­όλα τα αν­θρώ­πι­να να μού ή­ταν ξέ­να…

Είναι ένα ἥ­συ­χο δε­κεμ­βρι­ά­τι­κο βρά­δυ. ΄Ε­ξω χι­ο­νί­ζει α­πό το πρω­ί. Κά­θο­μαι στο γρα­φείο μου και δι­α­βά­ζω. Το ρα­δι­ό­φω­νο στο βά­θος παί­ζει μια α­νού­σια πο­λι­τι­κή κου­βέν­τα. Ξαφ­νι­κὰ ο γά­τος μου, που μέ­χρι τό­τε ξά­πλω­νε αμέ­ρι­μνος στο χα­λά­κι του, ση­κώ­νε­ται όρ­θιος, κά­νει ένα σάλ­το, α­νε­βαί­νει στη μι­κρὴ βι­βλι­ο­θή­κη που βρί­σκε­ται κά­τω από το πα­ρά­θυ­ρο και καρ­φώ­νει τοβλέμ­μα του κά­που, μένοντας ακί­νη­τος για πολ­λή ώ­ρα. Δεν μπο­ρώ να κα­τα­λά­βω τί κοι­τά­ει, αφού όλα έξω εἶ­ναι ήρε­μα, και επι­στρέ­φω στο βι­βλί­ο που δι­ά­βα­ζα, χα­μο­γε­λών­τας για την «α­νο­η­σί­α» του. Κρυ­φά ό­μως τον ζη­λεύω. Πό­σο θα ’­θε­λα, έ­στω και για δυ­ο στιγ­μές, να κοι­τά­ζω α­μέ­ρι­μνος το χι­ό­νι που πέ­φτει στο πυ­κνὸ σκο­τά­δι; Πό­σο θα ’­θε­λα, έ­στω και για δυ­ο στιγ­μές, όλα τα αν­θρώ­πι­να να μού ή­ταν ξέ­να…

κάπου μισοκρυμμένος ο Κάφκα, μού ψιθυρίζει πως δεν υπάρχει επιστροφή…

οι ακριβές βεβαιότητές μου έχουν πάει περίπατο εδώ και χρόνια…

οι εικόνες μου ποτέ δεν είχαν καλά καλά τακτοποιηθεί, οι σκιές γύρω μου είναι όπως πάντα ασυνήθιστα ομιλητικές, τα τοπία μινιμαλιστικά, με σκοτώνουν ακαριαία και οι λέξεις ευθύβολες χωρίς περιττό βάρος μετατρέπουν το χρόνο που του αφιερώνω σε κάτι παραπάνω από ρευστό…

νιώθω παράξενα το μυστήριο , οικείο να μού γίνεται, ίσως αφού τα υπαρξιακά καμώματα πάντα με παίδευαν  και οι μετέωρες καταστάσεις πάντα με μαγνήτιζαν, ενώ τα προμηνύματα, εκείνα τα περίεργα συναισθήματα ποτέ δε με αποχωρίζονται…

νιώθω στο πετσί μου την απώλεια, ψηλαφώ τις ουλές, συνειδητοποιώ τον ατελή εαυτό μου…

διαλύομαι στα εξ ων συνετέθη, προσκρούοντας στις ενοχές μου, δε δικαιολογούμαι από το γεγονός πως όλα είναι ένα όνειρο ή ζω μια παραμυθία…

η ματαίωση ή η απουσία επιλογής σφραγίζουν κάθε βήμα μου κι αυτό μετέωρο καταλήγει ημιτελές σε μαλακό σκοτάδι…

βαδίζω σε στενά και σκοτεινά δρομάκια , ερημικούς χωματόδρομους ή κλείνομαι σε μοναχικά γραφεία και δωμάτια, συγχέω το όνειρο με την πραγματικότητα, με κυκλώνει ο φόβος, η λύπη, η απόγνωση, το πένθος , η μοναξιά…

δηλαδή, όλα τα ανθρώπινα!

τον Κώστα Δεσποινιάδη τον ορίζει η φράση του Τερέντιου που παραθέτει σε μια σημείωση : «τίποτα ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο», μα ασφαλώς θα επιθυμούσε κάποια από  τα ανθρώπινα να του ήταν ξένα…

νύχτες που μυρίζαν θάνατο

Ό,τι κι αν κάνουμε θα μας διώξουν 
Είναι νύχτα. Είμαστε καθισμένοι με τον αδερφό μου πάνω σε έναν μικρό μαντρότοιχο. Δίπλα μας υπάρχει ένα μεγάλο σπίτι με πολλά, φωτισμένα, παράθυρα. Μέσα απ’ το σπίτι ακούγονται φωνές, γέλια και μουσική. Δεν έχουμε οπτική επαφή με το εσωτερικό του σπιτιού, αλλά έχουμε την εντύπωση πως μέσα υπάρχει πολύς κόσμος. Από τα γέλια και τη μουσική συμπεραίνουμε πως κάποια γιορτή γίνετε εκεί.
            Μπροστά στον μαντρότοιχο που καθόμαστε υπάρχει νερό. Δεν μπορώ να διακρίνω αν είναι μια μικρή λίμνη ή κάτι σαν πισίνα. Παίρνω στα χέρια μου πέτρες και τις πετάω μία-μία στο νερό. Κάθε πέτρα που πέφτει, κάνει ένα χαρακτηριστικό ήχο και σηκώνει ένα μικρό πίδακα, ο οποίος ξαναπέφτει διαλυμένος σε πολλές μικρές σταγόνες στο νερό.
«Μην κάνεις φασαρία», μου λέει ο αδερφός μου, «θα μας διώξουν».
«Δεν έχει σημασία», του απαντώ, «ό,τι κι αν κάνουμε θα μας διώξουν».

 

Κώστας Δεσποινιάδης – Νύχτες που μύριζαν θάνατο – εκδόσεις Πανοπτικόν

Advertisements

8 responses to “­όλα τα αν­θρώ­πι­να να μού ή­ταν ξέ­να…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac