σημειωτόν…

γιατί έξαφνα θυμήθηκα πως θέλω να δημιουργώ και όχι να γκρεμίζω…

ικετεύω τη μοίρα να μου δώσει την ευκαιρία…

μπορεί να ακούγεται κοινότοπο αλλά νομίζω ότι έχει βάθος…

παραδείγματος χάρη: γράφω σπάνια πια… διότι δε βρίσκομαι σε ιδιαίτερο κλίμα!

δε μου ‘ρχονται οι λέξεις , μου ‘ρχονται μόνο ιδέες…

πρέπει να ξεχαστώ και ταυτόχρονα να ‘μαι υπερσυγκεντρωμένη…

όμως αυτό δεν είναι θέμα θέλησης, αλλά μηχανισμός που τον θέτεις ή όχι  σε λειτουργία όπως ακριβώς πατάς το play…

και τότε μου προστίθεται ένα αίσθημα ασημαντότητας και δεν μπορώ να συγκρατηθώ…

λεν πως αυτό είναι όπλο μοναδικό των εξελιγμένων θηλαστικών…

τι καλά…

δεν υπάρχει ομορφότερο ξάφνιασμα από την συνειδητοποίηση της ασημαντότητάς μας…

και δεν υπάρχει καλύτερη διαπίστωση από το να χαιρόμαστε γι αυτό…

κανένας ειδικός άκρη δε θα βγάλει, εξάλλου ο κόσμος είναι στρογγυλός…

και δεν υπάρχει τρόπος! δεν υπάρχει!

επειδή δεν έχω τη δυνατότητα να προβλέψω το μέλλον, μα ούτε και να αφεθώ στο παρελθόν, πηγαίνουμε ράθυμα προς την κουζίνα…

(μαρι- γώ και συ…)

γεμίζω δυο ποτήρια νερό και επιστρέφω…

ποτίζω τα δυο γλαστράκια του βασιλικού κι αμέσως πίνω στα όρθια ένα χυμό και τρώω τρεις βανίλιες…

λες και είναι κάποιου είδους γυμναστική μοιάζει όλο αυτό το πράμα, γι αυτό κι αμέσως σκέφτομαι το αυτονόητο…

κάποιο ρυθμό θέλω κι εγώ να έχω που να ξεκινά πρωί, κάτι που να μοιάζει με κίνηση ας πούμε κάτι σαν σημειωτόν επί τόπου…

μετά θα προχωρήσω…

θα βγάλω το άσπρο φανελάκι μου που έβγαλε άλλη μια μέρα παίζοντας με τα ανώτερά της μαθηματικά και κερδίζοντας ένα ξημέρωμα ακόμη…

κι θα αναρωτηθώ ποιος άραγε να ‘ναι αυτός πού μού ‘στησε ετούτη την κακόγουστη φάρσα… δεν μπορεί από μόνη της η βαρβαρότητα του «πραγματικού», χρειάζονται κι άλλοι…

σκέφτομαι τα γλαστράκια μου, σηκώνω τους ώμους, και δικαιολογώ το σημειωτόν μου…

τί να πω… εγώ , πάντως, προπονούμαι τακτικά…

τα άλλα δεν είναι δική μου δουλειά…

αργότερα θα στρώσω εκείνο το τραπέζι, πάλι ράθυμα, με εκείνο  το τραπεζομάντηλο με τα ράθυμα παπάκια που αντιστέκονται είκοσι χρόνια τώρα στη φθορά…

το βραδάκι θα διαπιστώσω άλλη μια φορά πως δε μου φτάνει η στοιχειώδης όραση, θέλω να πω πως δε βλέπω τα σκουπίδια που μού βάζουν τρικλοποδιές στο περπάτημα…

ευτυχής που έχω αρχίσει την υγιή διαστρέβλωση της ζωής μου, θα βουτήξω ένα φτυαράκι από τα παιδάκια που παίζουν στην άμμο και θα θάψω οριστικά ένα ακόμα καλοκαιράκι…

βαρέθηκα!

βαρέθηκα κάθε μέρα να πιάνω καρέκλα για να εκμεταλλευτώ τις διαδρομές του άερα…

αυτό το ίδιο μονότονο ζεστό πράμα, διευρύνει τη μοναξιά μου. έρχεται καταπάνω μου και με απορρυθμίζει, η τάξη μου διασαλεύεται και η εικόνα μου πάσχει, από τα νεύρα μου γλυστράει και η γλώσσα μου ανάποδα και χάνω… τα βήματα!

ούτε ένα σημειωτόν δε θα καταφέρω πια να μάθω;

αναρωτιέμαι:

μπορεί αυτά εδω που κάνουμε να ‘ναι ένα είδος προετοιμασίας, για να ξεσκαρτάρουμε επιτέλους αυτή την υπόθεση του πραγματικού, παρόλο που τη διαδικασία αυτού του πράγματος την έχει αναλάβει κάποιος άλλος;

Advertisements

20 responses to “σημειωτόν…

  • χρηχα

    Καλησπέρα…

    Τι όμορφα που γράφεις….

    Αναρωτιέσαι …στο τέλος….

    Όχι , δεν θα ξεσκαρτάρει κανείς για σένα…ούτε έχει αναλάβει τον προγραμματισμό κανείς, κι εμείς δεν κάνουμε τα πιόνια σε καμιά σκακιέρα….η πραγματικότητα είναι αυτήν που είναι, γιατί κι εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε….και συνειδητοποιούμε αυτά που συνειδητοποιούμε….(λίγα πραγματάκια δλδ)

    Η γέννα, κάθε γέννα έχει κόπο και οδύνες….αν εμείς στην καθημερινότητα μας καλούμαστε να δημιουργήσουμε, (να γεννήσουμε), αυτό έχει σαν συνέπεια κόπους και οδύνες…..δεν υπάρχει καμία προσδοκία επαίνου ή επιβράβευσης….μόνη επιβράβευση είναι οι οδύνες της δημιουργίας….η διαδικασία είναι αέναη….

    Ο δρόμος είναι η επιβράβευση….ο κόπος είναι η επιβράβευση….ούτε η υστεροφημία ούτε τίποτε….

    Μου αρέσει!

  • angiecillin

    σημειωτόν; εγώ το μόνο βήμα που χω μάθει μεχρι τώρα είναι να τρέχω δεξιά κι αριστερά ατάκτως και ζαλισμένη σαν τα γαλόπουλα που τα χουν χτυπήσει στο κεφάλι…
    τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα (λέμε τώρα…) όταν δεν γράφω νομίζω ότι είμαι στο σημειωτόν όμως ξεγελιέμαι εντέχνως απο τους συρμούς των τρένων που σφυρίζουν μπροστά μου λίγο πριν την πρόσκρουση…
    τεσπα… διακρίνω μια απέχθεια για κάθε τι που επαναλαμβάνετε … μην είναι η ζέστη και η υγρασία;
    όσο για τη δημιουργία και τις οδύνες της… θα συμφωνήσω με το χρήχα… δεν νιώθεις την απόλυτη ικανοποίηση κάθε φορά που ολοκληρώνεις ένα κείμενο; όλη η διαδικασία και ο τρόπος «εξώθησης» τη στιγμή που μέσα σου όλα είναι ανακατεμένα και νιώθεις πως τίποτα δεν είναι όπως θέλεις αλλά ταυτόχρονα όλα μοιάζουν σωστά γιατί απλά είναι εσύ, δεν σε γεμίζει με ικανοποίηση για το «ταξίδι» και την «προσπάθεια»;
    την καλησπέρα μου κυρία δασκάλα…

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Δεν το αντέχω ούτε εγώ το σημειωτόν…με κουράζει περισσότερο κι απ’το τρεξιμο,οποιοδήποτε τρέξιμο.Δόξα τω κινηματογράφω,μ’αυτή την αφόρητη ζέστη προσπαθεί να κάνει δρόμο αντοχής το μυαλό μου σε εικόνες και παραλληλισμούς.Ποτέ δεν πολυαισθάνθηκα πιόνι σε σκακιέρα άσχετα αν υπήρξα,΄’ισως γιατι δε μου άρεσε ποτέ ιδιαίτερα το σκάκι.Δε νομίζω να έχεις πρόβλημα με την στοιχειώδη όραση όπως λές, πιθανόν να έχεις με την αφηρημάδα όπως έχω κι εγώ.Η όραση είναι κάτι πολύ σχετικό αλλά πρωι πρωί που να φιλοσοφούμε.
    Προτιμώ να κάνω αυτό που έκανε ο Μπόγκυ στο DEAD RECKONING να πετάω μια μπάλα του μπαίηζμπολ στο τοίχο κι αυτή να γυρίζει πίσω… είναι κι αυτός ένας τρόπος για να συμβεί κάτι.

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Με πετυχαίνεις σε πολύ περίεργα φεγγάρια και με το τρόπο σου με κάλυψες σε πολλά.Δεν έχω να πω κάτι αλλά μίλησες μέσα μου.
    Καλό βράδυ μικρή πικρή μου αγάπη

    Μου αρέσει!

  • onlyandjustme

    αναρωτιέσαι…να το μεγαλύτερο δείγμα οτι προχωράς,οτι βιώνεις τις καταστάσεις..αυτή είναι και η απόδειξη οτι μπορείς να αλλάξεις όσα σε χαλάνε…καλησπέρα! 🙂

    Μου αρέσει!

  • χαρη

    κι εγώ είμαι με τίς τρεχαλητές προετοιμασίες 🙂
    καλησπέρα σου!

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Και μια και άκουσα πάλι τους APURIMAC ο τραγουδιστής τους που είναι Αργεντίνος και ζει στην Ελλάδα εδώ και πάρα πολλά χρόνια δήλωσε ότι η σημερινή κατάσταση στην χ’ωρα του θυμίζει έντονα την Αργεντινή προ της μεγάλης εκρήξεως αλλά με διπλάσια ταχύτητα.

    Μου αρέσει!

  • Joker

    Ιδέες, ασημαντικότητα, λέξεις, πραγματικό, στρογγυλός κόσμος (αποδεδειγμένο από τον Αλομπάρ), μαθηματικά, όραση= φιλοσοφική κουβέντα; Χμμ για να δούμε, ο Πλάτωνας λοιπόν θεωρεί ότι υπάρχουν δύο πραγματικότητες, η μία είναι ο κόσμος των ιδεών όπου όλα όσα βλέπουμε είναι αληθινά και ο άλλος είναι ο κόσμος των αισθήσεων όπου τα πάντα είναι αντίγραφα των αληθινών. Έτσι ότι παρατηρούμε με τις αισθήσεις ανήκει στον κόσμο των αισθήσεων. Γι’αυτό το λόγο θεωρεί ότι π.χ αν η τέχνη -η οποία είναι αναπαράσταση των πραγμάτων όπως τα βλέπουμε εμείς δηλαδή μέσω της αίσθησης της όρασης- απαγορευόταν, τότε οι πολίτες θα γλύτωναν από τη ψεύτικη εντύπωση που δημιουργεί μέσω των έργων της στη ζωή τους…
    Άντε βρες άκρη λοιπόν

    PS. Λαμβάνοντας υπόψη τα σχόλια των άλλων πιστεύω ότι πάλι βγήκα εκτός θέματος αλλά αυτοί οι αρχαίοι με κάνουν να συνειδητοποιώ την δικιά μου ασημαντικότητά
    PS2. Θα έκλαιγες αν έβλεπες τα δικά μας γλαστράκια…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac