μακάρι

άρχισε όπως τέλειωσε… γλυκόπικρα…με θερμοκρασίες ίδιες, με ίδια ρούχα, με ίδια την εσωτερική διεργασία, εκείνη που ωθεί σε προτάσεις και συμπεράσματα που εκ προοιμίου ξέρεις πως είναι εφικτά μα εκ πρώτης όψεως μοιάζουν ανέφικτα… κριτήριο, ένα ανήκουστο πείσμα! όμως εκείνη η διαφορά που σαν τανάλια σου σφίγγει την ψυχή, σου μαγκώνει την ανάσα, σου παγώνει το χαμόγελο, σου κλείνει το στόμα, είναι η προσέλευση ή το ακριβώς αντίθετό της, η αναχώρηση ή το ακριβώς αντίθετό της… λέξη κλειδί: το μητρώο! αυτό το ογκώδες, πλατύ είδος τετραδίου με τα χοντρά, ξεφτισμένα στις άκρες  γκριζοπράσινα χαρτονένια εξώφυλλα με τη χαρακτηριστική μυρωδιά του παλιού χαρτιού και της ερμητικότητας των κλειστών κύκλων των ζωών που σου έτυχε να εγγράψεις, να χειριστείς, να αξιολογήσεις, να τιμωρήσεις, να επαινέσεις, να κερδίσεις, να εμπνεύσεις, να χάσεις μέσα από τα χέρια σου εξαιτίας μιας διάστασης , της πιο γελοίας διάστασης, του χρόνου…τα χαρακτηριστικά, τα περιγράμματα, τα τυπικά, σαφή και αδιαμφισβήτητα, παραμένουν εδώ μέσα λες, και κλείνεις με το χαρακτηριστικό ήχο «παφ» το τετράδιο πάνω στο γραφείο…εδώ, λες και δείχνεις με το δείχτη σου, είναι και όλες οι περιστάσεις με έννοια ιστορική, αυτές που ενσωματώνουν αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις, κοινές σταθερές μα και αντίθετες φάσεις… τέλειωσα μαζί σου, λες και το αποθέτεις σε εκείνο το μεταλλικό ράφι με τα λοιπά χοντρά εξαιρετικά βαριά πρωτόκολλα με τις ενός στρέμματος σελίδες… περιδιαβαίνεις τους διαδρόμους και η οσμή της κλεισούρας, κιόλας αισθητή, ανάκατη με τη ζέστη των ημερών και την ησυχία του κενού κτιρίου σου προκαλεί ένα είδος πνιγμού… μα πού πήγαν όλοι, γιατί περνάνε όλα σα νεράκι; οι μέρες, οι άνθρωποι, τα γεγονότα, ενώ εσύ μενεις θαρρείς σταθερά ακίνητος χειριστός της κυκλοφορίας; πάνω στο γραφείο έχεις ένα ορθογώνιο τσίγκινο κουτί που μέσα του έχεις πάντα ένα κλειδί κι ένα διορθωτικό… όπως πάντα ανασφαλής και αναποφάσιστη δεν ξέρεις ποιο από τα δυο να πάρεις στα χέρια σου, γι αυτό τα παίρνεις και τα δυο… έχεις στο νου σου τους λόγους που θα σου επιβάλλουν σήμερα μια ειδική χρήση αυτών των δυο αντικειμένων, όμως δεν ξέρεις από ποιο ν’ αρχίσεις την επιχείρησή σου… μερικά λεπτά αργότερα, έχεις μπροστά σου λίγες φωτοτυπημένες σελίδες… έδρασες κρυφά, χρησιμοποιώντας το παλιό μηχάνημα που μασάει το χαρτί και πίνει το γραφίτη με το κιλό… ένα σαρδόνιο χαμόγελο σου γέμισε το πρόσωπο και σου ανόρθωσε τους μύες… η διορθωτική ταινία ανελέητη καλύπτει απ’ το ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ τα απολύτως απαραίτητα τμήματα των γραμμάτων, κάτι από το Α, λίγο από το Ο, κάτι από το Υ, με σταθερό χέρι , που σπάνια διαθέτεις, προσθέτεις εδώ μια γραμμούλα, εκεί μια παυλίτσα, πιο πέρα μια ουρίτσα κι έχεις ένα ωραιότατο ΠΡΟΑΓΕΤΑΙ! για πρώτη φορά στη ζωή σου, θέμα τάξης δεν υφίσταται, λεπτομέρειες δε σε απασχολούν, εκείνο που μετράει αυτή τη στιγμή είναι μόνο η ησυχία και η ασφάλειά σου! μαζί θα μπορέσουμε κι άλλα, πολλά περισσότερα, εξάλλου δεν ολοκληρώσαμε ποτέ γιατί πάντα ήθελες να τους δώσεις να καταλάβουν για το τι θα μιλήσουμε και όχι να μιλήσουμε! αν τους κρατήσεις άλλη μια χρονιά  ίσως καταφέρετε και να μιλήσετε… σειρά έχει το κλειδί που ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες… σπάζοντας ένα νύχι, καταφέρνεις να το βγάλεις από το μπρελόκ, ένα σκυμμενο μελίσσι  από καουτσούκ,  που στο ένα χέρι κρατάει ένα μικροσοπικό μολύβι και το άλλο το ακουμπά χάμω λες και βρίσκεται σε γραμμή εκκίνησης δρομέων! δε θα πας πουθενά, του λες και το χώνεις στην τσέπη σου… με το κλειδί στη χούφτα κατευθύνεσαι στον πλησιέστερο κλειδαρά… κάμε καμιά δεκαπενταριά αντίγραφα του λες, θα πάρει λίγο χρόνο, σου απαντά, όχι περισσότερο απ΄όσο κέρδισες με αυτό το υπέροχο αριθμό, σκέφτεσαι… πετάγεσαι στο πλησιέστερο χαρτοπωλείο, σου χρειάζονται δεκαέξι μικρά φακελάκια…σε λίγη ώρα θα ‘χει ο καθένας τους το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες…

μακάρι…

ήσουν μεγάλο καθίκι, ας σου καταλογίσουν το ακαταλόγιστο, ας σου προσάψουν μια άκρατη διαθεσιμότητα στην οποία ανέκαθεν ήθελες να βρίσκεσαι αλλά ο χρόνος, οι αποστάσεις, οι σχεδιασμοί και τα αναλυτικά σου στερούσαν…

μακάρι…

επιστρέφοντας, ξεκλείδωσες μερικές πράσινες πόρτες και ξεκόλλησες προσεκτικά από τους τοίχους μερικά ανισομεγέθη χαρτιά, ζωγραφιές, αφίσσες, κολλάζ…είδες τα πράγματα όπως θα ήθελες να είναι, σκέφτηκες και τα τύλιξες το ένα μέσα στ’άλλο, δημιουργώντας ένα ρολό όπου κύλησες τον ένα μέσα στον άλλο τον Eluard, τον Prevert, τον Αϊνστάιν, τον Σενέκα, τον έφηβο, το δάσκαλο, τον Τiersen, τον Gosigny, τη Δέλτα, το ΤV5, το αρχείο της ερτ, τον Saint Exypery, τον Γκαίτε, τις απουσίες, εσένα και το ρόλο σου… ευχήθηκες μακάρι όλοι να απόλαυσαν την παράσταση μιας μπαλωματούς, που μπάλωνε τα πράγματα με ότι υλικά η ζωηρή της φαντασία και ο κυκλοθυμικός της χαρακτήρας διέθετε… ευχήθηκες μακάρι να τη συγχωρήσει κι ο Φεντερίκο, μακάρι κι όλοι οι άλλοι για όσα δεν τους έδωσε, δεν τους πήρε, δεν τους ενέπνευσε, δεν τους προέτρεψε, δε βελτίωσε, δε δημιούργησε ή ζημιούργησε… εν ολίγοις, για ότι είναι…

μακάρι…

Advertisements

5 responses to “μακάρι

  • moodytimes

    Προσπάθησε να συγχωρήσει αλλά δε μπόρεσε
    Τις πόρτες τις είχε ήδη κλείσει πίσω του κι ευχόταν να ήταν ο μόνος που είχε κλειδί
    Δεν αγαπούσε ιδιαίτερα αυτό που είχε γίνει αλλά παρηγορούσε συχνά τον εαυτό του πως «δεν γινόταν αλλιώς»
    Σημείωσε κάτι στο δικό του μητρώο,του φάνηκε πως είχε να το ανοίξει πολλά χρόνια.
    Φωτογράφησε πρόσωπα,γκριμάτσες,στάσεις
    Χαμογέλασε….χαιρέκακα και αυτός ,τι σύμπτωση.
    Θα ήθελε να σταματήσει να πολεμάει..θα ήθελε?
    Ήθελε να πολεμήσει γι’αυτόν ή μήπως για κάποιους άλλους?
    Δε δυσκολεύτηκε να φέρει στη μνήμη του τις στιγμές που ο θυμός τον κράτησε ζωντανό…ή καλύτερα όρθιο, μην τα δραματοποιούμε κιόλας
    Marlon Brano στο One Eyed Jacks….»αυτοί οι παραλληλισμοί» σκέφτηκε.

    Μου αρέσει!

  • antipoihsh

    γράφεις πάντα ευθύβολα ως την καρδιά μου

    Μου αρέσει!

  • Joker

    άρχισε όπως τελείωσε…γλυκόπικρα.. κοιτούσε τους τοίχους που φιλοξένησαν γέλια,φωνές, ίσως και κλάματα, το θρανίο της που ζωγράφιζε γελαστές φάτσες, έγραφε τις μέρες και μερικούς στίχους ροκ τραγουδιών, το καλοριφέρ που καθόταν το χειμώνα,την πόρτα που έβγαζε στο προαύλιο- πάντα αναζητούσε ένα βλέμμα κάθε μέρα που την περνούσε-, το παγκάκι κάτω από το δέντρο που γράφανε τα πρακτικά για τις εκδρομές…μακάρι σκέφτηκε και οι επόμενοι να νιώσουν ότι χρωστάνε ένα κομμάτι του καλού εαυτού τους σε αυτό το μέρος..κοίταξε χαρούμενα το ρολό και επέστρεψε γλυκόπικρα στο παρόν…

    Εκτός από την αφεντιά σου, έχω την εντύπωση πως εξαιτίας σου έχουν ζημιουργηθεί και μερικοί μαθητές σου και ναι, το βρίσκω υπέροχο

    Μου αρέσει!

  • χρηχα

    έγραψα κι έσβησα αρκετές γραμμές…

    για να μου μείνει απλά μια καλησπέρα….

    Μου αρέσει!

  • koufetarios

    .. Και τώρα πλέον είν’ αργά για οπισθοδρομήσεις λυτρωτικές. Ότι έγινε έγινε.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac