NO

μια αληθινή ιστορία μάρκετινγκ προκαλεί «επανάσταση»;

No

η δημοκρατία κουβαλά μια αμφισημία από μόνη της!

1973: ο στρατηγός Πινοτσέτ με τις ευλογίες των ΗΠΑ κατέλαβε βίαια την εξουσία από τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Χιλής Σαλβαδόρ Αλιέντε, που αυτοκτόνησε την ίδια ημέρα…

1988:  ο Pinochet, ακολουθώντας τις συστάσεις που του γίνανε από το εξωτερικό, ετοιμάζεται για το δημοψήφισμα που θα τον επιβάλλει ως πρόεδρο της Χιλής και η αντιπολίτευση αναθέτει σε έναν νεαρό αμερικανοθρεμμένο μαρκετίστα τον René Saavedra (Gael Garcia Bernal, (Amores Perros, Mala Educación, Babel, Diarios de motocicleta), στέλεχος μιας διαφημιστικής εταιρίας τη διαφημιστική καμπάνια της… ο τύπος πρόκειται να ηγηθεί της εκστρατείας “ΝΟ”, εναντίον του Πινοσέτ με jingle*!

δεκαπέντε χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους καθεστωτικούς ο René Saavedra παράλληλα με τα προβλήματα της προσωπικής του ζωής, βάζει στο τραπέζι ότι ξέρει από μάρκετινγκ και με τη βοήθεια των ακτιβιστών της αντιπολίτευσης καταστρώνουν ένα σχέδιο διάρκειας 27 ημέρων, το οποίο αν θα  εκτελέσουν σωστά, θα κερδίσουν τις εκλογές και θα φέρουν τη δημοκρατία στην χώρα τους…

σκηνοθέτης, ο Pablo Larrain (Post Mortem), δημιουργεί μία πολιτική ταινία με τρόπο ρεαλιστικό , μεταφέροντας την ατμόσφαιρα φόβου και βίας που βίωνε η Χιλή στα χρόνια της δικτατορίας του Pinochet…

No

ο Rene Savvedra είναι παιδί του νεοφιλελεύθερου συστήματος, που επέβαλε ο Πινοσέτ στη χώρα, άρα εδώ ακριβώς εστιάζεται το ενδιαφέρον γεγονός ότι ενώ είναι αυτός που είναι, καθίσταται υπεύθυνος να νικήσει τον Πινοσέτ με τα ίδια εργαλεία που η δικτατορία τον έχρισε επιτυχημένο… το κάνει εφευρίσκοντας μια διαφημιστική εκστρατεία γεμάτη με πολιτικά σύμβολα και στόχους, που στην επιφάνεια είναι απλώς μέρος μιας επικοινωνιακής στρατηγικής, αλλά στο βάθος το μέλλον της χώρας του παραμένει θολό…

ε και; μια διαφημιστική καμπάνια ενάντια στη δικτατορία στημένη με δόλωμα την αισθητική του καταναλωτή – απίθανο; – εντάξει αλλά και η πλευρά του «Ναι» στη δημοκρατία είχε υποσχεθεί στους χιλιανούς περισσότερο… ήλιο!

εκείνο το ΝΟ της εκστρατείας, είναι το πρώτο βήμα προς την εδραίωση του καπιταλισμού ως του μόνου βιώσιμου πολιτικού συστήματος στη Χιλή…

εξάλλου ο καπιταλισμός, είναι το αγνό και αληθινό προϊόν της διαφήμισης, που κυριαρχεί στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή των κρατών…

παρακολουθώντας τη εντυπωσιάστηκα από τις εικόνες, ή για να το θέσω σωστότερα από το φιλμ, μού φαινόταν πως ο τύπος τραβούσε τις σκηνές με τον ήλιο φάτσα, τόσο άπλετο ήταν το φως που γέμιζε την οθόνη με εικόνες γεμάτες κόκκους (βλ.αφίσσα)…

έμαθα ψάχνοντας λοιπόν πως ο Pablo Larrain σκόπιμα γύρισε την ταινία με U-matic, μια κάμερα της Sony που έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην αγορά το 1971, μια κάμερα που έγραφε αναλογικά σε βιντεοκασέτα και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80 είχε σχεδόν αντικαταστήσει τις κάμερες των 16mm… έτσι θα  ταίριαζαν αρμονικά στην ταινία τα πλάνα αρχείου – ντοκουμέντα που είχε στη διάθεσή του από το 1986 – 1987, διάστημα στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία στην ταινία… από μια άλλη σκοπιά όμως, έτσι πετύχαινε το ταξίδι των θεατών σε μια  πραγματικότητα άλλης εποχής , ένα ταξίδι γεμάτο σασπένς και ασυγκράτητο ρυθμό… επιδέξια κινηματογράφηση, θα έλεγα πρωτοποριακή, και αρκετά προβοκατόρικη, αφού η κάμερα είναι στο χέρι και όπως προαναφέρθηκε  έρχεται κατευθείαν από εκείνα τα χρόνια…

πήγα στη Χιλή και γύρισα αλλά ο παλμός και η ένταση που ένιωσα είναι μέσα μου ακόμα, πράγμα το οποίο αποδίδω στο γεγονός πως έλκομαι κινηματογραφικά από θεματικές αλλά και από το ύφος και την ουσία ιστοριών και καταστάσεων που προέρχονται από τη Λατινική Αμερική…

5 Οκτωβρίου 1988: 56% «Οχι» – 44% «Ναι» και…  la alegria ya viene!

σαφέστατα η ταινία δεν είναι αλληγορική, είναι βαθειά πολιτική αφού αποδομεί τη δημοκρατία, σηκώνει το καπάκι του κάδου,  κοιτάζει τους μηχανισμούς της και βρίσκει απογοητεύσεις!!! 

η δημοκρατία είναι το μέγα ζήτημα λοιπόν και δεν έχει να κάνει πλέον με αριστερά, δεξιά, φιλελευθερισμό… έχει να κάνει με την αναζήτηση μιας απάντησης και ίσως η τέχνη να είναι μια απάντηση, άσχετα από τη συγκεριμένη ταινία, εννοώ ότι κάθε μας πράξη θα έπρεπε να είναι και ένα μικρό έργο τέχνης

άχρηστη πληροφορία:

τελευταίοι μήνες του 2012:στο twitter τα «χώνουν» στον Pablo Larrain θεωρώντας ότι παραποίησε και υπεραπλούστευσε την πραγματικότητα, τοποθετώντας στο κέντρο της πλοκής έναν φανταστικό μεξικανό ήρωα…  ο σκηνοθέτης απάντησε ότι «η ταινία αποτελεί μόνο κομμάτι των γεγονότων» και ουδέποτε είχε σκοπό να παραχαράξει την ιστορία, ειδικά τους αγώνες των αντιφρονούντων της χούντας…

*το τζινγκλ (jingle) είναι η μελωδία του διαφημιστικού μηνύματος,δηλαδή η μουσική ταυτότητα του προϊόντος…

Advertisements

7 responses to “NO

  • NO: Η γλυκιά αμφισημία της Δημοκρατίας | Calorglocal

    […] Η καμπάνια του «ΟΧΙ» για το δημοψήφισμα που προκήρυξε το 1988 στη Χιλή η στρατιωτική δικτατορία του Pinochet μέσα από την ταινία «ΝO» του Pablo Larrain …και μερικές σκέψεις με αφορμή την ταινία από το πολύ καλό Katabran’s Blog […]

    Μου αρέσει!

  • χρηχα

    «εκείνο το ΝΟ της εκστρατείας, είναι το πρώτο βήμα προς την εδραίωση του καπιταλισμού ως του μόνου βιώσιμου πολιτικού συστήματος στη Χιλή…»

    Τελικά, είτε έτσι έιτε αλλιώς, πάλι στον ίδιο παρονομαστή καταλήγουμε….

    Μπορεί κανείς να μας πεί με ποιόν τρόπο θα αλλάξουμε κατάληξη;

    Καλησπέρα σας…

    Μου αρέσει!

    • katabran

      ο τρόπος:να ξεχάσουμε όλες τις προσωπικές αντωνυμίες εκτός από μια, το εμείς!
      αν το εγώ συναντήσει το αυτός ή το αυτή
      και ανακαλύψει ότι έχουν τον ίδιο πόνο,
      θα αρχίσει να δημιουργείται μια λέξη,
      η πιο δύσκολη στην ιστορία της ανθρωπότητας,
      η λέξη εμείς…

      περισσότερα στο βιβλίο ”Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος – ιστορίες για τους ανθρώπους του καλαμποκιού” από εκδ. των Ξένων.

      καλό μήνα!

      Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Η επανάσταση να ξεκινήσει μέσω μάρκετινγκ…..χμμμ γιατί όχι?Άλλωστε είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε εαυτέ μου για να παραφράσω και τον Μπογιόπουλο οπότε τον εχθρό σου πρέπει να τον γνωρίσεις για να τον πολεμήσεις.Όσο για την δημοκρατία είναι απο τις έννοιες που έχουν τόσο διαφορετικό νόημα πια για κάποιους που η μπάλα έχει χαθεί.Νόμος , δικαιοσύνη,δημοκρατία..ένα ΜΜΕ τρίπτυχο αλλοτριωμένο σχεδόν απειλητικό και δε θα πρεπε.
    Την ταινία ελπίζω να την δω μέσα στο Σαββατοκύριακο και είμαι εκ των προτέρων σίγουρος ότι θα μου αρέσει.
    Θα κλείσω με μια βιβλιοπρόταση Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του Πασκάλ Μπρικνέρ.

    Μου αρέσει!

  • υπορεαλισμος

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac