die ringe des saturn…

το καλό και το κακό, όπως τα γνωρίζουμε στην επικράτεια αυτού του κόσμου, αναπτύσσονται σχεδόν αδιαχώριστα το ένα από το άλλο…

το δράμα του χαμένου καιρού, ο οποίος εξαντλημένος ανήκει στον καθένα και σε κανένα…

μέσα κι έξω, πάνω, γύρω, κάτω, άλλο δεν είναι παρά ένα μαγικό θέατρο σκιών, μέσα σε κάποιο θάλαμο που λύχνος του είναι ο ήλιος και γύρω του εμείς, φανταστικές φιγούρες, ερχόμαστε και πάμε…

die ringe des saturn

οι δακτύλιοι του κρόνου αποτελούνται από παγοκρυστάλλους και ενδεχομένως από σωματίδια σκόνης μετεωριτών, τα οποία διαγράφουν κυκλικές τροχιές γύρω από τον πλανήτη, παράλληλα προς τον ισημερινό του… πρόκειται για θραύσματα …

(βλ. λήμμα όριο του Ρος, εγκυκλ. Brockhaus)

θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό να ταυτίζομαι με το έργο που ξεκινώ να διαβάζω, ένα βιβλίο πρέπει να διαβάζεται με πάθος και συναίσθημα, συχνά με απόγνωση…

στο σημείο αυτό ακριβώς πρέπει να τονίσω την εξαιρετική εργασία του Γιάννη Κλαλιφατίδη, μεταφραστή των βιβλίων του Sebald…

ανάμεσα σε σωρούς ολόκληρους από σημειώσεις μαθημάτων, επιστολές και κάθε λογής έγγραφα, έτσι που νόμιζες ότι στεκόσουν καταμεσής μιας χάρτινης πλημμύρας. […] Ακόμα και το χαλί είχε εξαφανισθεί εδώ και κάμποσο καιρό κάτω από τα πολυάριθμα στρώματα του χαρτιού· και σαν να μην έφτανε αυτό, τα χαρτιά είχαν αρχίσει να σκαρφαλώνουν στους τοίχους, που ήταν και αυτοί καλυμμένοι ώς το ανώφλι της πόρτας με φύλλα χαρτιού και έγγραφα, άλλα στερεωμένα από τη μία τους άκρη με πινέζες και άλλα πάλι συραμμένα μεταξύ τους σε δέσμες...

με άλλα λόγια, πρέπει εσύ να ανακαλύψεις τις λογοτεχνικές πηγές του, να μιμηθείς την τεχνική του συλλέκτη και του ερευνητή…

να γίνεις σκιά του περιπλανώμενου αφηγητή, πίσω από τον οποίο τρεμοφέγγει συχνά η φιγούρα του συγγραφέα, να επισκέπτεσαι μαζί του ένα σωρό βιβλιοθήκες, αρχεία, μουσεία, να μελετάς ημερολόγια και, σημειωματάρια, άλλοτε υπαρκτά και άλλοτε επινοημένα…

να αντιλαμβάνεσαι τις κρυφές διακειμενικές νύξεις, να γίνεσαι συμπαίκτης σ’ ένα είδος παιχνιδιού ανάμεσα στον συγγραφέα, τον μεταφραστή  και φυσικά να αναζητάς αδελφές ψυχές, βίους παράλληλους και εκλεκτικές συγγένειες…

Πώς εξηγείται ότι στο πρόσωπο κάποιου άλλου ανθρώπου ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας, και αν όχι τον εαυτό μας, τότε τον προγενέστερό του;

ο Sebald  το ‘χει ξεκαθαρίσει, «τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους μέσα από τον χώρο και τον χρόνο: ημερομηνίες γέννησης και θανάτου, η ευτυχία και η δυστυχία, η ιστορία της φύσης και η ιστορία της βιομηχανίας, η πατρίδα και η εξορία»…

περιδιαβάζοντας λοιπόν τα σύγχρονα βιομηχανικά τοπία, θα συναντήσεις στον δρόμο επιβλητικά σωφρονιστικά ιδρύματα, ενώ άλλοτε πάλι ως μοναχικός διαβάτης, θα βρεθείς να βαδίζεις στις ερειπωμένες συνοικίες ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, γύρω από «σιδηροδρομικούς σταθμούς που θυμίζουν κρανίου τόπο», ανάμεσα σε «σειρές από χαμηλά σπίτια, το δίχως άλλο προορισμένα να κατεδαφιστούν»,  Εκ του φυσικού …

θα γνωρίσεις τους  ήρωές του, φορτισμένους με μια σκοτεινή, υπνωτική και αινιγματική ένταση, θα τους δεις να ισορροπούν ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία, στο παρελθόν και στο παρόν, στη ζωή και στον θάνατο….
και εκείνη τη στιγμή ακριβώς που θα ετοιμάζονται να βγουν από τους ίσκιους τους και να σταθούν για λίγο στο φως, θα αφεθείτε, ανήμπορος και συ κι αυτοί να κυλήσετε και πάλι στο σκοτάδι…
θα συμμετάσχεις σε παραισθησιακά οδοιπορικά, στημένα με λεπτότητα, μικρογραφικό βλέμμα,  εμμονή στη λεπτομέρεια …
θα αντιληφθείς διάχυτη την  ιδιαιτερότητα των άψυχων αλλά κυρίως τις ψυχικές μεταπτώσεις των έμψυχων, που αποδίδεται όπως θα ερμηνεύονταν σε μια σκηνή από ηθοποιούς του θεάτρου, θα αλλάζεις ύφος, όπως αλλάζει διαρκώς ένα πρόσωπο που μορφάζει…

στα βιβλία του ο Sebald καταπιάνεται ξανά και ξανά με την παρηκμασμένη Ευρώπη, περιγράφει μέχρι την τελευταία βασανιστική λεπτομέρεια την αποσύνθεση και την καταστροφή σε όλες τους τις πιθανές μορφές, ενσωματώνοντας φωτογραφίες από το αρχείο του, τοποθετώντας τις σε συγκεκριμένα σημεία μέσα στο κείμενο, εντούτοις  ο ίδιος ούτε τις σχολιάζει ούτε βάζει λεζάντες, αλλά τις εντάσσει στη ροή του κειμένου, έτσι ώστε κείμενο και εικόνες να αποτελούν μια αδιαχώριστη ενότητα…

κι αυτό, άλλοτε θα σε βαραίνει , άλλοτε θα σε βοηθά να καταλάβεις τις αλληγορίες του…

Σήμερα, τα πολύθυρα διαμερίσματα φαντάζουν μάλλον εγκαταλελειμμένα και πνιγμένα στη σκόνη. Οι βελούδινες κουρτίνες και τα ολοπόρφυρα στόρια μένουν κλειστά, οι καναπέδες και οι πολυθρόνες έχουν κάνει κοιλιά από την πολυχρησία, ενώ στις σκάλες και στους διαδρόμους, απ’ όπου περνά η ξενάγηση, βρίσκονται στοιβαγμένα κάθε λογής άχρηστα πλέον αντικείμενα

είναι χαρακτηριστικές οι πολλές μακάβριες αλληγορίες, όπως στην περίπτωση όπου, ναι μεν μιλά για τη βιομηχανοποιημένη εκτροφή του μεταξοσκώληκα, αλλά κατά βάθος υπαινίσσεται συγκεκριμένες πολυπληθείς  ιστορικές εξοντώσεις ανθρώπων…

Αφού απλωθούν μέσα σε ρηχά καλάθια, τα κουκούλια παραμένουν επί τρεις ώρες πάνω από τους υδρατμούς που αναδίδει το ζεματιστό καζάνι, και μόλις εξοντωθεί η πρώτη φουρνιά, φορτώνεται ευθύς η επόμενη, και ούτω καθεξής, μέχρις ότου ολοκληρωθεί πλήρως η επιχείρηση της θανάτωσης

ο Sebald έχει ένα τρόπο γραφής που ξενίζει , σαν κέντημα στη γλώσσα, αλλά προσωπικά και χωρίς τελεία να επιχειρούσε να εκφραστεί, δε θα έπαυα να διαβάζω τα βιβλία του…αρέσκομαι να παραμένω ασάλευτη ανάμεσα στα σύνεργα της καταστροφής, και τη φαινομενική αταξία που εκφράζει κατά βάθος εκείνη τη μορφή τάξης που τείνει προς την αρτιότητα… την αρτιότητα του Sebald!

εξάλλου σε ένα κόκκο άμμου, πιασμένο στο στρίφωμα ενός χειμερινού φορέματος της Εμμά Μποβαρύ, ο Φλωμπέρ είχε αντικρύσει ολόκληρη την έρημο Σαχάρα, και κάθε μόριο σκόνης ζύγιζε για τον ίδιο όσο η οροσειρά του Ατλαντα…

Advertisements

10 responses to “die ringe des saturn…

  • moodytimes

    Γενικά οι εκδόσεις ΑΓΡΑ φροντίζουν πολύ τα βιβλία τους και δίνουν ιδιαίτερη σημασία στη μετάφραση.Απ’όσα διάβασα γι’αυτό το τόσο γοητευτικό βιβλίο η μετάφραση καλείται να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο.
    Αυτό το «σαν κέντημα στη γλώσσα»..μου άρεσε τόσο πολύ!!!!!

    Μου αρέσει!

  • Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

    Ο Νόσακ διηγείται πως, όταν επέστρεψε στο Αμβούργο λίγες μέρες μετά την επίθεση, είδε μια γυναίκα να πλένει τα παράθυρα σ’ ένα σπίτι «που ορθωνόταν μονάχο κι αλώβητο μέσα σε μια έρημο από χαλάσματα. Την περάσαμε για τρελή», γράφει, και συνεχίζει: «Το ίδιο συνέβη και σε μας, παιδιά τότε, όταν είδαμε να καθαρίζουν με την τσουγκράνα μιας αυλή. Μας φάνηκε τόσο αδιανόητο που το διηγηθήκαμε στους άλλους λες κι είχε γίνει θαύμα. Και μια μέρα πήγαμε σε μια μακρινή γειτονιά, εντελώς απείραχτη. Στα μπαλκόνια κάθονταν άνθρωποι κι έπιναν τον καφέ τους. Σαν σε ταινία, πραγματικά απίθανο.

    Διάβαζα το παραπάνω απόσπασμα σήμερα τα χαράματα, στο βιβλίο του Κάρλος Τάιμπο για την «Αποανάπτυξη», κι αναρωτιόμουν ποιος ήταν αυτός που το υπέγραφε: Β. Γκ. Ζέμπαλντ.

    Δεν τον ήξερα, τον έμαθα απ’ το ποστάκι σας, ευχαριστώ σας, θα τον έχω στα πολύ υπόψιν μου.

    Ο Νόσακ είναι ο Hans Erich Nossack, που είχε γράψει για τους βομβαρδισμούς του Αμβούργου απ’ τα συμμαχικά αεροπλάνα το καλοκαίρι του 1943 [Nossack’s The End: Caught in the Middle]

    Και Δρέσδη και Βόννεγκατ και… και… και… Η ιστορία του τόσο σύντομου 20ου αιώνα. Ας ελπίσουμε ότι ο 21ος δεν θα είναι μια επανάληψή του…

    Ευχαριστώ για τη «γνωριμία»!

    Καλησπεράννα και χρόνια πολλά!

    Μου αρέσει!

  • χρηχαα

    Καμιά φορά δεν χρειάζεσαι να διαβάσεις ή να ακούσεις περιγραφές για ένα βιβλίο….
    Δεν ξέρω, σε εμένα συμβαίνει συχνά….πιάνομαι από έναν τίτλο, μια εικόνα στο εξώφυλλο…δεν ξέρω….
    Αλλά «ξέρω» ποιό βιβλίο θα μου αρέσει…..
    Έτσι διάβαζα τα σχόλιά σας με επιφύλαξη….γιατί φοβόμουν μην μου χαλάσετε την αρχική εντύπωση που πήρα από τον συνδυασμό εικόνας και τίτλου….
    πάντως το βιβλίο θα το διαβάσω…..
    ΚΑΙ για τα ωραία που μας γράψατε εσείς….

    Καληνύχτα….

    Μου αρέσει!

  • κηρύκειον

    Με τρομάζει ο Κρόνος. Στη συνείδησή μου είναι ανόργανη, απαλή βία. Σταθερή και σίγουρη. Δεν τον ήξερα τον Sebald. Οι δύο τελευταίες παράγραφοι , διάδρομοι προσεδάφισης. Αναρωτιέμαι πως θα φαίνονται οι δακτύλιοι , από το εσωτερικό του πλανήτη.

    Μου αρέσει!

    • katabran

      είναι φορές που μού φαίνεται ότι ποτέ δε συνηθίσαμε να ζούμε πάνω στη γη και ότι η ζωή δεν είναι παρά μια τεράστια, ασταμάτητη, ακατανόητη γκάφα…
      ας μπούμε στο εσωτερικό του δικού μας κρόνου…

      Μου αρέσει!

  • κηρύκειον

    κείμενο για τον sebald και όχι μόνο. μου φάνηκε πολύ όμορφο και δυνατό
    http://fourteenth.tumblr.com/post/41508285960/noxrpm-i-find-myself-telling-others-and

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac