στα ενδότερα της μοναξιάς…

τα όρια μεταξύ μαγείας και ποίησης είναι λεπτά, τόσο λεπτά που πολλές φορές αμφισβητούμε την ύπαρξή τους…

άλλωστε, οι ζωές κάποιων ανθρώπων, δεν είναι του κόσμου τούτου, αλλά μάλλον, αν και υπόγεια ρεαλιστικές, αρέσκονται με ακρίβεια και αληθοφάνεια να περιπλανώνται σε τόπους βυθισμένους στο όνειρο και σε φύσεις σκοτεινές, υφασμένες με μετάξι και αίμα…

ο Van Googh, σε μια επιστολή προς τον αδελφό του έγραφε πως συχνά οι άνθρωποι ζουν  αιχμάλωτοι μέσα σε μια φρικτή φυλακή, πολύ φρικτή φυλακή…

είναι αυτή η φυλακή ακριβώς από την οποία η τέχνη πρέπει να μας σώσει, κι αν δεν το κάνει, αν δεν τοποθετηθεί απέναντι στην πραγματικότητα με τρόπο απόλυτα αληθινό, τότε, ακόμα κι αν ο δημιουργός της καθοδηγείται από εξαιρετική ευφυία, αυτή η ευφυία δε θα ναι ποτέ του είδους εκείνου που ο Ντοστογιέφσκι χαρακτήριζε «ανώτερη»…

«ξέρεις, τι μπορεί να εξαφανίσει τη φυλακή; -συνεχίζει ο Van Googh στο γράμμα του,- η βαθειά , ειλικρινής τρυφερότητα, να ‘σαι φίλος αδελφός…»

«μόνον αυτός που αγαπά γνωρίζει… μόνο σε όποιον αγαπά, το Άλλο αποκαλύπτει το θαύμα του» έγραφε σε ένα ποίημά της η Μοράντε…

εμποτισμένα με ειλικρινή τρυφερότητα, βαθειά σαγήνη, παραμυθένια χάρη, βαθειές αντιφάσεις, εκφραστική καθαρότητα, αμφιταλαντεύσεις, ξεκαθαρίσματα, αβεβαιότητες, εσωτερικές αμφισβητήσεις, απαλλαγές, και ρήξεις, είναι τα δώδεκα διηγήματα τα οποία η Έλσα Μοράντε συγκέντρωσε στο βιβλίο «το ανδαλουσιανικό σάλι και άλλες ιστορίες»

ο κλέφτης των φώτων, συναντά τον άντρα με τα γυαλιά, όταν η γιαγιά, που μένει στην όδό του Αγγέλου, απαγορεύει το κρυφό παινίδι του συμμαθητή του Αντούρο και του Εσποζίτο, ενώ ο εξάδερφος Βενάτσιο, ένας άντρας χωρίς χαρακτήρα, εντελώς διαφορετικός δηλαδή από τον Σικελό στρατιώτη, θύμα της γοητείας της Δόνα Αμάλια, αναρωτιέται αν θα υπάρξει επιστροφή, εξετάζοντας τις διαδρομές της μεταξωτής κλωστής με την οποία κεντήθηκε το ένα περίφημο ανδαλουσιανικό σάλι

δοκιμαζόμενοι από την πιο βαθειά απελπισία όταν η η ζωή συναντά το θανάσιμο κίνδυνο της συνείδησης, οι ήρωες της Μοράντε, γεννημένοι για δύσκολες αγάπες, ξεκινούν χωρίς όπλα και πυξίδα το ταξίδι τους, κλέβουν τα φώτα της ανθρωπότητας κι ας είναι γι αυτό το έγκλημά τους, τίμημα το απέραντο σκοτάδι τούτου του κόσμου…

άλλες πάλι φορές σε αντίθεση με τους συνηθισμένους ανθρώπους, δεν έχουν ποτέ, απέναντι στις διάφορες όψεις της ζωής, ακόμα και τις πιο κοινότοπες, μια στάση η οποία γεννά αδιαφορία και ανία, ενώ κάποιες άλλες φορές, θλιμμένοι και αυθάδεις τυλίγονται σε ένα ανδαλουσιανικό σάλι για να προφυλχτούν από τα φαινόμενα του κόσμου…

λένε πως ο ρεαλισμός εμπνέεται από εσωτερικές διεργασίες απύθμενα φανταστικές…

«η βελόνη πυρακτωμένη, ο καμβάς καπνός…»

η πραγματικότητα δεν καταγράφεται, επινοείται…

με μια δεύτερη ανάγνωση, τέρπει…

Advertisements

4 responses to “στα ενδότερα της μοναξιάς…

  • kafsokaliva

    Τι σου είναι τελικά, μια ζεστή βιβλιοπαρουσίαση…
    Εξαιρετικό. Σπεύδω να το τσιμπήσω!

    Α, και κάτι ακόμα, μιας και έγινε αναφορά στο πρόσωπό του…:

    «Κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς» (Ντοστογιέφσκι)

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Δεν ήξερα τίποτα για την συγγραφέα αλλά ήσουν κάτι παραπάνω απο κατατοπιστική με τον δικό σου τρόπο.Διαβάζοντας για τον Βαν Γκογκ μου ήρθε στο μυαλό ο Πώλ Γκογκέν οπότε με τη σειρά μου θα προτείνω ένα βιβλίο που αναφέρεται τόσο στον μεγάλο Γάλλο ζωγράφο αλλά και περιέχει κι ένα κομμάτι γύρω απο τη σχέση του με τον Βαν Γκογκ…Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΓΩΝΙΑ του Μαριο Βλαργκας Λιόσα.

    Μου αρέσει!

  • Joker

    Ώστε ετούτο είναι το βιβλίο με τον παράξενο τίτλο -σωστός γλωσσοδέτης! Το κείμενο σε συνδυασμό με το εξώφυλλο του βιβλίου με κάνουν να θέλω να μπω πρώτα σε ένα βιβλιοπωλείο και μετά από λίγες μέρες σε ένα σταμπομάγαζο αλλά κάτι φυλλάδια απέναντι με σταματάνε.

    Μου αρέσει!

  • aatosmihalis

    1) Ωραία η βιβλιοπαρουσίαση.
    Ο Van Googh έχει μία εν μέρει σωστή αντίληψη. Όντως οι άνθρωποι ζουν αιχμάλωτοι μέσα σε μια φρικτή φυλακή. Αλλά όχι συχνά αλλά ΠΑΝΤΟΤΕ.
    Επίσης «η βαθειά , ειλικρινής τρυφερότητα και το να είσαι φίλος αδελφός» μπορεί μόνο να κάνει τα σίδερα ελαφρύτερα, αλλά δεν μπορεί να τα εξαφανίζει.
    Κατά τα άλλα βέβαια όλα εξαρτώνται από την κοσμοθεωρία του καθενός.
    2) Μετά από μία περιπέτεια με το «Επί παντός επιστητού» ξαναβγαίνω για να ξαναβρώ όλους όσου έκαναν το λάθος να γραφτούν στα μπλόγκ μου! Έτσι επ’ ευκαιρία γράφομαι και εγώ σαν αναγνώστης ανταποδίδοντας την παλιά εγγραφή.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac