απρίλης;

η ευτυχία και η άνοιξη είναι πράγματα ξαφνικά…

εγώ ξέρω την ευτυχία του στόματος και την άνοιξη του μυαλού…

έρχονται και οι δυο τρώγοντας και είναι σε μέγεθος μικρότερες από το στόμα , ακόμα και από τη λέξη «στόμα»!

όταν αρθρώνεις αυτές τις δυο λέξεις, δε φτάνει ο χρόνος να ανέβουν στο κεφάλι σου, να το άρπάξουν και να το κάνουν να γυρίσει…

ούτε η μια, ούτε η άλλη θέλει να μιλάνε γι αυτές…

πάντως και η μια και η άλλη, αγαπάνε τη λέξη «ξαφνικά»!

ξαφνικά, τραβάς το κλαδί προς το μέρος σου, κόβεις άνθη α-κακαίας και τα τρως!

μην το πεις σε κανέναν όμως, επειδή όλοι …πεινάνε!

κόβεις αγριόσκορδα, κόβεις φράουλες, κόβεις χαμομήλι, κόβεις…

το χειμώνα δεν κόβεις απολύτως τίποτα…

η ευτυχία και η άνοιξη είναι η μια καλύτερη από την άλλη…

η ευτυχία του στόματος και η ευτυχία του μυαλού κρατάνε περισσότερο από αυτό που είναι κανείς σε θέση να βαστάξει…

εξάλλου είναι και δύσκολο να καταναμηθούν…

αναμειγνύονται και μετατρέπονται, από φωτεινή σε σκοτεινή, σβησμένη, τυφλή, φθονερή, κρυμμένη, διστακτική, φορτική, ασταθή, παρατημένη, στοιβαγμένη, επινοημένη, ξεφτισμένη, θρυμματισμένη, συγκεχυμένη, αγκάθινη, περισσευούμενη, μέχρι και παρά τρίχα χαμένη… ευτυχία!

ο απρίλης φλερτάρει και με τις δυο, έχει μάτια υγρά, στραμπουληγμένο λαιμό και κάνει θόρυβο σα βάτραχος μέσα σε τσίγκινο κουτί, ο απρίλης είναι μεγάλη πρόκληση, ξελλογιάζει και τις δυο, κάνει τις γλώσσες να πλαταγίζουν και τις ανάσες να τραμπαλίζονται…

μπαίνοντας, γυαλίζει σα ροζ χαλαζίας, ενώ εγώ, πέρα από κάθε προσδοκία, ντύνομαι καινούρια σάρκα , αρπάζω το «πάει καιρός» και το πετάω στο γιαλό, τσαλακώνω το «ακομα εδώ είμαστε» και το μασάω, νιώθω πως έχω καταπιεί τον αγκώνα μου, μπορεί και να υπερβάλλω και στο ένα και στο άλλο, αλλά, λυπάμαι, ποτέ, σε κανένα καιρό και σε κανένα μήνα δεν υπήρχε σωστό μέτρο, διπλώνω τα κουσούρια μου, τα αδύναμα και φορτικά, τα οικεία και τα αηδιαστικά, τα επιλήσμονα και τα μνησίκακα, τα φθαρμένα και τους καινούρια, τα μετράω σε κάθε φαντασιακό περίπατο, κι όταν τα μετράω σκοντάφτω στην περήφανη κατώτερότητά μου, στην αθέλητη βιασύνη μου και στην πεισματική ενδοτικότητά μου που κάθε απρίλη, μάρτη, φλεβάρη, γενάρη, δεκέμβρη, νοέμβρη, οκτώβρη, σεπτέμβρη, αύγουστο, ιούλη, ιούνη, μάη,  συνωμοτούν να διαλύσουν τα απογεύματά μου ανάμεσα στα έπιπλα…

Advertisements

9 responses to “απρίλης;

  • mplaougrinias

    Πως λέμε «η άνοιξη σε κάνει ποιητή»,αυτό!
    Καλημέρα κι απο τα μέρη σου

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Ελα ρε Purple….ακλόνητη δύναμη!!!!!

    Μου αρέσει!

  • Joker

    Επίσης η άνοιξη με την ευτυχία πορεύονται χέρι-χέρι αλληλοσυμπληρώνοντας η μία την αυτονομία της άλλης…Φυσικά κάτι τέτοιο το διαπιστώνεις τον Απρίλη,τον μήνα όπου σύμφωνα με τον Ρόμπινς (και για να μη με σιχτιρίζεις η γραφή σου στην προτελευταία παράγραφο φταίει που τον θυμήθηκα) η άνοιξη εξαπλώνεται στη γη σα φαγούρα προκαλώντας το σβήσιμο των αμφιβολιών..και ας προσθέσουμε σε αυτό και το δίπλωμα των κουσουριών επειδή μου άρεσε…

    Μου αρέσει!

    • katabran

      σύμφωνα με τον Ρόμπινς…
      φωνήεντα με τον Ελύτη… και τους Purple
      Οδυσσέας Ελύτης, [Έαρ έλα]

      “έαρ έλα…
      συνένοχος αφού είσαι…
      κοίτα:
      τι βαθύ πράσινο τώρα τους ώμους της καλύπτει
      και πώς εκείνος την κοιτάζει!
      πως ύστερα που πάλεψε
      να βγει μεσ’ απ’ τους ανθώνες
      ένα θάμβος μωβ τους αναρπάζει…”

      Μου αρέσει!

      • Joker

        Ας μιλήσουμε με ποιήματα λοιπόν:

        «Τεταμένα, χοντρά δάχτυλα χτυπούν
        Τα δόντια της γραφομηχανης μου
        Τρεις λέξεις είναι πάνω στο χαρτί
        με κεφαλαία:
        ΑΝΟΙΞΗ
        ΑΝΟΙΞΗ
        ΑΝΟΙΞΗ…
        Και εγώ – ποιητής,διορθωτής τυπογραφείου
        ο άντρας που είναι αναγκασμένος να διαβάζει
        δυο χιλιάδες άσχημες γραμμές
        κάθε μέρα
        -για δύο λίρες
        γιατί,
        αφού η άνοιξη έχει έρθει,
        κάθομαι ακόμη εδώ
        σαν μία
        κουρελιασμένη
        μαύρη καρέκλα;
        Το κεφάλι μου φοράει μόνο του το καπέλο του,
        Πετάω έξω από το τυπογραφείο,
        Είμαι στο δρόμο
        Η αρχική βρωμιά της σύνθεσης του δωματίου
        στο πρόσωπο μου,
        25 σεντς στην τσέπη μου.
        ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ…»

        Η πρώτη στροφή από το ποιήμα «Ένα ανοιξιάτικο κομμάτι έμεινε στη μέση» του τούρκου ποιητή Nazim Hikmet

        Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Πάντως όταν εγώ είμαι ευτυχισμένος αισθάνομαι ανοιξιάτικος μέσα μου….. δεν το είπε ούτε ο Ρόμπινς ούτε ο Ελύτης,θα μπορούσα να το πω εγώ στη Βίκυ Φλέσσα και να τσακίσουμε τις ακροαματικότητες.Μάλιστα για καλή μου τύχη υπάρχουν πάρα πολύ απλά πράγματα που με κάνουν να νοιώθω καλά,έχω βρει την άνοιξη μέσα σε καταχείμωνα.Καλημέρα

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac