υπήρξα περίεργη και μελετηρή,ξέρω απ᾿ όλα, λίγο απ᾿ όλα… και όχι δεν είμαι λυπημένη!

Πως ήσουνα εχθρός μου, δε το ήξερες,  Οι λέξεις σου το είπαν…

[ο τίτλος από το ποίημα της κ. Δημουλά,» πέρασα»  και ο υπότιτλος από το «ενός λεπτού μαζί»]

Ο κόσμος μας αλλάζει. Και μαζί του και οι άνθρωποι. Το συναισθανόμαστε, το καταλαβαίνουμε μα ακόμα οι λέξεις δεν έχουν την ακρίβεια που απαιτεί η ερμηνεία. Ακόμη περισσότερο δεν έχουνε τη δύναμη που απαιτεί η αλλαγή. Και προσμένουμε άλλοι ατομικά και άλλοι πιο συλλογικά, ανιχνεύοντας κριτικά το μέλλον. Από χθες ο κόσμος της δυνητικής επικοινωνίας φλέγεται από κάποιες δηλώσεις της ποιήτριας Κικής Δημουλά. Οι μετανάστες έχουν καταλάβει όλα τα παγκάκια της Κυψέλης. Κι όταν ο κάθε άνθρωπος φτιάχνει τη δική του οπτική για τον κόσμο, πόσο χρήσιμα μοιάζουν τα λόγια των πολιτογραφημένων σοφών ώστε να σχηματοποιήσουν τις σκόρπιες εικόνες. Κι έπειτα δηλώσεις επανόρθωσης, απομαγνητοφώνηση λέξη προς λέξη, κατεστημένη Σώτη Τριανταφύλλου στο protagon και διαμάχες του ψηφιακού λες κι έχουν φόντο κάποια pop star.

Απογοήτευση.

Από τις ενοχλητικότερες αντιδράσεις στον δημόσιο λόγο είναι αυτή που παριστάνουμε τους έκπληκτους και τους προσβεβλημένους. Για πολλά χρόνια, τα τρία τελευταία πολύ έντονα, ο ρατσισμός εκφέρεται με τη γλώσσα των δικαιωμάτων, με τη γλώσσα της καθημερινής ζωής, με την γλώσσα της οικονομίας, με τη γλώσσα της δημοκρατικής επιλογής. Ο ρατσισμός συνιστά συστατικό στοιχείο των διαδικασιών υποκειμενοποίησης της κρίσης. Και αποκτά λογοθετική και σωματική εκφορά. Κάποια σώματα, κάποιες ζωές είναι παρείσακτες στις πόλεις στον βαθμό που είναι ορατές. Όταν καλλιεργούν αμισθί φράουλες, όταν χαρίζουν το σώμα τους στις σεξουαλικές ορέξεις του «υγιούς πληθυσμού», όταν μεγαλώνουν τα παιδιά σας ή περιποιούνται τους παππούδες μας τότε οι μετανάστες εκτελούν «αόρατες» κοινωνικές λειτουργίες. Δεν καταλαμβάνουν τις πόλεις, αντίθετα βιώνουν πολλαπλούς αποκλεισμούς, ταξικούς, εθνικούς, συχνά έμφυλους.

Το πρόβλημα έγκειται όταν καταλαμβάνουν χώρο. Όταν ανασύρονται στο προσκήνιο της ανθρώπινης εμπειρίας. Όταν αποκτούν καθημερινότητα, χρόνο για κοινωνική ζωή στην πλατεία, όταν ασθενούν και χρειάζονται γιατρό, όταν ζητούν ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά τους μέσα στο ελληνικό σχολείο. Πόσες φορές σκεφτήκατε την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων δίπλα σας ως πρόβλημα και ανάποδα πόσες φορές προσπαθήσατε να έρθετε κοντά στη γειτονιά σας; Στα απέναντι παράθυρα που συναντιούνται οι μυρωδιές της κουζίνας σας; Σε μια παιδική γιορτή που μιλιέται η διεθνέστερη γλώσσα του κόσμου, το παιχνίδι;

Η Κική Δημουλά, είναι αναμφισβήτητα μια καλή ποιήτρια, αν το μόνο μας κριτήριο είναι η αισθητική. Δεν έχει κρύψει ποτέ τις απόψεις της. Εκλέχθηκε στην Ακαδημία Αθηνών, με ότι αυτό συνεπάγεται. Έχει πολλές συμπάθειες στον κόσμο των παλιανθρώπων όπως γράφει και ο Σταμάτης. Δεν καταλαβαίνω γιατί σοκάρεστε όσοι σοκάρεστε. Εκείνη πρέπει να σοκαριστεί με όσους την επαινούν. Η ποίηση της μπορεί να εξέφραζε κάποιους και άλλους όχι. Η ουσία έγκειται στο πόσους εκφράζουν οι δηλώσεις τις. Όποιες και να είναι, οι προβεβλημένες ή οι διευκρινισμένες, οι απομαγνητοφωνημένες ή οι θρυλούμενες. Πόσοι συνάνθρωποι μας λένε από μέσα τους «βρέθηκε ένας άνθρωπος να τα πει»; Πόσοι αισθάνονται την ίδια αγανάκτηση στα παγκάκια της Κυψέλης και των υπόλοιπων γειτονιών στο κέντρο; Πόσοι θεωρούν τον μετανάστη ενοχλητική εικόνα;

China - The Common People of Tiananmen

«Πραγματικά η διανοητική δραστηριότητα πρέπει να διακρίνεται σε βαθμούς, ακόμη και από εσωτερική άποψη, βαθμούς που σε στιγμές υπερβολικής αντίθεσης, μας δίνουν μιαν αληθινή και ιδιαίτερη ποιοτική χροιά: στην πιο υψηλή βαθμίδα θα τοποθετηθούν οι δημιουργοί των διάφορων επιστημών, της φιλοσοφίας και της τέχνης κλπ, στην πιο χαμηλή οι κατώτεροι «διαχειριστές» και διαφημιστές του συσσωρευμένου και ήδη υπάρχοντος πνευματικού πλούτου», γράφει ο Αντόνιο Γκράμσι. Δεν θα αξιολογήσω σε ποιες στιγμές της η ποίηση της Δημουλά βρέθηκε στην υψηλή βαθμίδα, είμαι σίγουρος όμως πως οι δηλώσεις της ανήκουν στην δεύτερη. Η αναπαραγωγή μιας ήδη συσσωρευμένης κουλτούρας μισανθρωπισμού και βιοπολιτικής κυριαρχίας, αποτελεί λυπηρό δείγμα για έναν πνευματικό άνθρωπο σε ότι κι αν πιστεύει.

αναδημοσίευση άρθρου του Παντελή Προμπονά, για τα πιασμένα παγκάκια της Κυψέλης από τα Τετράδια Ανυπόταχτης Θεωρίας

και τώρα τί;

μιλάμε ή δε μιλάμε για την παραβατικότητα των ξένων ;

θίγουμε ή δε θίγουμε το ανθρωπιστικό πρόβλημα;

κρύβουμε ή δεν κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί;

η κρίση ενισχύει ή δεν ενισχύει την εγκληματικότητα;

οι χρυσαυγίτες θα ξεπεράσουν ή δε θα ξεπεράσουν το 10%;

διαβάζουμε ή δε διαβάζουμε ποίηση;

διαβάζουμε ή δε διαβάζουμε γενικά;

κατανοούμε ή …


έχει γραφτεί και το ασπάζομαι πως η Δημουλά κάνει πράγματα με την γλώσσα που κανείς Έλληνας ποιητής δεν τόλμησε, αφού αλλάζει τα μέρη του λόγου, κάνει τα επίθετα ρήματα, τα ουσιαστικά επιρρήματα, συμπεριφέρεται σαν  αναρχική των λέξεων, παίρνει εκδίκηση από την γλώσσα για κάθε απουσία, κάθε μοναξιά, κάθε φόβο της ζωής, και πάντα φοβισμένη από την ίδια την ύπαρξη, τρομοκρατεί το κάτι που ηλιθιωδώς χάφτει πως το τίποτα θα του΄κάνει μια καλύτερη τιμή…

 

Advertisements

5 responses to “υπήρξα περίεργη και μελετηρή,ξέρω απ᾿ όλα, λίγο απ᾿ όλα… και όχι δεν είμαι λυπημένη!

  • moodytimes

    Είπα χθες την αποψή μου μέσω της εκπομπής και θα μείνω εκεί.Θα συμφωνήσω απλά με κάποιον αρθρογράφο που δεν του’χω και μεγάλη συμπάθεια,τον Νίκο Δήμου «σαν χώρα τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουμε μεγάλη ανάπτυξη στην παραγωγή μίσους», εγώ θα πρόσθετα και στην παραγωγή μονταρισμένων κουτσομπολιών για να έχει να πορεύεται αυτό το μίσος.

    Μου αρέσει!

  • katabran

    παραθέτω και το κείμενο του Ηerr K.περί της αποκαλούμενης πολύ εύστοχα, παβλωφικής αντίδρασης του έλληνος…

    Μου αρέσει!

  • Joker

    Ξαφνικά γίνονται υπερασπιστές των μεταναστών, ξαφνικά συμπάσχουν με τα άγχη των μαθητών, ξαφνικά ενδιαφέρονται για τα προβλήματα του τόπου…
    Ξαφνικά θα αρχίσουμε να αμφισβητούμε και εμείς την κριτική μας ικανότητα γιατί και εγώ διάβασα τη συνέντευξη της Δημουλά και δεν είδα όσα είδαν…
    Την απηυδισμένη καλησπέρα μου

    Μου αρέσει!

  • dianathenes

    Κική Δημουλά: «Καλησπέρα λοιπόν στους γείτονες τους αγαπητούς… Ε, όλοι γείτονες είστε, όλη η Αθήνα είναι μια γειτονιά… Τέλος πάντως εγώ ζω στην Κυψέλη 76 χρόνια και στον ίδιο δρόμο. Είναι κάπως μοιραία τα πράγματα,το δικό μου σπίτι ήταν λίγο πιο κάτω από το πατρικό οπότε ούτε ατμόσφαιρα ούτε δεσμά άλλαξα εύκολα.

    Εζησα τα ωραία χρόνια της κυψέλης όσο μπορεί κανείς να δει το ωραίο όταν είναι παιδί που προέχει πάντα αυτή η νεότητα και φτιάχνει τα πράγματα πάντα όπως τα θέλει.

    Η Κυψέλη ήταν παράδεισος, η οδός Πυθίας που έζησα ήταν ωραίες μονοκατοικίες με κήπους όλα τα σπίτια, γνώριμοι οι κάτοικοι πάρα πολύ, γραφική η Φωκίωνος Νέγρη όπου κατηφόριζα για το Γυμνάσιο το 6ο για την οδό Επτανήσου.

    Τώρα έχουν φυτρώσει πάρα πολλά καφενεία εκεί ,τέλος πάντων έζησα εκεί αφού ήταν του πατέρα μου το σπίτι, μετά παντρεύτηκα το 1954, πήγα δυο γωνίες παρακάτω έζησα και εκεί για 15 χρόνια με μια συνεχή νοσταλγία καθώς άρχισαν να χαλάνε τα πράγματα στην περιοχή να φυτρώνουνε οι πολυκατοικίες οι άχαρες και να γκρεμίζονται εικόνες στην ουσία όχι σπίτια, εικόνες που είχαμε επί χρόνια ενστερνιστεί και άρχισα να γκρινιάζω και να λέω: «Θεέ μου θα φύγω από εδώ θα πάω κάπου αλλού».

    Επεισα τον απρόθυμο Αθω Δημουλά και πήραμε ένα δάνειο και πήραμε ένα διαμέρισμα στην Αγία Παρασκευή όπου ζούσε και ο γιος μου εκεί παντρεμένος.

    Αγοράσαμε λοιπόν με κόπο και ένα δάνειο ένα σπίτι στην Αγία Παρασκευή και σε έξι μήνες ξαναμετακόμισα στην οδό Πυθίας 26. Είχα μάλιστα καταφύγει σε έναν γιατρό στην γειτονιά, ορθοπεδικό-ποιητή, τον Δημητρη Παπαδίτσα – ήταν στην οδό Πατησίων – του λέω: «Κάτι μου συμβαίνει έχει πλακωθεί η καρδιά μου…»

    Μου λέει: «Τα πεύκα σε πειράζουν», τέλος πάντων, με πολύ μεγάλη δυσαρέσκεια του Αθω Δημουλά μεταφέρθηκα πάλι στην οδό Πυθίας 26, ευφρόσυνα και ευδαίμων.

    Εκείνος άπαξ και τον πήγα εκεί δεν είχε μεγάλη μανία, δεν άντεχε και τις μετακινήσεις δεν ήταν και της αντοχής άνθρωπος πάντα αλλά υπέκυψε αφού εγώ δεν ήμουν υποχωρητική κι έζησα αρκετά χρόνια ώσπου πριν εφτά χρόνια η κόρη μου αγόρασε ένα σπίτι, τρία σπίτια πιο κεί, από το πατρικό της Φαέθοντος δηλαδή, έμεινε εκεί οκτώ χρόνια, της ντάντεψα τα παιδιά της και αίφνης κατελήφθη κι αυτή από την μανία του προαστίου, έφυγε εντέλει και με πολύ λύπη το έζησα αυτό: συγχρόνως να εγκαταλείψω το συζυγικό μου σπίτι, διότι είχε πάρα πολλές σκάλες και όντως είχα μεγαλώσει πια αρκετά για να μην μπορώ να σαλτάρω.

    Έτσι μεταφέρθηκα Φαέθοντος πάλι 26, γωνία Πυθίας. Επομένως η Πυθία δεν έφυγε από το οπτικό μου πεδίο και ζω τώρα εκεί όχι πάρα πολύ συμφιλιωμένη με την αλλαγή.

    Τώρα όσοι αναρωτιούνται γιατί δεν ήθελα να φύγω…

    Μα γιατί όλη μου η ζωή διεπράχθη σε αυτό το μέρος. Πουθενά αλλού. Ό,τι έζησα σημαντικό και δεν έζησα – και κακά και αρρώστιες και δυσάρεστα και εκπλήξεις – έγιναν σε αυτή την περίφημη Κυψέλη.

    Θα πει κανείς, δεν έβλεπα τις παραμορφώσεις;

    Ξέρετε, ο άνθρωπος έχει και μια φαντασία. Μπορούσε κανείς να γκρεμίζει τα εξαμβλώματα και να προκύπτουν από κάτω παλιές μορφές του τόπου. Νομίζω πως γεωγραφήθηκε αρκετά η αφοσίωσή μου στην Κυψέλη, αν έχετε κάτι άλλο ρωτήστε με…

    Μην ξεχνάμε πως οι ξένοι που βρέθηκαν εδώ ήταν λόγω της φτώχειας των χωρών εκείνων. Ηλθαν να ζήσουν εδώ πέρα. Οι ξένοι (οι Αλβανοί τουλάχιστον) επιστρέφουν βέβαια στις πατρίδες τους. Το μόνο που κάνω για την Κυψέλη είναι να ζω ακόμη εκεί.

    Θα πρέπει να το πούμε πάντως και αυτό, πρέπει να πω όμως ότι είναι και ένας συνεχής κίνδυνος, κινδυνεύουν οι ντόπιοι από κλοπές φοβερές ακόμη και στον δρόμο.

    Σας λέω ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο πράγμα: Πυθίας 42 ήταν το πατρικό μου όπου ζει σε ένα διαμέρισμα η αδελφή μου. Δύο φορές την πήγαν στο νοσοκομείο, δύο φορές την παραμόρφωσε ένας έξω από το σπίτι διότι δεν έβρισκε τα κλειδιά για να μπει μέσα…

    Την πρώτη φορά και εκείνη και τον άνδρα της επί δύο ώρες τους έκλεισαν το στόμα, τους έκλεισαν στο μπάνιο και έκλεβαν το σπίτι ανενόχλητοι.

    Περιορισμένα περιστατικά ναι αλλά ο φόβος είναι απεριόριστος. Δεν θέλω να πω ότι οι ξένοι της Κυψέλης είναι και ληστές.

    Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι – πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους – και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος.

    Βεβαίως οι Κυψελιώτες έχουν εκτοπιστεί, αυτό είναι μια πραγματικότητα, βεβαίως τους αγάπαμε τους ξένους αφού φύγαν από εκεί για έλθουν και να ζήσουν να δουλέψουν αλλά κάπως πρέπει να μοιραστούν οι χώροι.

    Παίζαμε πεντόβολα ώρες ολόκληρες στα σκαλάκια του σπιτιού. Ητανε μια άλλη κατάσταση, την νοσταλγώ πάρα πολύ και δεν ξέρω αν αυτός είναι ο λόγος που δεν ακολούθησα την κόρη μου στο προάστιο ή απλά ο φόβος να προσαρμοστώ στο καινούριο.

    Εγώ συνήθισα με τους ξένους, να ξυπνώ και να τους βλέπω. Έχω συναντήσει πολλούς μαύρους με καρότσια του σούπερ μάρκετ… έχει όμως κι έναν μόδιστρο πακιστανό η γειτονιά μου που δεν τον φτάνει κανείς στο διόρθωμα, Φαέθοντος βρίσκεται… και ανδρικά και γυναικεία.

    Είναι περιοχή μετάβασης η Κυψέλη, όλοι σχεδόν έχουν ζήσει εδώ. Φιλόξενη περιοχή.

    Μετάβασης, διότι κρίθηκε αυτομάτως επειδή ήταν προσιτή, δεν μπορούσαμε να πάμε στο Κολωνάκι.
    Μακάρι να μην υπήρχε αυτό το θέμα της πείνας, μακάρι οι φυλές του κόσμου να ήταν ανακατωμένες, εδώ πια είναι ένα πρόβλημα πώς συντηρούνται αυτοί οι άνθρωποι.

    Ευχαριστήθηκα πολύ σήμερα που ήμουν με τους Κυψελιώτες, πάρα πολύ».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac