απλή διατύπωση

δύο παράλληλες γραμμές δεν συναντώνται ποτέ, ωστόσο, είναι δυνατό να φανταστεί κανείς την ύπαρξη ενός σημείου στο χώρο μέχρι μακριά στο άπειρο, ‘ωστε να πιστέψει και να παραδεχτεί ότι οι δύο γραμμές εκεί θα συναντηθούν!

αυτό είναι το σημείο που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ιδανικό σημείο!απλή διατύπωση

θα έλεγα πως πρόκειται για μια ιστορία που διαδραματίζεται βήμα βήμα σε ένα πέρασμα…

η οθόνη γεμίζει από ένα διάλογο μεταξύ δυο ανδρών, του Ονώφ και του …Λεονάρντο ντα Βίντσι!

πέρα από τις φωνές αυτών των δυο, ακούγονται η βροχή που χτυπάει στα τζάμια ενός παράξενου αστυνομικού τμήματος και μερικές σταγόνες νερό που στάζουν από το ταβάνι μέσα σε τοποθετημένους στο πάτωμα τσίγκινους κουβάδες…

η αισθητική ψυχρή, μοναδική, αξεπέραστα απλή και αληθινά ξεκάρφωτη, εντούτοις είναι εντυπωσιακό πώς ο χώρος αποκτά απολύτως με μια αξιοθαύμαστη απλότητα λόγο στα δρώμενα…

το τέλος της συζήτησης δεν είναι σαφές, ίσως υποβάλλεται ανάλογα με το ποιος, πότε και γιατί παρακολουθεί το συμβάν…

αν η προσοχή σου δεν είναι ολάκερη δοσμένη στο θέμα, θα σε βοηθήσουν οι αργοί ρυθμοί …

ο Ονώφ είναι ένας ερημίτης συγγραφέας που χωρίς ταυτότητα και χωρίς πρόσφατη μνήμη καταλήγει σε ένα παλιό και ετοιμόροπο αστυνομικό τμήμα στη μέση του πουθενά, όπου ο επιθεωρητής Λεονάρντο ντα Βίντσι τον ανακρίνει…

ο αστυνόμος αναγνωρίζει τον άνδρα, πρόκειται για τον αγαπημένο του συγγραφέα, είναι ο δημιουργός κάποιων εξαιρετικών βιβλίων και που μάλιστα το τελευταίο του το διαβάζει εκείνη τη στιγμή και το έχει στο συρτάρι του, σχεδόν απολογείται για την ανάρμοστη συμπεριφορά των δυο αστυνομικών, που τον συνέλαβαν, που μοιάζουν με τους φρουρούς του περάσματος που αναφε΄ρθηκα στην αρχή…

ο συγγραφέας ηρεμεί και νομίζει πως μπορεί να γυρίσει πίσω, πού όμως δεν ξέρει ούτε κι ο ίδιος, αλλά ο αστυνομικός θέτει ξανά ερωτηματικά, ξαναγίνεται ανακριτής και θέλει επίμονα να μάθει τι έκανε εκείνο το πρωί ο συγγραφέας, το πρωί, που βρέθηκε το πτώμα μιας γυναίκας στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου…

κάποιος που δε θυμάται, κάποιος που πρτοσπαθεί να θυμηθεί, κάποιος που ψάχνει τα κουρέλια του νου, αποσπασματικά, ασθματικά σχεδόν, βρίσκεται σε απόγνωση, κι αυτό είναι το τραγικό, μπορεί να χεις ζήσει μια ζωή αλλά να μη θυμάσαι τις τελευταίες καίριες στιγμές της…

ποιος είναι ακριβώς ο λόγος που πρέπει να θυμηθεί; να γυρίσει πίσω;

ποιο είναι το πτώμα;

τί είναι πτώμα;

οι αναμνήσεις, οι «φωτογραφίες» μιας ολόκληρης ζωής, οι «αμαρτίες» ενός εγωιστή, ενός ατάλαντου, που στην ουσία έκλεψε τη δουλειά ενός άστεγου μέντορα και πρόδωσε ό,τι αγάπησε και οποιον τον αγάπησε;

το νεκρό σώμα του εγκλήματος βρίσκεται σε ένα σάκκο…

τί είναι νεκρό όμως;

ο άνθρωπος;

η μνήμη;

μα ο πεθαμένος άνθρωπος δεν κουβαλάει μνήμη!

ποιος είναι  πιο πεθαμένος τελικά;

το σίγουρο είναι πως όσο πιο πεθαμένος, τόσο και πιο κερδισμένος είναι κανείς…

πριν κατηγορηθεί κανείς για έλλειψη σαφήνειας, ας αναλογιστεί τί γίνεται μέσα στο κεφάλι του Ονώφ…

στο κεφάλι το δικό μου οι στροφές του μυαλού μου πάντως αυξάνονταν με υπερβολική ταχύτητα από τη μια στιγμή στην άλλη και από την άλλη στιγμή στη μία έπεφταν μέσα στους τσίγκινους κουβάδες  που μάζευαν το νερό που έσταζε από παντού και πνιγόμουν …

όμως υπέφερα στωικά…

να φέρεσαι όπως η βροχή στους τσίγκους, ρυθμικά, μ’ ανωτερότητα, έλεγε εξάλλου ο Ελύτης…

pura formalita

άρτια σκηνοθεσία , πρωτότυπο σενάριο, εξαιρετική ατμόσφαιρα,θεατρικές καταπληκτικές ερμηνείες σε μια σειρά ιδιαίτερων αλληγοριών και μουσικών επιλογών του Ένιο Μορικόνε …

Advertisements

8 responses to “απλή διατύπωση

  • moodytimes

    Και μένα θεατρικό μου μοιάζει περισσότερο αλλά αν σκεφτεί κανείς πως μια απο τις μεγαλύτερες ταινίες του Χίτσκοκ ήταν Η ΘΗΛΙΑ γυρισμένη σε ένα δωμάτιο καταλαβαίνει κανείς πόσο μεγάλος είναι ένας σκηνοθέτης που πάιζει με το σενάριο εκμεταλλευόμενος τον μικρό χώρο και τους ηθοποιούς του.Αναμένω λοιπόν.

    Μου αρέσει!

  • Joker

    «δεν έχω τίποτα να πω που να μπορεί να ειπωθεί,θα προτιμούσα τη σιωπή, πιστέ μου φίλε»
    ούτε εγώ έχω λόγια για την ταινία, σπουδαία σε όλα τα επίπεδα

    Μου αρέσει!

  • χρηχα

    Καλησπέρα αγαπτή…

    Δεν την έχω δει την ταινία, αλλά ψάχνοντας το γιουτούμπι βρήκα ότι είναι και θεατρική παράσταση…επίσης δεν την βρήκα ούτε καν στα αγγλικά , μόνο ιταλικά τα οποία δεν κατέχω….αλλά μου κέντρισες το ενδιαφέρον, θα την έχω στα υπ’όψιν….

    Οι ευθείες δεν συναντιούνται ποτέ…δεν υπάρχει νομίζω ιδανικό σημείο….
    Απλά όταν τις επεκτείνεις στο άπειρο, η σχέση της μεταξύ τους απόστασης σε σχέση με το μήκος τους είναι μηδαμινή οπότε θεωρούμε ότι ταυτίζονται….κι αυτό συμβαίνει σε όλες τις παράλληλες γραμμές….παράδειγμα είναι οι γραμμές των δρόμων στον χάρτη ή των σιδηροδρόμων….ποτέ δεν απεικονίζονται στον χάρτη διπλές, γραμμές για να αναπαραστήσουμε έναν δρόμο…οι απέναντι πλευρές του δρόμου που θα μπορούσανε να είναι παράλληλες γραμμές, απλά ταυτίζονται…..

    Μου αρέσει!

  • bac7ch

    Το θυμάμαι να το παρουσιάζουν οι cineνοχοι Παναγιώτης Τιμογιαννάκης και Γιώργος Τζιώτζιος (RIP) τον προηγούμενο αιώνα, όταν είχαν την ομώνυμη εκπομπή στην ΕΤ1.

    Χωρίς να το έχω δει, έχω την αίσθηση ότι είναι καλή ταινία, από τις εποχές που το cinema ανέπνεε ακόμη – δείγμα άλλωστε και η καταπληκτική χημεία μεταξύ των δύο «αταίριαστων» κριτικών.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac