Γιούλα, η αδερφή του Σταύρου Ζουμπουλάκη.

αν κατέβεις στα έγκατα της ψυχής του άλλου, αν δεις τον άνθρωπο να συστρέφεται, να πάσχει, άλλοτε στον σταυρό κι άλλοτε χιλιόμετρα μακριά από αυτόν, η δυστυχία του άλλου σε σταματά…

αν διακρίνεις τη ζωή που χάνεται, που θάβεται, ενώ λίγο μακρύτερα απλώνεται ένα ξέφωτο από ζωές που δεν μυρίζονται τίποτα, που είναι τυφλωμένες από το «φως» και την ξαστεριά τους, θα βρεις τον τρόπο να πλησιάσεις, να συντροφέψεις, να αγαπήσεις όχι μια επιφάνεια, αλλά την επίφαση της καθημερινότητας, θα κινηθείς παρακολουθώντας τα τσακίσματα ψυχών που πασχίζουν να βρουν την ανάσα τους, θα βιώσεις στο πετσί σου την αγάπη…

υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που καταφέρνουν να συμπυκνώσουν μέσα τους αυτό που ο Ουναμούνο ονομάζει «τραγικό συναίσθημα της ζωής», και ακόμη, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι καταφέρνουν να  υπερβούν αυτό το «τραγικό συναίσθημα», βγαίνοντας σε ένα ξέφωτο, βρίσκοντας το φως εκείνο και την ειρήνη  την υπερέχουσα πάντα νουν…

πρόκειται γι αυτούς που σκέφτονται το συναίσθημα, κι αισθάνονται τη σκέψη!

η Simon Weil από τη μια άκρη και ο Σταύρος Ζουμπουλάκης από την άλλη άκρη μιας γέφυρας ή αν θέλετε και οι δυο πάνω στο σταυρό, πηγαινοέρχονται στον επάνω και κάτω κόσμο με εξαιρετικά λυτρωτικό τρόπο.

ο Λεβινάς από τη μια άκρη και ο Σταύρος Ζουμπουλάκης από την άλλη, διακτινίζονται από τον Άλλο ως τη ριζική εξωτερικότητα, αφού ο Άλλος οικείος και ξένος συνάμα, παραμένει πάντα παρών στην υπηρεσία του ανθρωπισμού μέσα απο την διυποκειμενική σχέση πραγαματικών προσώπων…

ο Καμύ από τη μια και ο Σταύρος Ζουμπουλάκης από την άλλη, γνωρίζουν πως η πίστη του ανθρώπου στον παραλογισμό της ύπαρξης ρυθμίζει την πορεία του, όταν βέβαια ο άνθρωπος είναι ειλικρινής με τον ίδιο του τον εαυτό…

στον έρωτα ενός ανθρώπου για τη ζωή, υπάρχει κάτι δυνατότερο από τον όποιοδήποτε πόνο, υπάρχει η δύναμη της συνήθειας!

συνηθίζουμε να ζούμε πρωτού συνηθίσουμε να σκεφτόμαστε!

εδώ υπεισέρχονται τα υπαρξιακά ερωτήματα: ο πόνος είναι μικρότερος ή μεγαλύτερος όταν τον νιώσεις ή όταν όταν τον σκεφτείς; και όταν τον μοιραστείς , πόση βαρύτητα αποκτά;

δεν είναι μόνο η κατανόηση, που ψάχνεις…

δεν είναι μόνο η ύπαρξη του άλλου πονεμένου που ανακουφίζει…

θέλεις να ξέρεις ότι υπάρχει…

κάποιοι ψάχνουν ευχάριστες παρέες, κάποιοι ψάχνουν παρέες ανάμεσα στους δυστυχισμένους…

για να μην είναι μόνοι! η κοινότητα του πόνου είναι από μόνη της παρηγορητική!

ο πόνος της συλλογικής συμφοράς, είτε η φύση την προκάλεσε, είτε η ιστορία,  είναι πολύ λιγότερος βαρύς από τη δική σου, την ατομική…

η αδερφή μου

ένας άρρωστος άνθρωπος, η αδερφή!

ένας πονεμένος άνθρωπος, διχασμένος! ο αδερφός! η ψυχή του, το μυαλό του, τα  άντερά του διαρκώς βιδωμένα στον πόνο, η κοινωνική του ζωή επιβάλλει κανονικότητες, εκείνος όμως είναι αλλού, είναι με τους άλλους πονεμένους…  αυτή η συναναστροφή βοηθά στην κατανόηση της αρρώστιας, στη συζήτηση με τον εαυτό, στην αναμέτρηση, στην εξημέρωση…

περιγραφές εξωτερικές και εσωτερικές  που ικανοποιούν απλές μα και σύνθετες και διανοητικές περιέργειες, καταργήσεις και αναδείξεις της πίστης, νηφαλιότητα και υποθερμία της ψυχής, αμφιβολίες και βεβαιότητες του ελέους, ελπίδες και ματαιότητες του δίκαιου, και πάνω απ’ όλα μια εκκωφαντική αναντιστοιχία συναισθημάτων, πρόζα ρωμαλέα και λιτή εξομολόγηση, κλάμα ανδρικό και σιωπηλή προσευχή, στοχασμός θεολογικός και μύχια ηθογραφία…

το βιβλίο δεν καταγράφει το χρονικό μιας ασθένειας και μιας ζωής…

το βιβλίο σε κάνει να νιώσεις, από πολύ νωρίς, κάτι από το μυστήριο του πόνου της αγάπης…

γιατί, όσο κι αν εξελίσσεται το πνεύμα, ο βαθύς σκοπός του θα συνδέεται με το ασυνείδητο συναίσθημα που νοιώθει ο άνθρωπος μπροστά στον πόνο, με την ανάγκη ν’ αποκτήσει μια στενή σχέση μαζί του και την επιθυμία της διασαφήνισής του.

Advertisements

5 responses to “Γιούλα, η αδερφή του Σταύρου Ζουμπουλάκη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac