απάτες…

γύρισα από την ύπαιθρο…

οι δρόμοι ήσυχοι, ο νους αλαφρύς, η ψυχή με όλα τα παράθυρά της ανοιχτά…

η απόγνωση της ζωής, αισθήματα καταδικασμένα να τελειώσουν, η κακομοιριά του ανθρώπου, ο θάνατος ο αναπόφευκτος κυκλοφορούσαν ανάμεσα στα ανοίγματα μα δε με πείραζαν…

είμαι στο γραφείο μου τώρα, το στυλό μου σέρνεται πάνω στα γραπτά των μαθητών, αντικαθιστώ τα λάθη με τα σωστά, τα γράμματά μου που αραδιάζονται μού δίνουν μια υλική ευχαρίστηση…

βρίσκω πως είναι σωστό να πηγαίνουμε όπου πηγαίνουμε και πως μολαταύτα -ψευδαισθήσεις,απάτες- ο ανθρωπος είναι η μόνη αλήθεια…

γράφω τώρα χωρίς σκοπό, κάνω να αφήσω ήσυχα τα πλήκτρα για να συλλογιστώ και φοβάμαι μήπως η σκέψη μού χαλάσει τη μαγεία…

τ’ αυτιά μου βουίζουν…

λέω πως είναι το πάφλασμα του καιρού που διαβαίνει…

δε ξέρω τον καιρό…

θα μου είναι καλοπρόσδεχτος, όποιος κι αν είναι…

πρώτη φορά που βρίσκω, μέσα σ’ αυτό το γραφείο, το αίσθημα της διακοπής, της απουσίας που βρίσκει ο άνθρωπος της πόλης μακριά στην ύπαιθρο…

θέλω κάποιον να φχαριστήσω για αυτή τη γαλήνη…

προσπαθώ να σημειώσω κάποια ουσιώδη, πώς να το πω;

τώρα δε ξέρω πια να ξεχωρίσω τους ίσκιους από τους ανθρώπους…

στη χώρα που έφτασα θα πρέπει να το παραδεχτεί κανείς κι αυτό, μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος να αντιπαλέψει τα καμώματά της …

αν αυτό που θα ψήφιζα σχημάτιζε κυβέρνηση, δεν θα ήμουν ο καλύτερος ψηφοφόρος του, αλλ’ ούτε και θα ήθελα να υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι σαν και μένα… εξάλλου το κρίμα, στο λαιμό μου πάντα ήταν…

Advertisements

18 responses to “απάτες…

  • Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

    Δεν απορώ…

    Δίχως τις ψευδαισθήσεις και τις [αυτ]απάτες της «βίαιης» κοινωνικοποίησής μας [ή, αν προτιμάτε, της «βίαιης» εξημέρωσής μας]…

    Συνειδητοποιώντας το αναπόφευκτο του θανάτου…

    Δίχως σκέψεις…

    Πέραν του χρόνου…

    Τόσο μέσα στα εγκόσμια, και τόσο πέραν αυτών…

    Δεν απορώ…

    … για τη γαλήνη σας, και για το ότι βρίσκεστε στη χώρα όπου οι άνθρωποι δεν ξεχωρίζουν απ’ τους ίσκιους. Σιγά σιγά θα το καταφέρετε κι αυτό…

    Θα αναρωτηθείτε:

    «Πότε είμαι σκιά και πότε άνθρωπος;»

    Καλημεράννος!

    Μου αρέσει!

  • Angiecillin Leon

    κυκλοφορώ ανάμεσα στο θάνατο μα κάνω πως δεν υπάρχει… οχι πως δεν με πειράζει η αφέλεια μου αλλά από κάπου πρέπει να κρατηθώ…
    οι κυβερνήσεις πέφτουν μα η αγάπη μένει, έγραφε ο Ρασούλης… αυτή μας διοικεί, μας τυρανά, μας γονατίζει, μας χαλά…
    και συ να πρέπει να ισορροπήσεις χωρίς να πάθεις ασφυξία μεταξύ της δυσωδίας που αναβλύζει το νεκρό πτώμα και της αγάπης που όλα τα νικά…
    το καλό με την επαρχία είναι πως ακόμη και οι ήσυχοι δρόμοι γεμίζουν ώρες ώρες με κάτι που θυμίζει ζωή πέρα από όσα εμείς οριοθετούμε…
    καιρό είχα να μιλήσω… οχι ομως να διαβάσω… και μ’ αρεσει που κάτι δεν έχει αλλάξει και ξέρω πάντα που θα το βρω… 🙂
    σ’ ευχαριστώ

    Μου αρέσει!

  • kafsokaliva

    «θέλω κάποιον να φχαριστήσω για αυτή τη γαλήνη…»

    Κρατάω αυτή την ευχαριστιακή διάθεση.

    Μου αρέσει!

  • Joker

    Θα ‘θελα να ήμουν από μία μεριά να έβλεπα το στυλό να βγάζει άλλοτε ήρεμα και άλλοτε με βιασύνη τα άτακτα γράμματα που βρίσκονται μέσα του και αυτά μετά με πειθαρχεία να τοποθετούνται στη σειρά τους φτιάχνοντας λέξεις..Έχει κάτι το μαγικό η δημιουργία λέξεων…»Είσαι τυχερή που γεννήθηκες εδώ» λέει καμιά φορά η μάνα μου και την πιστεύω ίσως επειδή το μάτι και το μυαλό χάνονται ανάμεσα σε πράσινες εικόνες και δεν σκοντάφτουν σε τοίχους ή μπουγάδες της από πάνω!
    Ναι σίγουρα αγάπη χρειάζεται αυτός ο κόσμος,αγάπη χρειάζεται και αυτή η χώρα, έτσι μόνο θα μπορέσουμε να την κάνουμε καλύτερη…

    Μου αρέσει!

  • Joker

    Δύσκολο να ξεχωρίσουν οι ίσκιοι από τους ανθρώπους αλλά..
    «Δῶ πέρα ὁ οὐρανὸς δὲ λιγοστεύει οὔτε στιγμὴ τὸ λάδι τοῦ ματιοῦ μας
    δῶ πέρα ὁ ἥλιος παίρνει πάνω του τὸ μισὸ βάρος τῆς πέτρας ποὺ σηκώνουμε πάντα στὴ ράχη μας
    σπᾶνε τὰ κεραμίδια δίχως ἂχ κάτου ἀπ᾿ τὸ γόνα τοῦ μεσημεριοῦ
    οἱ ἄνθρωποι πᾶν μπροστὰ ἀπ᾿ τὸν ἴσκιο τους σὰν τὰ δελφίνια μπρὸς ἀπ᾿ τὰ σκιαθίτικα καΐκια
    ὕστερα ὁ ἴσκιος τους γίνεται ἕνας ἀϊτὸς ποὺ βάφει τὰ φτερά του στὸ λιόγερμα
    καὶ πιὸ ὕστερα κουρνιάζει στὸ κεφάλι τους καὶ συλλογιέται τ᾿ ἄστρα
    ὅταν αὐτοὶ πλαγιάζουνε στὸ λιακωτὸ μὲ τὴ μαύρη σταφίδα.»
    απόσπασμα από την Ρωμιοσύνη του Ρίτσου (ΙΙΙ)

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Ας μη γύρισα απο την ύπαιθρο αλλα κι εμένα ο νους σα να ελαφραίνει. Μερικά πραγματα καλώς ή κακώς τα παίρνει απόφαση και χωρίς να κοιτάξει πίσω προχωράει.Προχωράει όπως η ζωή η ζωή του καθενός μας που καλό είναι όσο περνάει απο το χέρι μας να μην την αφήσουμε να βαλτώσει.Αρχίζω να δουλεύω «αυταπάτες» , ίσκιους και ανθρώπους. Θέλω πάλι να γράψω,αυτό φταίει μάλλον. Δε ξέρω τι χρειάζεται ο κόσμος το σίγουρο είναι ότι εγω έχω απόλυτη αναγκη απο τους όποιους φανταστικούς ήρωές μου,αυτούς που αρχίζω να δημιουργώ στο χαρτί και αυτούς που δημιουργησαν εμένα.

    Μου αρέσει!

  • onlyandjustme

    Όλων μας ο νους ελαφραίνει τελευταία…
    Καταπληκτική η τελευταία σου φράση…
    αν αυτό που θα ψήφιζα σχημάτιζε κυβέρνηση, δεν θα ήμουν ο καλύτερος ψηφοφόρος του, αλλ’ ούτε και θα ήθελα να υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι σαν και μένα… εξάλλου το κρίμα, στο λαιμό μου πάντα ήταν…
    καταπληκτικό γιατί κρύβει μέσα του μια νότα αυτοκριτικής που πάντα ξεχνάμε σε αυτή τη χώρα….πολύ όμορφο κείμενο…καλή σου μέρα katabran μου! 🙂

    Μου αρέσει!

  • xtina12

    σαν να βγήκες λίγο απ’τον εαυτό σου και να σε κοίταξες μέσα στην ομορφιά, ένα με τον κόσμο.ακόμα κι αν δεν διαρκεί πολύ αυτό το συναίσθημα, φωτίζει την πραγματικότητα με αλήθεια.
    καλημέρα καλή μου

    Μου αρέσει!

  • koufetarios

    Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις την αλήθεια απ’το ψέμα, τον θόρυβο από την γαλήνη, τον άνθρωπο από τον απάνθρωπο ωστόσο ξέρεις πως αυτές οι έννοιες ζουν και αναπνέουν, παλεύεις μόνος σου να κρατηθείς ακμαίος και σθεναρά να μην ξεχνάς πως το γνωρίζεις, έτσι είσαι άνθρωπος αληθινός και γαλήνιος..

    Καλημέρα..!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac