ο μικρός κύριος Φρίντερμαν,

ήξερε να απολαμβάνει τις χαρές που ήταν προσιτές σε αυτόν…

(ο πόνος γι’ αυτόν ήταν μεγάλος και κράτησε καιρό… τον απολάμβανε, του παραδινόταν! τον συντηρούσε!στο τέλος τον εκμεταλλεύτηκε…)

το ότι απαιτείται μόρφωση για να αποκτήσεις την ικανότητα της απόλαυσης, μάλλον το ότι η μόρφωση σημαίνει πάντα ικανότητα απόλαυσης, κι αυτό το είχε καταλάβει!

και μορφώθηκε!

έμαθε να κατανοεί πως όλα άξιζαν να τα απολαύσεις και πως ήταν σχεδόν ανόητο να διακρίνει κανείς ανάμεσα σε ευτυχισμένα και δυστυχισμένα βιώματα…

ναι , ήταν ένας επικούρειος!

κατά ένα παράδοξο τρόπο, ήταν και ελαφρά ματαιόδοξος…

(αυτά δεν τα ήξεραν βέβαια οι άνθρωποι που τον χαιρετούσαν στο δρόμο με εκείνο το συμπονετικά φιλικό τρόπο…)

η βασική του κλίση ήταν το θέατρο!

διέθετε μια σφοδρή αίσθηση του δραματικού!

(ο αμείλικτος όλεθρος μιας τραγωδίας μπορούσε να κάνει το μικρό του σώμα να τρέμει, να αφανιστεί, να διαμελιστεί, να τον σβήσει…)

Τόμας Μαν

τα ζώα είναι πιο αυθόρμητα και πρωτόγονα, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο πιο ανθρώπινα στη σωματική διατύπωση της διάθεσής τους απ΄όσο οι άνθρωποι…

μας έχουν μέινει μόνο οι εκφράσεις, που μεταφορικά επιβιώνουν ανάμεσά μας, ενώ για τα ζώα αποτελούν κυριολεξία…

ο Μπάουσαν , δε γνώριζε τον κύριο Φρίντερμαν, αλλά είχε κάποια κοινά μαζί του…

όταν έκλεινε η κυνηγετική σαιζόν, καθόταν σπίτι μέρες ολάκερες, ξαπλωμένος στο κλουβί του, κοιτώντας ανέκφραστα προς τα πάνω, βαθιά απαθής, χωρίς την υγιή ανυπομονησία μιας εξόδου…

κάποτε βέβαια ξαναβρήκε τον εαυτό του, σε αντίθεση με τον μικρό κύριο Φρίντερμαν που αφανίστηκε, διαμελίστηκε, έσβησε, και εκείνη η περίοδος σκεπάστηκε από τη σκόνη του χρόνου, όπως πρέπει καμιά φορά να συμβαίνει και σε μας τους ανθρώπους…

καμιά εξήγηση δεν ήταν δυνατή, τίποτε βεβαια δεν ακυρώθηκε…

ο χρόνος και η λήθη θάβουν επεισόδια, αλλά πάνω στο «χώμα» που είμαστε όλα τα όντα, και σκεπάζει όλα τα όντα, συνεχίζεται η ζωή…

ο Μπάουσαν ήταν τραχύς και παραπονιάρης, σαν τον λαό…

αλλά εκείνο το χαμόγελο που εμφανιζόταν στο μαυριδερό του πρόσωπο, αυτή η φυσιογνωμική έκφρραση του ανθρώπινου γέλιου, το μαμήχανο ή σαστισμένο, το μελαγχολικό, αντανακλούσε κάτι συγκεχυμένα επικούρειο…

συγκεχυμένα ανέρχονται τα λησμονημένα ! *

δυο νουβέλες, προάγγελοι ποικιλοτρόπως των θεμάτων που απασχόλησαν τον Μαν σε όλη την πορεία της πολύχρονης δημιουργίας του…

*είναι φράση από το πρώτο σωζόμενο κείμενο του Τόμας Μανν

Advertisements

One response to “ο μικρός κύριος Φρίντερμαν,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac