δυο τρεις…

newego
μια φορά κι έναν καιρό σε μια σπηλιά ζούσαν δυο αγάπες…

υπήρχαν χωρίς κανείς να τους έχει δει στ’ αλήθεια …

υπήρχαν μέσα από αργές ή γρήγορες στροφές …

υπήρχαν αγκαλιασμένες και μόνον έτσι …

υπήρχαν μόνον αυτοσχεδιάζοντας …

υπήρχαν με τρόπο ανεξάντλητο …

υπήρχαν με τρόπο απόλυτο …

υπήρχαν ως συμπλήρωμα …

υπήρχαν μαζί από πάντα …

υπήρχαν παρορμητικά …

υπήρχαν ως αντίθετα …

υπήρχαν ως δράση …

υπήρχαν αληθινά …

υπήρχαν και έτσι,

μα και αλλιώς …

αλλά πάντα 2 …

2  Leitmotif …

τίποτ’ άλλο…

2 αγάπες …

η μουσική  σκηνοθετεί τη ζωή μας, μας οδηγεί όταν μάς συνοδεύει,όπως όταν περπατάμε σε γεμάτους ή άδειους δρόμους με τη συντροφιά μας και νιώθουμε ότι είμαστε αόρατοι παρατηρητές, απαρνούμαστε για λίγο τη συμμετοχή στον κόσμο, και γινόμαστε απλοί θεατές πράξεων…
η μουσική ερμηνεύει τον κόσμο…
η μουσική «συνθέτει» τον χρόνο, ο χρόνος μετατρέπεται σε μια αλήθεια, αφού μπορούμε να τον ακούσουμε να περνάει, η μουσική δίνει πνοή στα πράγματα, σχήμα στον αέρα,η μουσική ενώνει τις υπάρξεις…
«Ντον, παραδέχομαι πως αυτή η ζωή μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα ή ανιαρή, ή ό,τι άλλο επιλέξουμε να την κάνουμε. Όμως, ακόμα και στις πιο φωτεινές στιγμές μου, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί βρισκόμαστε εδώ, για ποιο λόγο. Πες μου κάτι πάνω σ’ αυτό».
Περνούσαμε εκείνη την ώρα από μια αποθήκη σιδερικών που ήταν κλειστή, κι αμέσως μετά από έναν κινηματογράφο, που έπαιζε τους Δύο Ληστές. Αντί να μου απαντήσει, ο Ντόναλντ σταμάτησε και γύρισε προς την είσοδο του σινεμά. […]

 – «Πάμε να δούμε το φιλμ», είπε. «Κερνάς»; […]
 […] (Σε λίγη ώρα ήμαστε μέσα και) απορροφήθηκα από την ταινία, που τη θεωρούσα κλασική. Ήταν η τρίτη φορά που έβλεπα τους Δύο Ληστές. Ο χρόνος έμοιαζε να διερύνεται και να απλώνει, όπως γίνεται όταν βλέπεις μια καλή ταινία, και για ένα διάστημα προσπαθούσα να τη βλέπω από τεχνική πλευρά… πώς είναι σχεδιασμένη κάθε σκηνή και πώς συνδυάζεται με την επόμενη γιατί αυτή η σκηνή τώρα κι όχι αργότερα, κλπ. Σύντομα όμως παρασύρθηκα από την υπόθεση και ξεχάστηκα.
Στο σημείο όπου ο Μπατς και ο Σάντανς είναι περικυκλωμένοι από όλο το στρατό της Βολιβίας, προς το τέλος σχεδόν της ταινίας, ο Σιμόντα με χτύπησε ελαφρά στον ώμο. Έγειρα προς το μέρος του, παρακολουθώντας πάντα την ταινία. Δεν μπορούσε να περιμένει να μου πει ό,τι ήθελε αφού θα τελείωνε το φιλμ;
 «Ρίτσαρντ…»
«Ναι».
«Γιατί βρίσκεσαι εδώ
«Είναι ωραίο έργο, Ντον. Σουτ». Ο Μπατς και ο Σάντανς, γεμάτοι αίματα, έλεγαν ότι θα ‘πρεπε να πάνε στην Αυστραλία.
«Γιατί είναι ωραίο έργο;», ρώτησε.
«Γιατί έχει Είναι πολύ ενδιαφέρον. Σώπα τώρα, θα σου πω αργότερα».
«Ξύπνα. Είναι όλα ψευδαίσθηση», είπε.
Τσαντίστηκα. «Ντόναλντ, μόνο μερικά λεπτά μένουν για να τελειώσει, και μετά μπορούμε να μιλήσουμε όσο θέλεις. Αλλά άσε με να το δω, εντάξει;»
Αυτός μου ψιθύρισε μ’ ένα έντονο, δραματικό τόνο, «Ρίτσαρντ, γιατί είσαι εδώ
«Είμαι εδώ επειδή μου ζήτησες να έρθουμε!» Γύρισα στην οθόνη για να δω το τέλος του έργου.
«Δεν ήσουν υποχρεωμένος να έρθεις, θα μπορούσες να πεις, όχι ευχαριστώ».
«Μ’ ΑΡΕΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ…» Κάποιος που καθόταν στο μπροστινό κάθισμα γύρισε και μου ‘ριξε μια ματιά. «Μ’ αρέσει η ταινία, Ντον. Τι το κακό βρίσκεις σ’ αυτό;»
«Τίποτα», είπε και δεν ξαναμίλησε μέχρι που πήραμε πάλι το δρόμο της επιστροφής. […]
 Σκέφτηκα την παράξενη συμπεριφορά του στον κινηματογράφο. «Έχεις πάντα το λόγο σου όταν κάνεις κάτι, Ντον;»
«Μερικές φορές».
«Γιατί ήθελες να πάμε σινεμά; Τι σ’ έπιασε ξαφνικά και ήθελες να δεις το Σάντανς;»
«Μου έκανες μια ερώτηση».
«Ναι. Έχεις καμιά απάντηση να μου δώσεις;»
 
Bach Richard, Ψευδαισθήσεις, μτφρ. Όμηρος Αβραμίδης, Διόπτρα, Αθήνα, 1980.
η φωτό από την ταινία  Dancing mothers (1926) του Herbert Brenon

* το αγαπημένο μου soundtrack … κάπως πρέπει να συνδυάσω κι εγώ τις δυο – τρεις ή τέσσερις αγάπες μου!

Advertisements

18 responses to “δυο τρεις…

  • moodytimes

    «Γιατί βρίσκεσαι εδώ?»Πολύ καλή ερώτηση
    -«Γιατί εκεί που με έριξαν ούτε με ρώτησαν ούτε το γουστάρω» κάπως έτσι καταλήγουν μερικοί να προτιμούν το «εδώ»
    Θα πει κανείς…»ναι αλλά είναι κόσμος ψευδαισθήσεων,η ζωή δεν είναι σινεμά ούτε τραγούδια»
    «Αυτό που αποκαλέις εσύ ζωή λοιπόν χωρίς αυτά τα δύο και χωρίς τα βιβλία είναι μια γ……η φυλακή»
    Και το ότι «η ζωή είναι ωραία» τίτλος ταινίας είναι, το «What A Wonderful World » τίτλος τραγουδιού

    » Θα σκαλίσω στη Γη μια Σπηλιά
    κι εκεί ο Καπετάνιος σου
    θα σε προσμένει με λουλούδια στην κλίνη»

    Πάμπλο Νερούδα

    Τι να γίνει οι σπηλιές φιλοξενουν κάποιες αγάπες που τις μοιραζόμαστε με εκείνους που αγαπάμε,με αυτούς δηλαδή για τους οποίους φτιάξαμε αυτές τις σπηλιές….δεν ξέρει ο ποιητής?

    Μου αρέσει!

    • katabran

      o ποιητής ξέρει και συ ξέρεις πόσο αγαπώ να μου μιλάς με ποιήματα και μουσικές…

      Μου αρέσει!

      • moodytimes

        Πάντως αυτή την πατάτα με το «Louis και Ella Fitzgerald» ακόμα να την καταπιώ ακούστηκε σα να’ναι ζευγάρι.Δεν βλέπω την ώρα να έρθει η Τετάρτη να βάλω τα πράγματα στη θέση τους.
        Όπως τραγουδούσε ο Waits «το πιάνο πινει όχι εγώ» έτσι και μ’εμένα «τα ποιήματα και τα τραγούδια μιλούν όχι εγώ»…εγώ απλά πέφτω πάνω τους.
        Καλημέρα και απο εδώ

        Μου αρέσει!

      • katabran

        καλή ιδέα να παίξει την τετάρτη ο μπαρμπα Θωμάς πάντως…αλλά hold on και υποσχέσεις δε κρατάμε μα ούτε κα δίνουμε…
        λέμε τώρα… λέμε δηλαδή πως πoιήματα λέει κι αυτός, ας πέσουμε πάνω τους…
        όσο για το ζεύγος, είμαι σίγουρη ότι όπως λίγοι ξέρουν τον Scott και τη Zelda άλλοι τόσοι πρόσεξαν το ζεύγος που ανέφερες…
        εξάλλου στο άσμα ήταν ζεύγος φωνών…

        καλημέρα σου!

        Μου αρέσει!

  • cyberwhispers

    ένα βράδυ (σαν όλα τ `άλλα) είδα μια ταινία με μια ασυμβίβαστη αγάπη, κάτι μεταξύ μέντορα και «μαθητή». έκλεισα την μικρή μου οθόνη πριν το (άδικο σίγουρα) τέλος της ιστορίας, θέλω να τους θυμάμαι έτσι, σε μια σπηλιά όπως λες, ασυμβίβαστους…-γιατί είσαι εδώ; -γιατί έτσι αγαπώ.
    Υ.Γ. είναι το τρίτο κατά συρροήν σχόλιο που προσπαθώ ν` αφήσω, παλεύω με τα ιντερνετικά δαιμόνια, ελπίζω αυτό να μείνει…ηλιόλουστη καλημέρα

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Ασφαλώς θα παίξει και Θωμάς αλλά το πότε ακριβώς δεν υπόσχομαι…Παρασκευή πάντως θα’ναι

    Μου αρέσει!

    • katabran

      ασφαλώς είναι δύσκολο να υπάρξουν συμπτώσεις δυο, πού και τριών σκέψεων για να μη μένει και με το παράπονο … ο τίτλος !
      🙂
      δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πως δεν μου αρέσει το «και» σου…

      Μου αρέσει!

  • Joker

    «Πολλές φορές την εβδομάδα δραπέτευα από τα γεύματα εργασίας. Πήγαινα στον οδό Μεσιέ-λε-Πρενς,στη μεσημεριανή προβολή του «Trois Louxembourg».Από τις 11 η ώρα κανόνιζα να μη χρειάζεται να απαντώ στο τηλέφωνο.Η ταινία άρχιζε στις 12 ακριβώς.Για ένα μήνα εκτός από το «Μια νύχτα με τη Μώντ», παίζονταν εναλλακτικά δύο μεγάλου μήκους ταινίες του Φρανσουά Τρυφώ,τα «400 χτυπήματα» και το «Ζιλ και Ζιμ»,βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ανρί-Πιερ Ροσέ. Όταν γνώρισα τη Μεϊλίς,τις είχα δει ήδη αρκετές φορές αυτές τις ταινίες.Είχα ραντεβού με κάποια ηθοποιό, αλλά αγνοούσα ποια. Δεν ήμουν καν σίγουρος ότι έπαιζε.Δεν ήξερα ούτε το όνομα ούτε το πρόσωπο της.Είχα μόνο το προαίσθημα ότι μπορεί να ήταν η μητέρα μου,χωρίς να έχω ιδιαίτερες προτιμήσεις.Την έψαχνα δίχως να είμαι σίγουρος ότι ήθελα να τη βρω.»
    Απόσπασμα από τα «Κινηματογραφικά φιλιά» του Ερίκ Φοτορινό

    Όλοι κάτι ψάχνουμε να βρούμε σε μία ταινία, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο…Ένα ξεχασμένο συναίσθημα, μία φυγή, μία αλήθεια, έναν άλλο κόσμο,κάτι τέλος πάντων…Χρωστάω πολλά σε αυτές τις αγάπες,ευτυχώς που υπάρχουν..

    Μου αρέσει!

    • katabran

      γι αυτό σου λέω ρε πως είσαι ξεχωριστή!
      και δε σε φτάνει καμμιά!
      και κανένας!
      σ’αγαπώ πολύ!

      Μου αρέσει!

      • Joker

        Έχοντας διαβάσει «τα διόδια της φαντασίας» όταν ήμουν πιτσιρίκι, τρέφω μία ιδιαίτερη συμπάθεια προς όλες τις λέξεις, το «ρε» ειδικά μ’αρέσει πολύ!
        όσο για τα υπόλοιπα περί ξεχωριστού κτλ, ξέρεις την άποψη μου που νομίζω ότι είναι και η σωστή 😉

        υγ. σήμερα θυμήθηκα τον τρελό Πιερό,τι μουσική ήταν εκείνη….

        Μου αρέσει!

    • katabran

      φχαριστώ Erin S.!
      ικανοποιούμαι ιδιαίτερα όταν τα σχόλια εμπλουτίζουν ένα κείμενο…
      επέτρεψέ μου να προσθέσω τώρα ένα ακόμα απόσπασμα προερχόμενο από το σύνδεσμό σου:

      “Are there some people who don’t have any lifetimes at all in space-time?”
      “Are there some people who never go to movies?”
      “I see. They get their learning in different ways?”
      “Right you are,” he said, pleased with me. “Space-time is a fairly primitive school. But a lot of people stay with the illusion even if it is boring, and they don’t want the lights turned on early.”
      “Who writes these movies, Don?”
      “Isn’t it strange how much we know if only we ask ourselves instead of somebody else? Who writes these movies, Richard?”
      “We do,” I said.
      “Who acts?”
      “Us.”

      Μου αρέσει!

  • antipoihsh

    αυτό το βιβλίο στέκεται υπομονετικά στο ράφι, πλαί στο γλάρο και με περιμένει να επιστρέψω- η καινούργια γη σε αφήνει ακάλυπτο πολλές φορές, αφού σου στερεί τα καταφύγιά σου…ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που σου προσφέρουν καινούργια…ευχαριστώ για αυτή την ανάρτηση (και για τόσες άλλες)

    Μου αρέσει!

  • ανυπομονος

    μου βελτιώνει την μοναξιά…

    Μου αρέσει!

  • Π.Π | Lατοχαιnτιyα..

    […] υπόλοιπα στην κρίση του […]

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac