέφτομαι ετούτη τη στιγμή; «, και ο νους της συνεχίζει το ταξίδι της που για μένα φάνηκε τόσο σημαντικό όσο και τα λίγα λόγια που ξεστομίζει... λίγα, γιατί  είναι τέτοια η εσωτερική αναταραχή της που θα πρέπει κανείς να καταλάβει πως η Thérèse,  μιλάει δύο γλώσσες: η πρώτη έχει στόχο, αλλά η δεύτερη, ταυτόχρονη, δεν μπορεί να εκφραστεί…και τότε θα πρέπει κανείς να υποψιαστεί την ανάγκη της σιωπής και του ακατάπαυστου εσωτερικού διαλόγου με τον εαυτό …

αυτός ο διάλογος δεν είναι παρά η δίκη και η καταδίκη της…

therese

ο λογαριασμός πληρώνεται… στο τέλος του παιχνιδιού, ή μήπως στην αρχή;

η αναδρομή είναι χαρακτηριστικό κάθε ταμείου, είτε αυτού που κατά κυριολεξία εννοεί ο καθένας μας , είτε του άλλου του μεταφορικού…

και η μεταφορά ή η αναδρομή ή το ταξίδι πίσω, στις αναμνήσεις, οικοδομούν τις ιστορίες των ανθρώπων με αγάπη, ή με σκληρότητα…

ενίοτε «δεν υπάρχει οίκτος για τους… ανόητους ! «, ενίοτε οι έξυπνοι προετοιμάζουν από καιρό την άμυνα, και το μυστήριο με μια σκληρότητα που όμοιά τους δεν έχει κανείς ξαναδεί…

υπαψιαστείτε λοιπόν πως δε μιλάμε για επιφανειακά πράγματα…

Therese-Desqueyroux-affiche  

το 1962 Georges Franju είχε δημιουργήσει μια κινηματογραφική προσαρμογή  στο ομώνυμο μυθιστότημα του Μauriac , τώρα είναι η σειρά του Claude Miller  να αντιμετωπίσει το σενάριο;

δε νομίζω πως μπορώ να απαντήσω, ξέρω πως αν ο Franju είναι μέρος αυτού που εγώ αποκαλώ φοιτητικό θαυμασμό θα ήμουν πολύ ευηπηρέαστη και ίσως άδικη... θα πω λοιπόν πως με πολύ σεβασμό στη δομή του βιβλίου του François Mauriac, παρακολούθησα μια καλή ταινία, δυστυχώς ως κύκνειο άσμα του Claude Miller και θυμήθηκα επίσης μια άλλη καλή ταινία,..

therese-desqueyroux-old-1962

ψυχολογικό δράμα εποχής, ίσως δεν ανταποκρίνεται στα γούστα όλων των θεατών, και το πρώτο μέρος της είναι λίγο ανιαρό ευτυχώς υπάρχουν τα ωραία πλάνα και τα καδραρίσματα στα πρόσωπα των βασικών πρωταγωνιστών του  βοηθούν τους χαρακτήρες να αναπνέουν στο φακό και να αποκτήσουν δύναμη , αλλά όταν αρχίζει το δεύτερο και καθηλωτικό μέρος το μόνο που θα μείνει ακλόνητο θα  είναι το τοπίο, τα ψηλά δέντρα, ο Gilles Lellouche θα πέσει  και η Audrey Tautou θα … μάλλον απλοϊκό το σενάριο, αλλά εκπληκτική η σκηνοθεσία και η φωτογρφία, τα κοστούμια αποτελούν μια καλοφτιαγμένη νότα σε σχέση με το στόρυ, οι ερμηνείες είναι από όλους πολύ καλές, και ειδικά της Thérèse, η οποία προέρχεται μάλλον λιγότερο από τα λόγια της και περισσότερο από το καθάριο και προσηλωμένο ερμηνευτικό της βλέμμα, ίσως θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως όλο το βάρος της ταινίας πέφτει πάνω της και το σηκώνει με επιτυχία… και πώς μου ήρθε τώρα πως θα μπορούσε η Thérèse Larroque – Desqueyroux, να ονομάζεται Emma Rouault – Bovary ή Hedda Gable…

εξάλλου οι Gustave Flaubert, François Mauriac ή Henrik Ibsen θεωρούνται οι καλύτεροι χειρουργοί των ανθρώπινων ψυχών…

Advertisements

5 responses to “Thérèse , Emma ή Hedda ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac