ο Κήπος…

η δικαιοσύνη, τα κορίτσια και η αιωνιότητα …

και κάπως έτσι έφτασε οι ώρα των κραυγών…

αφού πρώτα οι πληρωμένες αργίες, οι ώρες αναψυχής και κατανάλωσης αποκτήθηκαν με τίμημα ακριβό… το ηλεκτρικό ψυγείο και η τηλεόραση χρειάστηκαν παραπανίσιες ώρες δουλειάς για να αποκτηθούν… η απόκτηση ενός αυτοκινήτου είχε ως αντάλλαγμα το ξεπούλημα της αλληλεγγύης…

μετά ήρθε η ώρα της σύνταξης…

τότε η σκέψη όλων πήγε σε ένα κήπο!

μα πώς είναι δυνατό να μην πουν κουβέντα μια ζωή για τούτο τους το όνειρο;

σαφώς ψέμματα δεν είπαν στα παιδιά τους, είπαν όμως στον ίδιο τους τον εαυτό!

εργαζόμενοι, ταξιδιώτες  παντός καιρού, το όραμα του Υves Le Manach και η ουσία του κόσμου…

στόχος, η αποκατάσταση, μέσα στα πλαίσια της αστικής λογοτεχνίας, της τιμής των απέλπιδων φιλοδοξιών του λαού και τύφλα να χουν ο Σταντάλ, ο Φλωμπέρ ή ο Ντίκενς…

πέρα από την ορθολογική άποψη περί του κόσμου της εργασίας, υπάρχει και το ανέκφραστο της αρχής και του τέλους, το ατελεύτητο δηλαδή της ύπαρξης…

το τυχαίο και η νοσταλγία αποτελούν την εκδήλωση αυτού ακριβώς που δίνει την παράξενη τροπή στα πράγματα…

στο «Κάτεργο» του Κάφκα μια γραφομηχανή γράφει με ματωμένα γράμματα στις σάρκες των καταδικασμένων, οι περιστάσεις εκεί δικαιολογούν το μίσος, την αδικία και το θάνατο…

δηλαδή τη μοναδική αιωνιότητα που αποδέχεται ο πολιτισμός μας! το σύστημα!η οικονομία!

λίγοι είναι σε θέση να συλλάβουν τα μυστικά του σύγχρονου «πολιτισμού»  κι ας είναι μοναχά δυο: κυριαρχία και υποταγή…

ο καθένας παραμένει στη θέση του προκειμένου να μην προκαλέσει ψυχική οδύνη!

και δε μιλά!

μα και πως να μιλήσει κανείς στη γλώσσα του αφεντικού του όταν είναι μισθωτός εργάτης;

μονολογώντας;

εδώ είναι που μπορεί κάλλιστα κανείς να αμφισβητήσει πως τα γλωσσικά συστήματα οργανώνουν και δίνουν νόημα στον κόσμο του Δικαίου, της Φιλοσοφίας, της Λογικής και των Επιστημών…

το να μονολογείς, σημαίνει πως δε βρίσκεις πουθενά το χώρο όπου τα συναισθήματά σου μπορούν να μοιραστούν…

μήπως γράφοντας;

μα πώς να γράψει κανείς όταν από τον ξύπνιο του μέχρι τον ύπνο του τη φαντασία του τη μονοπωλούν εικόνες και όνειρα, αξίες και σκέψεις που δεν είναι δικές του;

χρειάζεται να μην είναι μόνος, να είναι μαζί…

αλλά μας ερημώνουν, μας χωρίζουν, τα χρόνια περνούν και δεν έχουμε αλλάξει τίποτα…

δεν είμαστε σε θέση να αδράξουμε αυτό που κριτικάρουμε κι έτσι μας κριτικάρει αυτό…

έτσι συνεχίζεται η φθορά…

και θα συμβαίνει πάντα αυτό, εκτός αν συνειδητοποίησουμε πως οφείλουμε να ξανα-ενωθούμε ρητά!

όχι εθνικά ή κομματικά, όχι με όρους «οπαδοσύνης»  αλλά με  όρους απεριόριστης επικοινωνίας, ελεύθερης πρόσβασης στον πλούτο της γης, σεβασμού … στον Κήπο!

στον Κήπο !στον Κήπο! στον Κήπο!*

θεωρίες, θα πει κανείς , που δεν αρκούν, που δεν έχουν νόημα… θεωρίες που δεν οδηγούν στο κέντρο, στην αιωνιότητα! 

και πώς πάμε στην αιωνιότητα; μπορεί να αντιπαραθέσει κάποιος άλλος;

με τον  τρόπο που ζούμε;

με τον τρόπο που είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε;

μήπως ούτε με τον τρόπο που ζούμε, ούτε με τον τρόπο που είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε αλλά ούτε και με τον τρόπο με τον οποίο αποδεχόμαστε να ζούμε;

εδώ βέβαια μπορεί να ξεκαθαρίσει τα πράγματα ο Τσουάνγκ Τσου, ο οποίος είχε ακούσει τον Χουέι Τσε να λέε πως το κέντρο του κόσμου είναι βόρεια από το γιέν και νότια από το Γουέ…

ασαφές;

τότε ας πάρουμε τη βοήθεια του Ρεμπώ που είχε γράψει πως «ξαναβρέθηκε! ποια; η Αιωνιότητα…»

*Αrtichauts de Bruxelles, απρίλιος 1907. (στην περιοχή της Γιαμάμα κυριαρχούσε κατά τα πρώτα χρόνια της διδασκαλίας του Μωάμεθ η φυλή των Χανιφά, που επρόσκειτο στους Πέρσες… εκεί διέπρεψε ο Μουσλιμλα, που ανακήρυξε τον εαυτό του προφήτη… όταν πέθανε ο Μωάμεθ, ο Μουσλιμά ήρθε σε ρήξη με τον πρώτο χαλίφη κι έχασε τον πόλεμο και τον Κήπο του… η κραυγή «τον Κήπο ! τον Κήπο! τον Κήπο!» ήταν η πολεμική ιαχή των οπαδών του…

οι Αγγινάρες, Αrtichauts, του Yves Le Manach, δεν είναι απλά τυπωμένα φυλλάδια, μια απόπειρα γραφής μηνυμάτων όμοιων με εκείνα που περικλείονται σε μπουκάλια ριγμένα στο πέλαγος από ναυαγούς προλετάριους, είναι επίσης σοβαρές λεκτικές ανταλλαγές…

εξάλλου κανείς δε θέλει να καταλήξει σαν Ναν Κουό Τσε που ενσάρκωνε την τελειότητα του κενού αφού ούτε άκουγε, ούτε μίλαγε, ούτε σκεφτόταν και συνεπώς δεν υπήρχε λόγος να τον ενοχλήσει κανείς…

απόσπασμα από το βιβλίο:

…Τα περισσότερα από τα εργοστάσια όπου δούλεψα, βρίσκονταν σε κάποια προάστια, σε γκρίζα και βρώμικα προάστεια που κάθε τους δρομάκι μύριζε 19ο αιώνα και κάπνα. Ωστόσο, έτυχε κάποτε να δουλέψω για μερικά χρόνια σ’ ένα εργοστάσιο που βρισκόταν σε κάποια ευάερη ζώνη, με δέντρα και παρτέρια. Αγριοτριανταφυλλιές ευωδίαζαν στα πεζοδρόμια του και το ίδιο το εργοστάσιο ορθωνόταν καταμεσής ενός κήπου, περιτριγυρισμένο από ολάνθιστα λουλούδια από την Άνοιξη ώς το Φθινόπωρο. Θυμάμαι μάλιστα και μια καστανιά, από την οποία μαζεύαμε τα κάστανα και τα βράζαμε για να τα φάμε. Η μόνη σκιά σε τούτη την όμορφη εικόνα ήταν οι τοίχοι των εργοταξίων: δεν είχαν κανένα απολύτως παράθυρο για να βλέπουμε έξω, τον κήπο…

«ποιητική» aνθολογία κειμένων από τις Αrtichauts de Bruxelles:
Υβ Λε Μανάκ, «ο κήπος, η δικαιοσύνη, τα κορίτσια και η αιωνιότητα», ανθολόγηση-μετάφραση Γιάννης Ιωαννίδης 
 
Αθήνα 2001, εκδόσεις Αλήστου Μνήμης, Χαριλάου Τρικούπη 22, Αθήνα

 

Advertisements

13 responses to “ο Κήπος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac