πέρα από τη λογική μου…

"μ' αγαπάς..;"

«μ’ αγαπάς..;»

η αγάπη και η ελεύθερη βούληση, ο τύπος και η ουσία, η χειραγώγηση και η πρωτοβουλία, η επιβίωση και η ζωή ως έξτρα φορτίο, οι επιλογές και οι επιρροές, η αδιαφορία και η τυπικότητα, έννοιες σχετικές τελικά…

τα πράγματα, δεν αλλάζουν για κάποιους!

η Alina και η Voichita πέρασαν πέρασαν μαζί τα παιδικά τους χρόνια στο ορφανοτροφείο, μέχρι που η πρώτη δόθηκε σε ανάδοχη οικογένεια, μετά έφυγε τελικά μετανάστρια στη Γερμανία, ενώ η δεύτερη βρήκε παρηγοριά πέρα από τους λόφους της μικρής πόλης, σε ένα μοναστήρι…

μια μέρα όμως, η Αlina επιστρέφει…

αλλά, καμία από τις δυο δεν είναι ίδια πια…

η Voichita θέλει αλλά δεν μπορεί να βοηθήσει την Αlina να ξεπεράσει τα ψυχολογικά  της προβλήματα της φιλοξενώντας την στο μοναστήρι κι έτσι η δεύτερη χάνεται σε ανύπαρκτες αγκαλιές …

αναρωτιόμουν, έψαχνα να βρω κάτι μέσα στο άγριο και προβληματικό σήμερα της Ρουμανίας…

«εδώ είναι βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε…»

ήθελα να κοιτάξω με απόγνωση ψηλά, εκεί πίσω από τους λόφους…

να εντοπίσω ένα στήριγμα, είτε αυτό είναι δουλειά, είτε είναι οικογένεια, είτε είναι ιδεολογία, είτε θρησκεία, να το «πιάσω» και να το χαρίσω στα δυο κορίτσια…

μα δε βρήκα παρά αγνό κρύο και ανθρώπινο φόβο…

υπό την προϋπόθεση ότι θεός υπάρχει, αλλά πολύ πιο πέρα από τους λόφους, προσπάθησα πολλές φορές να αποκωδικοποιήσω τις αγνές προθέσεις της επίκτητης ρασοφόρας τυπολατρείας, αλλά με έπνιξε μια μαυρίλα απόκοσμη,κάποιες φορές αποπνικτική, λιτή, ρεαλιστικά παγερή, λίγο σατιρική, καθόλου επεξηγηματική…

κι όταν βγήκα έξω από το φράχτη του μοναστηριού, όταν είδα τον έξω κόσμο, είδα ανεύθυνους και τεμπέληδες δημόσιους υπαλλήλους απομεινάρια εκείνης της παλιάς Ρουμανίας …

μου είχε φανεί από νωρίς πιθανό να με πάρει ο ύπνος, το έπαθα, την παρακολουθούσα σε κλίμα σχετικής αδιαφορίας, με μια δεύτερη προσπάθεια σκέφτηκα πως αν θέλω να παρακολουθήσω την ταινία σεβόμενη τον σκηνοθέτη του «4 luni, 3 saptamani si 2 zile», θα έπρεπε να καθήσω σε μια καρέκλα από την αρχή μέχρι το τέλος…

εξάλλου, είναι κάποιες ταινίες που ζητούν και τη δική σου προσπάθεια!

έτσι, «πέρα από τους λόφους» , χαμένη σε βαθιά περισυλλογή, ομολογώ πως προσπάθησα να ερεθιστώ εγκεφαλικά, χαμηλόφωνα, όπως ακριβώς μιλούσαν και οι πρωταγωνιστές, εκδήλωσα το λυτρωτικό μου θαυμασμό στο τελευταίο εξαιρετικά εύστοχο πλάνο

αν το σενάριο δε βασίζοταν σε αληθινό περιστατικό θα θεωρούσα τραγελαφικά ανεκδοτική την υπόθεση της ταινίας, αλλά δεν είναι  ώρα για τόσο σοβαρά αστεία και μάλιστα από μέρους ενός σκηνοθέτη που ονομάζεται Μουντζίου…

ίσως λοιπόν και να φταίω εγώ που κανένας λόφος της μικρής επαρχιακής ρουμάνικης πόλη δεν μπόρεσε να με σώσει από τον πνιγηρό εγκλωβισμό και τα απόνερα ενός μοναστηριού, όσο και να προσπάθησα, δεν μπόρεσα να σκεφτώ πως μια αυθεντική υπόθεση εξορκισμού που συνέβη το 2005 σε ρουμάνικο μοναστήρι, μπόρεσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον Κριστιάν Μουντζίου ώστε να επικεντρωθεί διεισδυτικά στα κίνητρα ακόμα και της πιο ακραίας ανθρώπινης συμπεριφοράς, αφού τελικά δεν το  έκανε…

παρόλα αυτά, ξέρω πως ο Μουντζίου θέλει ν’ αφήνει τους θεατές να βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα…

έτσι,αργόσυρτα, σαν τα κάδρα της ταινίας, βγήκαν και τα δικά μου…

κατανοώ πως δεν ήταν το θέμα ο εξορκισμός, δεν μπορώ να παρακολουθήσω ματς ανάμεσα σε δεισιδαιμονίες και λογικές στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, μού μοιάζει παρωχημένα αδιάφορο κινηματογραφικό θέμα, οπότε, δεν μπορεί, άλλο ήταν το ζητούμενο, αλλά τα 15ο’ που αφιερώθηκαν σε αυτό το «άλλο» παραήταν πολλά!

έτσι, αναζητώντας την ερμηνεία του «άλλου», αν πούμε ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν θρησκευτικές έννοιες για να εξηγήσουν τί συμβαίνει, αυτό μοιάζει να υπονοεί ότι δε γνωρίζουν τί σημαίνει εξήγηση!

όμως, αυτό είναι γελοίο αφού υπάρχουν μπόλικες ενδείξεις ότι όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά τί συμβαίνει γύρω μας…

μπορεί κανείς να συμπεράνει πως μάλλον δε μού άρεσε η ταινία, δε συγκλονίστηκα υπόκωφα όπως οι περισσότεροι, μού άρεσε όμως το τελευταίο μισάωρο, οι ερμηνείες της Αlina και της  Voichita και ο φακός του Μουντζίου που δεν εκβιάζει συμπεράσματα!

beyond-the-hills-wallpaper

αυτό που μου έμεινε περισσότερο είναι η παγερή αδιαφορία, άρα ο Μουντζίου πέτυχε το σκοπό του…

Advertisements

4 responses to “πέρα από τη λογική μου…

  • moodytimes

    Έχω διαφορετική γνώμη αλλά αφου θα γράψω για την ταινία θα ήταν λάθος να κάνω σχόλια.Τέλος πάντων η διαφορετική άποψη πάντα με ελκύει και ειδικά απο ανθρώπους που όπως εσύ ξέρουν και νοιώθουν το σινεμά.
    Καλό Βράδυ

    Μου αρέσει!

  • Joker

    Θυμάμαι ένας γνωστός μου Ρουμάνος μου είχε πει πέρισυ πως μπορεί η Ρουμανία σαν χώρα να είναι πολύ πίσω σε πολλά πράγματα( και όντως είναι) αλλά στον τομέα των τεχνών και κυρίως του σινεμά,ο Mungiu μας έχει πάει ένα βήμα μπροστά…
    Δεν έχω δει ακόμα την ταινία,είδα μέσα στα Χριστούγεννα το «4 μήνες,3 εβδομάδες και 2 ημέρες» καθώς και το «Ιστορίες από τη χρυσή εποχή» του ίδιου σκηνοθέτη που τις βρήκα πολύ πολύ καλές,κυρίως την πρώτη…Προτίμησα να ασχοληθώ με τη βρώμικη ποίηση των Μυθικών πλασμάτων χθες, παρόλα αυτά εμπιστεύομαι το Mungiu αλλά περισσότερο τη δικιά σου κρίση…Μόλις ξε-σοκαριστώ από τη μικρή 10χρονη θα τα ξαναπούμε

    Μου αρέσει!

    • katabran

      μού λειψες!
      έλειπες σήμερα ε;που λέει ο λόγος…
      όσο αφορά στην ταινία, δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης κρίσης, ειδικά αυτή μού αμφισβητείται ποικιλοτρόπως, εξήγησα τί ακριβώς προσέλαβα, ή αν θέλεις, τί ήμουν σε φάση να προσλαβω…
      τα νεύρα μου έχουν γίνει δαντέλα από βαλκανιζατέρ!

      φιλιά!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac