η πορτοκαλιά

ο Πασκάλ αναρωτήθηκε κάποτε «πόσα βασίλεια μας αγνοούν» και ο Άμος Οζ στον «όψιμο έρωτα» , ισχυριζόταν πως «όμοια με τους πλανήτες στις τροχιές τους, έτσι κι ο κόσμος των ιδεών τείνει στην κυκλικότητα»…

η πορτοκαλιά, σύμβολο και μίτος,  στο κέντρο των κύκλων του χρόνου ο Φουέντες παθιασμένα και με απέραντη φαντασία ισχυρίζεται πως βλέπει αγγίζει, ξεφλουδίζει δαγκώνει και καταπίνει τη μάνα, την υγρή παραμάνα,τα στήθη, τη σφαίρα, το αυγό και οι διαστάσεις της ιστορίας αποκτούν αισθησιασμό…

ο «νέος κόσμος»  έχει πρόσωπο σημαδεμένο, πρόσωπο που έχει χάσει για πάντα τη σκοτεινή του ομορφιά και την τέλεια κατατομή του εξαιτίας του γηραιού ευρωπαίου κόσμουπου τον προσέβαλε φριχτά…

στην πραγματικότητα ο Φουέντες βλέπει όλα όσα συνέβησαν μετά τη συνάντηση δυο γέρικων στην πραγματικότητα κόσμων και τα βλέπει όλα γι αυτό και όλα τα διηγείται πότε περνώντας στις δυο όχθες,πότε συναντώντας τους γιους του κατακτητή, πότε ταξιδεύοντας στις δυο Νουμαντίες, πότε παίρνοντας μάτι τον Απόλλωνα και τις πουτάνες και πότε ζώντας στις δυο Αμερικές…

και εμείς, γνωρίζουμε πράγματα πρωτόγνωρα, όπως τη ντομάτα, το διάνο, το καλαμπόκι, την πατάτα,τον καπνό και το αλκοόλ από αγαύη, τα σμαράγδια ,τους νεφρίτες, άφθονο χρυσάφι και ασήμι,τα στολίδια από φτερά και τα μελαγχολικά τραγούδια…

ξαναζούμε όμως το διχασμό και τη διχόνοια, το φθόνο και τις αδελφοκτόνες μάχες…

γνωρίζουμε και βασιλιάδεςπου δε μιλούν με τους θεούς αλλά με τους ανθρώπους… ανθρώπους υγρούς ακόμα από τη λάσπη της δημιουργίας, από τη την εγγύτητά τους με τους θεούς…

πρωτόγνωρο κι αυτό αφού εμείς χάσαμε προ πολλού την επαφή μας με το Θείο και τις πρωταρχικές του εκπορεύσεις…

ακούσαμε γλώσσες μαστιγωτικές, σκληρές και εύπλαστες μαζί…

κύκλος…

αναρωτηθήκαμε ποιοι είμαστε και σε τι χρησιμεύουμε όταν είδαμε γυναίκες να γεννούν παιδιά κατακτητών, παιδιά που θα δώσουν την καταγωγή στο «νέο κόσμο» τον καλοαναθρεμμένο και μεγαλωμένο κάτω από το βάρος της εγκατάλειψης, του μπασταρδέματος και της προδοσίας…

αναρωτηθήκαμε τι θα γινόταν αν αυτό που συνέβη δεν συνέβαινε και τι θα γινότανε αν αυτό που δεν συνέβη συνέβαινε…

μετρήσαμε και θαυμάσαμε τον «νέο» κόσμο μα μερικές φορές κουραστήκαμε τόσο από το θέαμα του θανάτου που αναρωτηθήκαμε τί να σημαίνει άραγε η γέννηση μιας χώρας πολίτες της οποίας έχουν δέρμα σαν χωράφι, ρυτίδες σαν ατυχήματα της γης, κόκαλα σαν πέτρες, και γραμμές της παλάμης σαν χωράφι, δέρμα και χαρτί μαζί…

κύκλος…

αυτοί οι ισπανοί τελικά, είναι άξεστος λαός, άγριος και βάρβαρος, παρόλα αυτά γενναίος…

ευτυχώς οδηγήθηκαν θέλοντας και μη στον πολιτισμό από τους Ρωμαίους…

βέβαια ευτυχώς στα ζητήματα της ιστορίας , η τύχη οδηγεί όλες τις υποθέσεις και έτυχε η Ρώμη να μετατραπεί σε πρωταγωνίστρια της τύχης, έτσι γλύτωσε κι ο κόσμος που ζούσε κάτω από το έμβλημα της διασποράς κι έγινε ενιαίο σύνολο, και το άξιζε η Ρώμη, και αυτό είναι αυταπόδεικτο αφού τα είχαν όλα με το μέρος τους, ομορφιά, νιάτα, έμπνευση, θεατρικά χαρίσματα, ρητορικό τάλαντο και αυτί θεών εκείνοι οι Ρωμαίοι…

ενώ οι ισπανοί τί είχαν; μόνο ένα λαιμό, αυτόν των Πυρηναίων, έναν λαιμό ευάλωτο σαν του Κορνήλιου  Σκιπίωνα…

είχαν και πείσμα και ξερό κεφάλι και ανυπάκουα αυτιά και ακραίες αντιδράσεις όμως…

είχαν και δύο Νουμαντίες!

δυο μισά, σώμα και ψυχή δηλαδή…

αλλά ήξεραν και το απέδειξαν πως για να φτάσει κανείς στον εαυτό του πρέπει να μάθει να κοιτά και να ακούει μακριά κι έξω από αυτόν τον εαυτό του…

κύκλος…

λέτε να ξαναρχίσουμε να ταξιδεύουμε με καραβέλες, ενώ τα αεροπλάνα θα συγκρούονται μεταξύ τους στους αιθέρες;

σίγουρα ναι αν ήμαστε διάσημοι αστέρες του Χόλλυγουντ όπως ο Απόλλων, με το φρεσκοκατεψυγμένο όσκαρ ανά χείρας!

δεν είναι και μικρό πράγμα να σε υποδέχεται το Ακαπούλκο και να σε περιμένει ένα ιστιοφόρο ονόματι «Οι δυο Αμερικές»…

δεν είναι και άνευ σημασίας να σαλπάρεις χωρίς να χρειάζεται να απομνημονεύεις ατάκες, χωρίς να ψάχνεσαι ως ηθοποιός και ώς άνθρωπος…

στο Ακαπούλκο, είσαι ο ίδιος  ρόλος!

αλλά το όσκαρ θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται μάκβεθ…

γιατί η όλη υπόθεση βρωμάει κακοτυχία και το σενάριο b-movies και … παλάπα!

εκεί ακριβώς ο Απόλλων συναντά και  πείθει τις πουτάνες να επιβιβαστούν στις «δυο Αμερικές»…

μετά; την επόμενη μέρα και όλες τις μέρες, ο Βινς Βαλέρα, ο Απόλλων δηλαδή, εξαφανίζεται, και αυτό είναι που κάνει τον Γκαμπριέλ Γκαρθία Μάρκες, να μετανιώνει που έγραψε το «έρωτας στα χρόνια της χολέρας» και όχι … στα χρόνια του έητζ…

λέγεται πως προτού ταφεί ο Βινς, κάποια γυναίκα του φόρεσε στο πρόσωπο μια μάσκα από χαρτόνι!

Στην πτήση της Ιberia με αντιμετωπίζουν ως αυτό που είμαι:

ένα αξιοσέβαστο ερείπιο, ο Χριστόφορος Κολόμβος που επιστρέφει στην Ισπανία μετά από πεντακόσια χρόνια απουσίας. Είχα χάσει κάθε αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Τώρα από τον ουρανό τις ανακτώ.Αχ, πώς απολαμβάνω βλέποντας από εδώ πάνω το ίχνος του πρώτου ταξιδιού μου, σε αντίθετη φορά… και μαντεύω πια, πετώντας πάνω απ’ το απανθρακωμένο περιβόλι μου, τις παραλίες με σωρούς σκατά, τα ματωμένα πανιά, τις μύγες και τα ποντίκια, τον όξινο ουρανό και το δηλητηριασμένο νερό. Πάλι θα κατηγορήσουν τους Εβραίους και τους Άραβες για όλα αυτά πριν τους εξορίσουν ή τους εξολοθρεύσουν ακόμα μια φορά;

Σε κάθε χέρι κρατάω αποδείξεις της καταγωγής μου.Στη μια γροθιά σφίγγω τους σπόρους της πορτοκαλιάς.Θέλω αυτό το φρούτο να επιβιώσει από την ανελέητη εκμετάλλευση…Δεν καταλαβαίνω το μήνυμα των ειδήσεων. Δεν με ενδιαφέρουν…

Τί θα συναντήσω επιστρέφοντας…θα ανοίξω την πόρτα…θα φυτέψω και πάλι τον σπόρο της πορτοκαλιάς.-

απόσπασμα από την πέμπτη νουβέλα με τίτλο «οι δυο Αμερικές»του βιβλίου «Η Πορτοκαλιά ή Οι Κύκλοι Του Χρόνου», του Carlos Fuentes , εκδόσεις Άγρα

Advertisements

3 responses to “η πορτοκαλιά

  • moodytimes

    Θα είμαι λιτός αλλά περιεκτικός…..ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!
    Καλά θα πω και μια κουβέντα παραπάνω αφου είμαι μπλόγκερ και το κέφι μου θα κάνω.Όταν το διάβαζα στο τρένο καθ’οδόν για τη δουλειά ήταν η δεύτερη φορα που σκέφτηκα να κάνω κοπάνα για να κάτσω κάπου ήσυχα και να το τελειώσω…η πρώτη ήταν με το ΘΕΙΟ ΤΡΑΓΙ του Σκαρίμπα.Τελικά δεν έκανα κοπάνα γιατι ήθελα να έχω αναμονή τόσο πολύ με μάγεψε το γραψιμό του Φουέντες.Διαβαζονται και ξαναδιαβάζονται αποσπασματά του αφου η πέννα του είναι μαγική. Ένα απο τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τα 10 τελευταία χρόνια.

    Μου αρέσει!

  • Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

    Αριστούργημα! Θα συμφωνήσω με τον μούντυ.

    Φχαριστώ που μας το θυμήσατε. Έχω να το διαβάσω από τότε. Θα ψάξω να το βρω, να το ‘χω πρόχειρο για τα κρύα βράδια του χειμώνα…

    Καληνυχτάννος!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac