αυτό που κάνουμε σε όλη μας τη ζωή:

ψάχνουμε να βρούμε αυτά που έχουμε χάσει… μπορεί να τα βρούμε μια φορά ή και δυο φορές, αλλά θα υπάρξει μια τρίτη φορά που δε θα βρούμε τίποτα!

έτσι είναι, ένα συνεχές τρέξιμο προς τα πίσω, για να χάσουμε εντέλει ή να πεθάνουμε…

πάρα πολλά πράγματα ψάχνουμε ώσπου να πεθάνουμε…

kleftis

η κλοπή ενός ποδηλάτου, παρκαρισμένου στην αυλή των θαυμάτων,  είναι ένα απλό περιστατικό και μάλιστα πολύ συνηθισμένο σε περιόδους κοινωνικής ένδειας…

όμως όταν το ποδήλατο αυτό, τα έχει όλα στην εντέλεια, όπως, τη σχάρα του και το φανάρι, την τρόμπα του και το τσαντάκι με τα σύνεργα για την περίπτωση ενός τρύπιου λάστιχου, είναι αναντικατάστατο!

αυτό το αναντικατάστατο εργαλείο, που εξαφανίζεται, μπορεί εύκολα να γίνει εμμονή και η ανεύρεση του, ζήτημα υπερηφάνειας…

στην αυλή των θαυμάτων το χιούμορ και ο θυμός έρχονται αντιμέτωποι με τη συνενοχή και την αλληλεγγύη…

οι αδιέξοδες ή λανθασμένες επιλογές χαρακτηρίζουν τις προσπάθειες εξιχνίασης του εγκλήματος…

αυτό που κυρίως αποτρέπει τον Ρίτσι – Λουίζι , αφισοκολλητής – συγγραφέας το επάγγελμα, από το να καταγγγείλει τους ανθρώπους, να επιδιώκει την καταδίκη τους, να θέλει να τους βλάψει, είναι το ποιητικό του αίσθημα, το ακατανίκητο αίσθημα της θείας αναρχίας, που δεσπόζει μέσα του…

μάλιστα, ένα ακατάσχετο ποιητικό αίσθημα, αν και δεν είναι ποιητής, αν ήταν ποιητής θα του ήταν βολικό να διαλογιστεί στο κενό, να κάνει περίπατο στα σύννεφα χωρίς να αντιληφθεί, ηθελημένα ή μη, ότι κάτω,στους κήπους της γης, πληθαίνουν οι γαιοσκώληκες και οι ακρίδες, και ότι ξαναθεριεύουν τα ταπεινά ένστικτα και εμφανίζονται όλο και πιο ισχυρά, σε κάθε ώρα που χτυπάει στο ρολόι της ιστορίας…

ο Ρίτσι – Λουίτζι πάντα αυτοσαρκάζεται!

μπορεί να μην είναι ποιητής, αλλά είναι συγγραφέας και ως εκ τούτου, νιώθει υπεύθυνος για τους ζοφερούς καιρούς, και τους παραστρατημένους ανθρώπους, καταγγέλλει τη φαυλότητα, είναι διατεθημένος να πληρώσει, όχι για να βρει το χαμένο του ποδήλατο, αλλά για τις αμαρτίες του ως συγγραφέα…

όμως πριν από αυτό τον απώτερο σκοπό, πρέπει να βρει το ποδήλατό του!

είναι άνθρωπος που ξέρει πολύ καλά, καλύτερα κι από τον ασκητή, από τον ερημίτη, ότι η ζωή δεν είναι παρά ένα σύντομο πέρασμα… από το τίποτε ερχόμαστε, με το σπαραχτικό κλάμα του εμβρύου που στάζει ακόμα από τα νερά της μικροσκοπικής του λίμνης και στο τίποτε επιστρέφουμε, πάλι χωρίς γέλιο… τότε μάλιστα ούτε κλαίμε πια, δεν κλαίμε επειδή έχουμε κουραστεί από την κωμωδία που έχουμε εξαναγκαστεί να παίζουμε ζώντας… και η κωμωδία που παίξαμε δεν ήταν εκείνη που θα μπορούσαμε, που θα θέλαμε να παίξουμε…

οι προσδοκίες και οι απογοητεύσεις διαπερνούν την παρατήρηση μιας πραγματικότητας ταπεινής, θλιβερής, συμπαθητικής…

στην αυλή των θαυμάτων, ο Ρίτσι – Λουίτζι παίζει ένα παιχνίδι πονηριάς και διορατικότητας, υπομονής και θυμού, λεπτής ειρωνίας, χλευασμού μα όχι μοχθηρίας…

συμπαίκτης του ο κόσμος των πληβείων, γκρίζος και με βαρειές μυρωδιές, αλλά ποτέ χωρίς έστω μερικές δροσερές προοπτικές συνύπαρξης…

ρεαλιστικός και πλούσιος, ποιητικός και συγκεκριμένος, αλληγορικός πάνω απ’ όλα, τεχνάσματα κατεργαζόμενος μεθοδεύσεις, ο συγγραφέας κλείνει το κωπιαστικό κι επώδυνο παιχνίδι του, σα να κλείνει το έργο μιας ζωής , μια κωμωδία,  ζυμωμένη με μελαγχολία, όπου πρωταγωνιστής αυτός μα και όλοι εμείς, με το ηθικό δίδαγμα: αυτό που κάνουμε σε όλη μας τη ζωή: ψάχνουμε να βρούμε αυτά που έχουμε χάσει… μπορεί να τα βρούμε μια φορά ή και δυο φορές, αλλά θα υπάρξει μια τρίτη φορά που δε θα βρούμε τίποτα!

ladridibiciclette

στο βιβλίο του Λουίτζι Μπαρτολίνι, βασίστηκε το ομώνυμο αριστούργημα του Βιτόριο Ντε Σίκα, με πρωταγωνιστή το φτωχό εργάτη Λαμπέρτο Ματζοράνι κο οποίος μαζί με τους υπόλοιπους ερασιτέχνες ηθοποιούς της ταινίας ­μεταξύ αυτών και το δεκαεξάχρονο τότε Σέρτζιο Λεόνε, που υποδυόταν ένα από τα παπαδοπαίδια στη σκηνή της καταιγίδας…

σκεφτόμενη όσα διάβασα, όλο και περισσότερο εντοπίζω μια αναφορικότητα σε διάφορες άλλες παραμέτρους που αφορούν στις συνθήκες που διαμορφώνονται και μέσα στις οποίες ζούμε, αλλά και σε γενικευμένες συμπεριφορές μεγάλων ομάδων της κοινωνίας…

αυτή η συλλογική ανασφάλεια, για παράδειγμα, που είναι κάτι παραπάνω από ορατή στη ζωή μας, η αβεβαιότητα για οτιδήποτε, ακόμα και γι’ αυτό που ως χθες ήταν απόλυτα αυτονόητο….

όλα στον αέρα, λοιπόν, όλα είναι πιθανό να συμβούν…

Advertisements

4 responses to “αυτό που κάνουμε σε όλη μας τη ζωή:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac