discimus vitae*

αγωνίζεσαι να αφαιρέσεις τη φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάζεις με την άρρωστη γνώμη σου…

κάνεις άξια και δίκαια τη δουλειά σου όταν τη μέρα χτίζεις και τη νύχτα γκρεμίζεις…

αν αγνοείς το πρώτο μισό, το χρέος δηλαδή του χαλαστή, δε μορφώνεις ανθρώπους, γιατροπορεύεις άρρωστους…

ότι πιο καλό έχεις να προσφέρεις, είσαι κατά κάποιο τρόπο υποχρεωμένος να το κρατήσεις κρυφό…

κι έτσι, οι ικανότητές σου διατελούν σε αρμονική σχέση με την μετριότητα και την ανεπάρκεια των μαθητών σου…

από την άλλη, ζεις σε μια εποχή που εκκωφαντικές και ασταμάτητες είναι οι κραυγές που δημιουργούν την εντύπωση της ύπαρξης μια ακόρεστης δίψας για παιδεία…

κι όταν κοιτάς στα μάτια όλους αυτούς που φωνάζουν, δεν αντικρύζεις παρά παθιασμένους δευτεροτριτοβάθμιους φανατικούς πολέμιους της αληθινής παιδείας…

είναι καιρός που συνήθισες πια να βλέπεις πολύ επιφυλακτικά όλους όσους μιλούν με θέρμη για τη λεγόμενη «λαϊκή παιδέια»…

ξέρεις πια, πως είναι γεννημένοι να υπηρετούν, να υπακούουν και κάθε στιγμή που ξετυλίγουν τα δυσκίνητα , τα αδέξια, τα ατροφικά διανοήματά τους, γίνεται ολοφάνερο από τι λογής πηλό τους έπλασε η φύση και ποιο σήμα κατατεθέν έχει χαράξει πάνω τους…

δε θα αποτελέσεις ψηφίδα στο ενιαίο ψηφιδωτό της οικονομίας της αγοράς της πολιτείας ασκώντας ένα επάγγελμα ρουτίνας, δε σού είναι άλλο μπορετή τούτη η υποβάθμιση της φύσης και της δουλειάς μου, δε αντέχεις να θεωρείσαι αξιοδάκρυτη σώρεψη από μαζώματα, και ηχηρό ρεντίκολο, μίζερος και κακομοίρης με  ξεβλαστωμένο χαμόγελο

δε θα συμμετάσχεις σε κανένα είδος «λαϊκής παιδείας» που κρατά τους μικρούς συνανθρώπους σου σε εκείνη τη σωστική ανεπιγνωσία, σε εκείνο τον ύπνο που οδηγεί σε κώμα…

επιζητάς ζωντάνεια, αμεσότητα, σφυγμό και κρούση κατά μέτωπο με τα πράγματα…

ξύπνα  λοιπόν, φέρσου έξυπνα …πήγαινε μέσα στην τάξη που είναι ο διαπιστεμένος σου χώρος, να τους μάθεις, μετά, πήγαινε  από παρακαμπτήριες, να ξεμάθουν!

«από σέβας, ελπίζω, ίσως μπορέσουμε

το ελαφρό το φυσικό μας να αλλάξουμε,

ξέρεις, ζικ ζακ πάει ο δρόμος προς εμάς»*

*«Discimus vitae», έλεγε ο Σενέκας, θα πει πως κάθε γνώση που περνάμε στο παιδί, και κάθε δεξιότητα που του αναπτύσσουμε είναι δεμένα με την πραγματικότητα όπως το νύχι με το κρέας, όχι θεωρίες και λόγια, όχι τα άψυχα και τα νοερά σκύβαλα των βιβλίων, που ούτε καταπίνουνται ούτε μασιούνται…εκτός από τον Ρωμανό τον Μελωδό τον συναξαριστή, άνθρωπος άλλο που να πήρε κομμάτι χαρτί και να το κατάπιε για να φωτιστεί και να μάθει, δεν υπήρξε…

*τρεις στίχοι από τη «Νύχτα της Βελπούργης» που ο Νίτσε μεταφέρει παραλλαγμένους, στο πρωτότυπο Φάουστ, ο λόγος είναι σε ενικό αριθμό...

το παρόν ποστίδιον είχε αφορμές κι αιτίες… ενδιαφέροντα λακτίσματα έλαβα από την επικαιρότητα, πάντα τραγική, από κάποιες διαλέξεις του Νίτσε γραμμένες το 1872(!) και «τα Ελληνικά» του Λιαντίνη του δάσκαλου που η τελευταία του πράξη είχε το νόημα της διαμαρτυρίας για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται, αφού ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους… η λύπη του γι αυτό το έγκλημα τον σκότωσε…

Advertisements

10 responses to “discimus vitae*

  • B. H

    Ενας αγρότης πολυ άρρωστος πριν πεθάνει: όταν ήμουν νέος σαν γύριζα απο τα χωράφια ζαλονόμουν το ζεμπίλι με το τσιμέντο, κουβάλαγα χαλίκι και άμμο με το καρότσι, για να χτιστεί το σχολείο, να σπουδάσουν τα παιδιά. Τώρα όμως που είδα τι έκαναν στη γη οι σπουδαγμένοι, ένα πράμμα λέω, να καούν τα πανεπιστήμια!

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Δυστυχώς και οι πόρτες πληθαίνουν αλλά και οι κουφοί.Ας ελπίσουμε μόνο τα χτυπήματα να γίνουν πιο δυνατά και πιο επίμονα.

    Μου αρέσει!

  • Joker

    «Υπομονή!Χτίζε,σοφέ,της κοινωνίας το παλάτι» Ο τελευταίος στίχος από το ποίημα του Κ.Παλαμά «Στον Δάσκαλο».
    Τα πράγματα δεν είναι εύκολα αλλά πότε ήταν;
    Όσο υπάρχουν εκπαιδευτικοί που θα δυσανασχετούν για την τροπή που έχει πάρει η παιδεία,τόσο θα υπάρχουν και μαθητές που θα τους ευχαριστούν ή έστω ευχαριστήσουν για όσα τους έμαθαν ή τους οδήγησαν να μάθουν..
    Καλησπέρα

    Μου αρέσει!

    • katabran

      Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
      Όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
      Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
      και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
      κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
      και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
      Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
      ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
      και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
      Γίνε οργοτόμος ,φυτευτής , γίνε διαφεντευτής.
      Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
      πέσουν καιροί οργισμένοι,
      κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
      για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
      μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά ! τσεκούρι !τράβα !,
      ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
      και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
      για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.
      Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει,
      κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
      Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
      κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα .

      Κ.Παλαμάς

      Μου αρέσει!

  • χρηχα

    Καλησπέρα katabrana….

    ίσως το δικό μου το κεφάλι πάντα να περίσευε πάνω από τα άλλα , αλλά μου πήρε καιρό πολύ να καταλάβω γιατί πάντα σφαλιάρες έτρωγε, και πολλοί προσπαθήσαν να μου το κόψουν….

    αυτός είναι μάλλον και ο λόγος που η ισότητα μου προκαλεί έναν φόβο….
    είναι ίσως γιατί πάντα αυτήν η ισότητα γίνεται με προσαρμογή προς τα κάτω….όσα κεφάλια δλδ προεξέχουν κόβονται….

    επίσης με τον καιρό έχω μάθει να σιχαίνομαι την προσαρμογή προς τα κάτω,με πρόφαση ισονομίας και ίσης μεταχείρισης και ότιδήποτε άλλο έχουν εφεύρει για να κρύψουν πως προσπαθούν να καπελώσουν το διαφορετικό και το ανόμοιο για χάρη μιας χαζής πλειοψηφίας που φοβάται το καλό και την πρόοδο , μόνο και μόνο για να μην ξεβολευτεί και μην ξεκουνηθεί και ξεσκουριάσει…

    Μου αρέσει!

  • Dimitris

    … και κανείς από δαύτους δεν αναρωτήθηκε τι θα προτιμούσε να είχε ο Χανς Γκίμπενρατ, δηλωμένους γαιδαρους για συμμαθητές και φίλους ή έναν δηλωμένο genius γάιδαρο για δάσκαλο.
    …και κανείς από δαύτους δεν αναρωτήθηκε για αυτό.
    Τι μαύρος κομμουνισμός είναι αυτός?

    Μου αρέσει!

  • katabran

    o γνωστός Hans Giebenrath θα περνούσε μια χαρά μαζί μου πάντως μακριά απ το Μάουλμπρον…
    φχαριστώ που μού θύμισες να μπω «Κάτω από τον τροχό», αρκετά χαλαρώσαμε γμτ το επιστημονικό προλεταριάτο μου, λετς ντρανκ!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac