«γίνεται δρόμος βαδίζοντας»

μυθικό τραγούδι με τη φωνή του Μανουέλ Σερράτ

όλα περνούν κι όλα μένουν,
αλλά δικό μας είναι το να περνάμε
να περνάμε κάνοντας δρόμους,
δρόμους πάνω στη θάλασσα.

ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα,
ούτε ν’ αφήσω στη μνήμη
των ανθρώπων το τραγούδι μου.

εγώ αγαπώ τους ανεπαίσθητους κόσμους,
τους αβαρείς και αβρούς,
σαν σαπουνόφουσκες.
μ’ αρέσει να τους βλέπω να ζωγραφίζονται
από ήλιο και πορφύρα, να πετάνε
κάτω από το γαλανό ουρανό, να πάλλουν
κι αμέσως να σπάνε…
ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα…

διαβάτη, τα ίχνη σου είναι
μόνο ο δρόμος και τίποτε άλλο
διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος,
ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας…

βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος
και γυρίζοντας το βλέμμα πίσω
φαίνεται το μονοπάτι
που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις

διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος
μόνο απόνερα στη θάλασσα.

πριν λίγο καιρό σ’ αυτό τον τόπο
όπου τα δάση ντύνονται με αγκάθια
ακούστηκε η φωνή ενός ποιητή να κραυγάζει

“διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος,
γίνεται δρόμος βαδίζοντας”

χτύπο το χτύπο στίχο το στίχο.

πέθανε ο ποιητής μακριά από τον τόπο του.
τον σκεπάζει η σκόνη μια γείτονας χώρας.
μακραίνοντας τον είδαν να κλαίει:

διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος
γίνεται δρόμος βαδίζοντας…

χτύπο το χτύπο στίχο το στίχο.

όταν ο σπίνος δεν μπορεί να κελαηδήσει,
όταν ο ποιητής είναι ένας περιπλανώμενος,
όταν σε τίποτα δεν μας βοηθάει η προσευχή

διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος
γίνεται δρόμος βαδίζοντας.
χτύπο το χτύπο, στίχο το στίχο
χτύπο το χτύπο, στίχο το στίχο
χτύπο το χτύπο, στίχο το στίχο

το ποίημα, από την αρχή έως « διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος μόνο απόνερα στη θάλασσα» καθώς και το εμβληματικό «διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος γίνεται δρόμος βαδίζοντας» ανήκει στον Αντώνιο Ματσάδο, φυγά του ισπανικού εμφυλίου, κατόπιν συνεχίζουν οι στίχοι του Σερράτ…

δε γίνεται να πάμε μαζί με κανέναν, δε γίνεται άλλο η ανημπόρια…

είναι δικοί μας οι λογαριασμοί και πληρώνονται εδώ…

έχουμε ακόμα να κλάψουμε πολύ, ώσπου να μάθουμε τον κόσμο να γελάει… έγραφε ο Ρίτσος, μα έχουμε ακόμα και να πέσουμε πολύ, ώσπου να  μάθουμε και να περπατάμε…

οι εποχές αλλάξανε, και κάποιοι μακριά νυχτωμένοι φαντασιώνονται ότι κλαίνε, γελάνε, περπατάνε κι ανοίγουν δρόμους μπροστά σε οθόνες και τηλεοπτικά συνεργεία…

κρυφή μου πεποίθηση είναι πως τα σπουδαιότερα και τα ομορφότερα κατοικούν βαθειά στη σιωπή και η μούσα δεν είναι παρά ένα δημιούργημα του ανθρώπου, προκειμένου να ερμηνεύσει ή να δικαιολογήσει το έλλογο μα σιωπηλό θηρίο…

 

Advertisements

17 responses to “«γίνεται δρόμος βαδίζοντας»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac