οι παλιάτσοι…

δύο πλανόδιοι μουσικοί, ένας γιγαντόσωμος βιολιστής κι ένας λιλιπούτειος τρομπετίστας διεκδικούν τον ίδιο δρόμο, για να παίξουν…

ο βιολιστής απομακρύνει τον πιτσιρίκο, γιατί του «χαλάει την πιάτσα», όμως εκείνος δεν καταθέτει εύκολα τα όπλα…

μια πολύ μικρού μήκους ταινία με ένα μήνυμα που θεωρώ πως είναι εντελώς καθαρό και σαφές…

η τάση της θεματολογίας προς την οκονομική κρίση δημιουργεί μια ανισορροπία της πραγματικής κατάστασης, ίσως και να βολεύει και σε τελική ανάλυση μπορεί και να σε οδηγεί να ενταχθείς μέσα σε ένα σύστημα, ενώ θα όφειλες να στέκεται έξω από αυτό…

όμως, ζεις σε μια συγκεκριμένη εποχή,  έτσι κι άλλιως αφουγκράζεσαι τον ρύθμο και τις ιδιαιτερότητές της…

άρα δεν έχεις παρά να εστιάσεις σε μη προφανείς προεκτάσεις…

εξάλλου, κανονές στην τέχνη ούτε υπάρχουν, ούτε θα πρέπει να υπάρχουν!

συντελεστές: σκηνοθεσία-σενάριο:Δημήτρης Νάκου/ παραγωγή: Κυριάκος Χατζημιχαηλίδης, t-shOrt / παίζουν οι: Αβραάμ Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Παληκαράς

«Οι παλιάτοι» (παραγωγής 2012) του Δημήτρη Νάκου  παίχτηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του πρόσφατου φεστιβάλ Δράμας, και έχει λάβει διακρίσεις σε διάφορα εγχώρια φεστιβάλ. ο Δημήτρης Νάκου έχει σκηνοθετήσει οχτώ μικρού μήκους ταινίες, ενώ έχει αναλάβει την παραγωγή παραπάνω από 20 ταινιών μικρού μήκους, οι οποίες έχουν προβληθεί και βραβευθεί σε φεστιβάλ κινηματογράφου εντός και εκτός Ελλάδας και έχουν διανεμηθεί σε μεγάλο αριθμό κινηματογραφικών αιθουσών μπροστά από μεγάλου μήκους ταινίες σε συνεργασία με τη Village Roadshow και την Odeon, διδάσκει Παραστατικές Τέχνες στο Π.Μ.Σ. Πολιτιστική Διαχείριση του Παντείου Πανεπιστημίου και στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Ιλίου.

πηγή,   sevenart!

(για τους μαθητές μου, που … διαγωνίζονται & για τους συναδέλφους μου, που … αγωνίζονται)

Advertisements

3 responses to “οι παλιάτσοι…

  • Dimitris

    Ναι όντως στην τέχνη δεν υπάρχουν κανόνες μα ούτε και σκοποί παρά μόνο στόχοι, χωρίς όμως να στοχεύουν στην δημιουργία ενός ξεκάθαρου μηνύματος, η τέχνη δεν πρέπει να στοχεύει στο μήνυμα γιατί αυτό που πετυχαίνει είναι έναν αυτοπεριορισμό, εγκλωβισμό, χάνοντας έτσι την υπέρβαση και αυτομάτως θέτει όρια τα οποία δεν πρέπει να υπάρχουν δημιουργώντας παράλληλα μια αντίφαση ως προς το χωρίς κανόνες και όρια…
    Αυτό που διακρίνω στο ταινιάκι είναι το μέλημα του δημιουργού να δημιουργήσει μια συγκινησιακή κατάσταση και όχι να μεταφέρει ένα οποιοδήποτε μήνυμα πολιτικοκοινωνικού περιεχόμενου.. και το καταφέρνει μια χαρά…
    Τέλος θέλω τονίσω την μεγάλη συμβολή του Κυριάκου Χατζημιχαήλιδη στο κομμάτι αυτό που λέγεται ταινία μικρού μήκους…

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Ποιός δεν θα’θελε να συνεργαστεί με αυτό το φοβερό πιτσιρίκι?

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac