έφυγε η Ραραού…

γεια σου αναγνώστη μου!

να σου συστήσω τη Ραραού!μια ασήμαντη, άοπλη, χαλαρή και αδύναμη γυναίκα…που παρά λίγο θα χε μείνει στο «ράφι» μου!

πρόκειται για μια …επαρχιώτισσα ηθοποιό!

που χει μια μάνα που νταραβερίζοταν με Ιταλούς για να εξασφαλίζει τα προς το ζειν στα παιδιά της στην κατοχή και αργότερα για κάποιους ειδικούς λόγους έγινε… μουγγή!(τιμωρία;)

η Ραραού μια ζωή προστατεύει τη μάνα της…την τιμωρημένη, που αρνείται να αμυνθεί…

σαν επανάσταση για την τιμωρία, μεταμφιέζει με ψευδώνυμο την πόλη που αδίκησε τη μητέρα της, δίνει ψευδώνυμο και στον εαυτό της, βαφτίζεται «Ραραού» και καταφεύγουν πρόσφυγες στην πρωτεύουσα…

τη Ραραού λοιπόν,δεν τη λέγαν πάντα Ραραού…

όταν τη συνάντησα,με  κέρδισε από τις πρώτες τις κουβέντες με την αυθεντικότητά της και με έκανε να χαμογελώ όταν κάθε τόσο πετούσε κάτι  καθαρευουσιάνικα  για να δώσει τάχα στόμφο και επισημότητα στις κουβέντες της…

μου ανοίχτηκε με αφέλεια αλλά και ειλικρίνεια, με συναισθηματισμό αλλά και με ανυποψίαστη ωμότητα…

όσο μου μίλαγε, το μυαλό της της όλο πήγαινε στον αδερφό της το Φάνη, του οποίου το χέρι σακατέψανε οι Γερμανοί,είχε και ενα μεγαλύτερο αδερφό το Σωτήρη, που έφυγε απ’το σπίτι όταν η μητέρα τους τα φτιαξε με Ιταλό, το φερε βαρέως βλέπεις…ο πατέρας της είχε χαρακτηριστεί αγνοούμενος από τον πόλεμο στην Αλβανία, αλλά εκείνη τον ανακάλυψε μετά από χρόνια με άλλο ονοματεπώνυμο και με νέα οικογένεια…δε βαριέσαι, το πρώτο που σκέφτηκε με το που τον είδε ήταν πως θα έχανε την τιμητική του σύνταξη…

μου είπε και για τη μάνα του Mάλαμα, που ήταν τόσο ωραίο πλάσμα, που κάθε που το θυμότανε, της σταμάταγε το κλάμα και το κάθε πένθος, μετά τη δολοφονία του πήγαινε κάθε μέρα στο τάφο του και έτρωγε μια χουφτίτσα χώμα… μου είπε και για τη μάνα της Αφροδίτης με το ξεθωριασμένο γέλιο, που  πέθανε από φθίση,και  έφυγε από το χωριό για να βρεθεί κι αυτή στην πόλη, έμενε σε ένα πρώην πυροβολείο… μου είπε και για μια κυρία Σαλώμη, που παρ’όλο που το έπαιζε μαντάμ της υψηλής κοινωνίας, κάποτε  έκλεψε ένα κατσίκι…αυτή, είχε μια αδερφή που αν και γκαστρωμένη βοηθούσε τους αντάρτες…μια φορά, ένας αντάρτης έτρεχε μες στο χωριό φωνάζοντας «ήρθε κι εδώ η λαοκρατία» κι ο κόσμος μαζεύτηκε για να δει πια ήταν αυτή η λαοκρατία…όταν νίκησαν οι Συμμαχοι, τα σπίτια που είχαν σχέσεις με Ιταλούς ξεκρεμάσαν τις ιταλικές σημαίες και κρεμάσαν σημαίες με σφυροδρέπανα… τότε ήταν που οι περισσότεροι πηγαίναν στην πόλη και κοιτάγαν να βολευτούν με κάνα ρουσφέτι…

πάντως όσο περνά ο καιρός και η ανάγνωση, οι περισσότεροι φεύγουν μακριά από τη Ραραού αλλά  και από τις σελίδες!

η Ραραού, ακόμα και όταν μείνει ολομόναχη, δε θα  καταλάβει πάντως ποτέ ότι, υπερασπίζοντας τη μάνα της, κρατάει συντροφιά στη μόνιμα ταπεινωμένη και σταματημένη θαρρώ χώρα της, στη χώρα μέσα στην οποία ζει εξόριστη λέγοντας αστειάκια…

μερικοί βέβαια ίσως και να σκέφτηκαν  πως η Ραραού συμβολίζει τη χώρα της, επειδή και οι δυο έχουν υποστεί παρόμοιους εξευτελισμούς, έχουν ένα παρόμοιο μη-μέλλον, και …αστειεύονται ή αυτοσαρκάζονται!

ίσως για αυτό, σκέφτομαι κι εγώ,  η Ραραού, για να μη μπει στο μάτι κανενός, μικραίνει και  γελοιοποιεί τον εαυτό της… για πρόληψη, προετοιμάζεται για τραυματισμούς αυτοτραυματιζόμενη  κάθε μέρα…

κανείς δεν θα  πάρει με τις πέτρες τη Ραραού επειδή κανείς δεν θα πάρει χαμπάρι την ύπαρξή της…αλλά και κανείς δε θα την παρηγορήσει επειδή  η Ραραού δεν έχει κανέναν δικό της άνθρωπο για συντροφιά και παρηγόρηση…


πιστεύω πως κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει ένα βιβλίο…ούτε και ο συγγραφέας του… όμως μπορούν όλοι να το διαβάσουν…

γι αυτό, εδώ προτείνω να του ρίξουμε μια στρεβλή ματιά!

θα ναι μια στρεβλή ματιά στον στρεβλό όπως χαρακτηρίζεται από πολλούς και όχι άδικα, νεοελληνικό μας βίο, θα βρεθείς φάτσα κάρτα με μια αυτοσαρκαστική γυναικεία θυμική άποψη περί μεταπολεμικής Ελλάδας και θα αναγνωρίσεις όλα τα μίζερα συμπλέγματά της…

θεωρώ πως το συγκεκριμένο μυθιστόρημα είναι είναι έργο σταθμός, δε μου αρέσει η λέξη αλλά δε βρήκα άλλη τώρα, όχι μόνο για τον ίδιο τον Παύλο Μάτεση, αλλά και για όλη τη νεότερη ελληνική λογοτεχνία…

βρέστη λοιπόν αναγνώστη μου τη Ραραού αλλιώς θα σε βρει εκείνη, όπως έκανε και με μένα! (αυτά βέβαια τα παθαίνει όποιος αντί να γεμίσει τα ράφια του ψυγείου γεμίζει το ράφι της βιβλιοθήκης)…

ο Παύλος Μάτεσις έφυγε από κοντά μας, έμειναν μαζί μας όμως τα μυθιστορήματά του, τα χαρακτηριστικά και το ύφος τους, τα έντονα συναισθήματα, που προκαλεί η γραφή του…

με αφορμή την απώλειά του, αναδημοσιεύω μια παλιά ανάρτηση…

Advertisements

One response to “έφυγε η Ραραού…

  • moodytimes

    Ωραιο ζευγάρι με τον Μύρτο τον άλλο ήρωα του συγγραφέα θα έκανε η Ραραου.
    Άσε που μια χαρα συνεργάσια με το Moodytimes και τα μελλοντικά του δελτία θα έκανε επίσης
    Μια ηρωίδα Ματεσικη εντελώς….γι αυτό και τόσο εθιστική.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac