της μικρής ζωής τα δώρα…

μια ζωντανή, ζεστή κι ακόρεστη καρδιά…

ένας αυτοπαρατηρητικός  νους…

αποφάσισαν μια μέρα να βγουν στο κηνύγι του αδύνατου…

είχαν κάποτε διαβάσει πως η όποια συναναστροφή με τους ανθρώπους, καταντά αυτοπαρατήρηση*

κι έτσι έμειναν μόνοι…

ξεπέρασαν κι αυτή ακόμα τη λεκτική κατανόηση της αλήθειας!

μετά, οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία…

μια σφαίρα στην καρδιά και μια στο κεφάλι…

πολλοί, αυτό το  καταδίκασαν…

εκείνοι, είχαν πάντως υπόψη τους μια κάποια αλληλουχία…

ξεκούρασαν πριν το νου, την καρδιά…

γι αυτό, θα τους υπερασπιζόμουν…

είπαν πως οι αυτοκτονικοί ρέπουν στην αυταπάτη…

σίγουρα ζούσαν σε άλλες σφαίρες….

βάση αυτού,

παρασκεύασαν  το χάπι, μιας μικρής ζωής, γιατρειά της αποκλίνουσας οντότητας τους…

αυτή, για μένα, κι η μεγαλύτερη προσφορά τους!

 

 

* Franz Kafka, αφορισμός  Νο 77

Advertisements

18 responses to “της μικρής ζωής τα δώρα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac