μέλος…

αυτό είναι… αναγνωρίζω αμέσως τη μελωδία από τα πρώτα κι όλας μέτρα… πρέπει να  ‘ναι προπολεμικό, δεν ξέρω για την ηχογράφηση… σε λίγο θα ρθει το ρεφραίν, αυτό που μού αρέσει είναι κυρίως ο τρόπος που ξεπροβάλλει, σαν απόκρημνος βράχος δίπλα στη θάλασσα… για την ώρα ακούγεται τζαζ, δεν υπάρχει μελωδία, μόνο νότες και μια μυριάδα μικρών δονήσεων… δε γνωρίζουν παύση, μια άκαμπτη τάξη τις γεννά και τις πεθαίνει δίχως να τους αφήνει ποτέ την ελευθερία να ξαναρχίσουν, να υπάρξουν για κείνες τις ίδιες… τρέχουν, βιάζονται, περνώντας μού δίνουν ένα απότομο χτύπημα και εξαφανίζονται… πολύ θα ήθελα να τις συγκρατήσω, όμως ξέρω ότι αν κατάφερνα να γραπώσω κάποια, ανάμεσα στα δάχτυλά μου θα απέμενε μονάχα ένας ξέπνοος και παιγνιώδης ήχος… είναι φορές που φοβάμαι πως πρέπει να αποδεχτώ το θάνατό τους,πως πρέπει αυτόν το θάνατο ακόμη και να τον θελήσω, εντύπωση πιο πικρή και πιο δυνατή σπάνια έχω γνωρίσει… όμως,αντιστρόφως σκεφτόμενη, αρχίζω να προθερμαίνομαι, να αισθάνομαι ευτυχής, δεν είναι κάτι σπουδαίο, είναι μια μορφή ευτυχίας της αδράνειας, εκτείνεται στο βάθος του χρόνου μου, αποτελείται από άπλετες και ανούσιες στιγμές που απλώνονται σαν κηλίδες από λάδι…κι εκεί που μόλις γεννιέμαι, είμαι ήδη γερασμένη, μού φαίνεται πως την ξέρω εδώ και χρόνια αυτή μου την πλευρά… υπάρχει, μα υπάρχει και μια άλλη ευτυχία… απ’ έξω, τη βρέχει αυτή η σύντομη διάρκεια της μουσικής που διασχίζει το χρόνο μου απ’ άκρη σ’ άκρη, τον αρνείται και τον ξεσκίζει με αυτές τις ξηρές μικρές ακίδες της… και δημιουργεί έναν άλλο χρόνο… η φωνή γλυστρά και εξαφανίζεται, τίποτα δε θα καταστρέψει την ευτυχία μας, ούτε ο θόρυβος του χορτοκοπτικού, ούτε οι φωνές της γριάς, ούτε η εξάτμιση της μηχανής, ούτε η άφιξη των επισκεπτών… κατακλύζομαι, στέκομαι με τα μάτια ορθάνοιχτα, άκαμπτη, τρίβω το τραπέζι με τη γροθιά μου…μερικά δευτερόλεπτα ακόμα…θα τραγουδήσει πάλι… φαίνεται αναπόφευκτο, τόσο έντονη είναι η αναγκαιότητα αυτής της μουσικής: τίποτα δεν μπορεί να τη διακόψει,τίποτα που να προέρχεται από αυτό το χρόνο όπου ο κόσμος έχει καταρρεύσει εν  μέσω ζωντανών συνδέσεων με δικαστήρια, συνόδους, κορφές φλεγόμενες και στρατόπεδα, θα σταματήσει μόνη της… θα σταματήσει τη στιγμή που πρέπει… γι αυτό μού αρέσει αυτή η φωνή, όχι τόσο για την έντασή της, ούτε για τη θλίψη της, αλλά γιατί είναι το γεγονός που τόσες νότες έχουν προετοιμάσει, από τόσο μακριά, πεθαίνοντας για να γεννηθεί εκείνη… κι όμως ανησυχώ…πόσο εύκολο θα ήταν να σταματήσει ο δίσκος, γίνονται συχνά διακοπές ρεύματος, πόσο παράξενη, πόσο συγκινητική είναι αυτή η εύθραυστη διάρκεια, τίποτα δεν μπορεί να τη διακόψει και τα πάντα μπορούν να τη συντρίψουν… το τελευταίο ακόρντο εξανεμίστηκε… στη σύντομη σιωπή που ακολουθεί,αισθάνομαι έντονα οτι αυτό ήταν, ότι συνέβηκε κάτι… συνέβηκε σιωπή…

oh baby, what will i tell my heart…

η σιωπή, αυτό συνέβη… όταν υψώθηκε η φωνή στη σιωπή, αισθάνθηκα το σώμα μου να σκληραίνει και την αδράνεια να στραγγίζει απ τις κλειδώσεις μου…μονομιάς… ήταν σχεδόν οδυνηρό να γίνομαι τόσο σκληρή, τόσο συμπαγής, ενώ την ίδια στιγμή η μουσική διαστελλόταν, φούσκωνε σαν πανί, γέμιζε το χώρο μου με τη διαφάνειά της, συνθλίβοντας τους τοίχους μου και τον άθλιο χρόνο μου… βρίσκομαι μέσα της… το ποτήρι μου με το παγωμένο νερό συρρικνώθηκε, βουλιάζει στο τραπέζι, φαίνεται συμπαγές και απαραίτητο, θέλω να το πιάσω και  να το ζυγίσω με την παλάμη μου, τεντώνω το χέρι μου…

but what can i tell my heart…

αυτό άλλαξε! άλλαξαν οι χειρονομίες μου, αυτή η κίνηση του χεριού μου αναπτύχθηκε σαν μέλος, γλίστρησε πάνω στο τραγούδι, μου φάνηκε πως χόρευα… πιέζω τα δάχτυλά μου πάνω στο ποτήρι, σε κοιτάζω και είμαι ευτυχής…

να το!

i could say you’ll soon be back, dear…

μιλά η μάνα μου, ρίχνει με θόρυβο νερό στο ζεστό τηγάνι, λάδι πετάγεται στο μάγουλό μου, γελά ο πατέρας μου, χτυπά με θόρυβο τα πούλια στο τάβλι, κέρδισε, χαμογελά ο φίλος,σκύβει το κεφάλι του να βρει πού έχει πάει η σαγιονάρα του…

να τη!

when i smile to hide all the tears inside…

να πάρει ο διάολος! δε γίνονται αυτά τα πράγματα… πρέπει να παραμείνω συγκινημένη,να αισθάνομαι το σώμα μου σα μηχανισμό ακριβείας σε ανάπαυση… δε ζω  εδώ, εγώ έζησα αληθινές περιπέτειες, άλλο αν δε θυμάμαι λεπτομέρειες, θυμάμαι την ακριβή διαδοχή των γεγονότων… ναι, εμένα που μού άρεσε να κάθομαι στην όχθη του ποταμού, να ανεβοκατεβαίνω στο παζάρι των μεταχειρισμένων, είμαι εδώ, ζω το ίδιο δευτερόλεπτο με αυτούς που τηγανίζουν, παίζουν τάβλι ή γελούν, ακούω μια φωνή που τραγουδά ενώ μέσα μου περιπλανιέται η αδύναμη νύχτα… ο δίσκος σταμάτησε , η νύχτα μπήκε έξω… γλυκερή, διστακτική, δε με βλέπει κανείς, όμως είμαι εκεί έξω κι έχω το ίδιο χρώμα με την ατμόσφαιρα, ανασαίνω κάτι βαρύ, τη νύχτα… σηκώνομαι με δυσκολία, πώς ήθελα να πάω κινηματογράφο, μα δεν υπάρχει, ο αέρας θα μου κάνει καλό, μα δεν είναι κρύος… θα ακούσω ξανά και ξανά το δίσκο, το αποφάσισα… δεν έχω διάθεση να ακούσω τζαζ, παρόλα αυτά θα τον ακούσω με προσοχή… θέλω να βρω το χρόνο να εντοπίσω ένα εξωτερικό ήχο στην ηχογράφηση, αφού εγώ ως αδρανής  αποφεύγω το εξωτερικό, θέλω κάτι να  τρίξει μέσα στα αυλάκια του δίσκου και μετά, όταν θα έχει τελειώσει, η φωνή που τραγουδά, what will I tell my heart θα σωπάσω μαζί της για πάντα…

αρχίζει!

δεν πιστεύω πως μπορώ να αιχμαλωτίσω τον ήχο όπως πριν αιχμαλώτισα το συρρικνωμένο γυάλινο ποτήρι και να πιω τις νότες, εξάλλου τα βάσανα δε μετατρέπονται σε μουσική, αλλά θα θελα να μου πεις αν αυτή εδώ τη μουσική τη θεωρείς συμπονετική…το λέω επειδή υπάρχουν κάποιοι που τα πρελούδια ας πούμε τους βοηθούν να ξεπεράσουν ακόμα και το πένθος… εγώ, δεν έχω καμμιά διάθεση να κολυμπήσω στη μακαριότητα, απλά στην επιφάνεια του κόσμου κάνω υπολογισμούς, μηχανικά κι από κάτω λιμνάζουν όλες οι δυσάρεστες σκέψεις μου που παίρνουν τη μορφή βουβών αποριών και βουβών εκπλήξεων που δε με εγκαταλείπουν ούτε τη μέρα, ούτε τη νύχτα…

δε θα γλυτώσουμε ποτέ λοιπόν; ανάμεσα στους τοίχους μου η φωνή τραγουδά ένα σκοπό τζαζ…

what will i tell my heart…

δε θα τελειώσει λοιπόν κι ο σκοπός επανέρχεται, ήρεμα, πισώπλατα, ύπουλα, επιστρέφει στη φωνή και η φωνή τραγουδά δίχως να μπορεί να σταματήσει και το σώμα περπατά και έχω συνείδηση όλων αυτών…αλίμονο…  είμαι, νιώθω σαν να είμαι φτιαγμένη από το ίδιο υλικό με τη φωνή… τέσσερις νότες πηγαινοέρχονται και είναι σα να μού λένε:

πρέπει να κάνεις ότι κάνουμε κι εμείς,να υποφέρεις με μέτρο…

οh baby what will i tell my heart…

 η μελωδία θα παραμείνει αναλλοίωτη, ζωντανή και δυνατή σαν το μοναδικό μάρτυρα υπεράσπισής μας…

Advertisements

9 responses to “μέλος…

  • moodytimes

    Πες στην καρδιά σου λοιπόν ότι οι νότες ούτε πεθαίνουν ούτε μπορείς να τις πιάσεις.Ξανάρχονται εκει που δε το περιμένεις κι ένα ποτήρι θα υπάρχει πάντα κάπου εκεί.Για να τσουγκρίσεις?Για να πνίξεις κάτι?Για να ξεδιψάσεις.Εκει δε θα υπάρχουν άλλες φωνές…αυτό να της πεις και να’σαι σίγουρη ότι θα καταλάβει,πάντα καταλαβαίνει καλύτερα απο μας.

    Μου αρέσει!

  • χρηχα

    Kαλησπέρα αγαπητή….

    Πως μπορώ να διαφωνήσω μαζί σας….όταν γράφετε, γράφετε ποίηση…

    Το κείμενο είναι ένα ευχάριστο ταξίδι, γεμάτο εικόνες και αρώματα και χρώματα, και συναισθήματα που μας τα ξεδιπλώνετε όμορφα και αβίαστα…

    Και η μουσική που βάλατε είναι από μια αγαπημένη γκάμα τραγουδιών που με ταξιδεύουν παρομοίως…και θα ήθελα να σας αφιερώσω ένα αγαπημένο δικό μου…… περίπου εκεί στα 1936…..

    Μου αρέσει!

  • Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

    Κυρία! Κυρία! Να πω κι εγώ τι κατάλαβα;

    [Αλλά αν δεν κατάλαβα, μην με βάλετε στο μάτι και με χαντακώσετε στους βαθμούς, κι ακόμα δεν άρχισε η καινούργια σχολική χρονιά 🙂 ]

    Επιγραμματικά, ε; [που λέτε κι εσείς οι γραμματιζούμενες]

    Μάλλον, έχετε ψιλοκαταλάβει ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να ελπίζουμε τίποτα για το μέλλον αλλά ούτε και να φοβόμαστε τίποτα. Κι απλά τα γράφετε όλα αυτά μη μπας και το συνειδητοποιήσετε βαθιά μέσα σας, κι απαλλαγείτε απ’ όλους τους φόβους και τις προσδοκίες, κι αρχίσετε κι απολαμβάνετε όλες αυτές τις μικρές και μεγάλες καθημερινές στιγμές [πολλές απ’ τις οποίες καταγράφετε στο εξαιρετικό (τι κατάλαβα, θα μου πείτε… 🙂 ] ποστ σας…

    Κι ένα ελαφρυντικό, που πρέπει να λάβετε σοβαρά υπόψη σας, πριν με βάλετε στο μάτι: δεν υπάρχει ούτε ένας στη μπλογκόσφαιρα που να με έχει ποτέ κατηγορήσει ότι τον κατάλαβα. Ίσα ίσα. Οπότε, γιατί να κάνω την κακή αρχή με σας; Ε;

    Καλημερ-κυρία-άννος!

    Μου αρέσει!

    • katabran

      …η κατανόηση δεν πρέπει να εξισώνεται με την ερμηνεία…
      (από δική σας υπογράμμιση στη φυλακή των λέξεων)
      συνεπώς;
      καμιά συνέπεια, όλα συμβαίνουν με ή χωρίς εμάς όπως η ανοικτιρμοσύνη τούτου του κόσμου …
      φχαριστώ 🙂

      Μου αρέσει!

  • kafsokaliva

    Ωραίο κείμενο…μεταξύ δημιουργίας και απολύτρωσης!
    Εντούτοις, το τζάζ τραγούδι που συνόδευε τις σκέψεις, έφερε στο νου μου ένα εκπληκτικό ζεμπέκικο της Βούλας Σαββίδη καθώς και τους στίχους του γνωστού μακαρίτη και μουστακοφόρου Φρίντριχ…:

    «Κάθε μεγάλη αγάπη δεν θέλει αγάπη: θέλει περισσότερα»

    Μου αρέσει!

  • Joker

    Οι νότες κρύβονται, κρύβονται από εκείνους που ακούνε με το μυαλό. Τις βλέπεις πως πάνε απρόθυμα κοντά του αλλά παρελαύνουν με το ίδιο πάθος επιχειρώντας να του αποσπάσουν την προσοχή από την προσπάθεια του να τις προσεγγίσει με τη λογική…Τις βλέπω και τώρα, τώρα που διαβάζοντας σε αρχίζω να ακούω με την καρδιά, χορεύουν μπροστά μου, με καλούν κοντά τους και μετά πριν προλάβω να φτάσω τρέχουν καμαρωτές και περήφανες που κάποιος τους έπλασε ένα τόσο όμορφο εγκώμιο σαν το δικό σου, ένα εγκώμιο δηλαδή που τους αξίζει να έχουν…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac