μηχανικά έως αμήχανα

έτσι νιώθω πια…
είναι άλλο πράγμα να λες τι θέλεις και άλλο να πετυχαίνεις αυτό που θέλεις…

όταν μιλάς για την ανέχεια, την οικονομική κρίση, το χρέος, το κράτος, τη διαφθορά, σκαρώνω στο μυαλό μου ένα τοπίο το οποίο θα τιτλοφορούσα ως «αγχώδη ανομία»
για να στο περιγράψω θα άφηνα στην άκρη το χρέος και την κρίση όχι επειδή δεν είναι σημαντικά αλλά για να βρω πού χάθηκε η εμπιστοσύνη μας…
αν και κάνουμε ότι μπορούμε για να επιδεινώσουμε αυτή τη σχέση έλλειψης εμπιστοσύνης…
και τι βρίσκω;
τίποτα!
μάλλον βρίσκω κάτι σαν μπλέξιμο…
σαν μπλέξιμο γενικότερο, από το οποίο πάει να μας βγάλει πολύ συμπαθητικά ο «Κυνόδοντας» και όλοι όσοι μπορούν να το εκφράσουν με τον τρόπο τους…
αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…
αναφέροντας λόγου χάρη τον «Κυνόδοντα», την ταινία του Λάνθιμου, που κάποτε ψηφίστηκε ως υποψήφια για όσκαρ, σκέφτομαι πως κάποιους αυτό τους έκανε περήφανους…
την ίδια στιγμή που ζούμε όλη αυτή την θλιβερή κατάσταση, κατάπτωση και κρίση, υπάρχουν, όσο και να διαφωνούμε κάποιοι επί της επιλογής της παραπάνω υποψηφιότητας- χρήση παραδείγματος κάνω- άνθρωποι, οι οποίοι μπορούν να αρθούν πιο ψηλά για να δουν αυτό που κρύβεται πίσω από το λόφο…
υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να δημιουργήσουν προϋποθέσεις εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης, γιατί στην πραγματικότητα το φαινόμενο που ζούμε οφείλεται και στην έλλειψη αυτοπεποίθησης…

γι αυτό τιτλοφόρησα το τοπίο ως «αγχώδη ανομία»…
γι αυτό έχω ένα θέμα με το πληθωρικό μας συναίσθημα, έχω ένα άλλο θέμα με το ότι δε βρίσκουμε τρόπο να το σουλουπώσουμε με τη σκέψη μας κι έχω ένα θέμα με μια καινούρια e-νόσο, την οποία επινοούμε προκειμένου να ερμηνεύσουμε το …τοπίο!
εδώ ακριβώς, στη σκέψη μου, φωλιάζει η ρίζα του κυνόδοντα…
είναι θεμελιώδες να αναζητάς κάθε φορά και να βρίσκεις το υπέδαφος της κουλτούρας σου, να βρίσκεις τις συμπεριφορές στις οποίες προεκτείνεται…
πληθωρικό το συναίσθημα λοιπόν
ξεχύνεται από μια στρόφιγγα που κλείνει και ανοίγει με την ευκαιρία χρονολογιών επετειακών ή συμβάντων …
θα μπορούσε ο καθένας να θυμηθεί μερικά από αυτά…

και ποιο είναι το πρόβλημα; θα μου πεις…

το πρόβλημα είναι, θα σου πω, πως κάθε φορά που η στρόφιγγα ανοίγει ή κλείνει, συμβαίνει μια έκρηξη!
έκρηξη της έκφρασης του συναισθήματος και παράλληλα πλήρης παραίτηση από τη λογική…
δηλαδή αυτό που κάποτε ήταν μειονέκτημα, η φίμωση δηλαδή του συναισθήματος, γίνεται ένα τεράστιο κενό, με συνέπειες στην αυτοπραγμάτωση μας,μεταξύ μας τώρα η λέξη αυτοπραγμάτωση δε μου κάθεται καλά,εννοώ απλά τη συνάντηση με τον εαυτό, διότι όταν το αίσθημά μας ικανοποιείται σαν ανάγκη καθημερινή, το κενό μεγαλώνει κάθε μέρα, επειδή καθώς δε στεριώνει, χρειάζεται ανακύκλωση καταναλωτική…

κι έτσι δημιουργείται το άγχος, και το άγχος δημιουργεί επιθετικότητα ή οποία καταλήγει είτε σε ένα βίαιο συμμάζεμα, είτε σε πολλαπλασιασμό της καταστροφικής μανίας…
και τι έγινε στόχος της κοινωνίας, που ήθελε να τελειώνει πια με τις αρχές και τις αξίες της ζωής που βάζουν σε τάξη τα ακατέργαστα αισθήματα;
στόχος έγινε το κράτος…
γιατί το κράτος εκφράζει τη λογική των αρχών, μέσα στις οποίες πρέπει να ζήσουμε…
άρχισε λοιπόν η διαδικασία αυτοκαταστροφής…
γιατί χωρίς τάξη, το αίσθημα μόνο αυτοκαταστροφικά λειτουργεί…
λειτουργούμε αυτοκαταστροφικά κάθε φορά που ικανοποιούμαστε απεριόριστα αλλά δεν μπορούμε να εκφράσουμε θετικά την ικανοποίηση…
επίμονα διαλύουμε τους αρμούς μας… διαλύοντας το κράτος…
καθώς, λοιπόν, ένας άνθρωπος διαλύεται εσωτερικά, από τη στιγμή που παραδίνεται στο ανεξέλεγκτο αίσθημά του, θέλει να βγάλει από τη μέση αυτόν που του δείχνει πως έχει κινηθεί στραβά…
κι αυτός, μπορεί να είναι ο μπαμπάς του ή συμβολικά τώρα πια το κράτος…
όμως το κράτος,  να που τώρα -και γι αυτό είπα «τώρα πια» – υπηρετεί το αίσθημα, αρμέγεται και αποδομείται…
δεν μπορεί πια να εγγυηθεί και να στηρίξει τους ανθρώπους…
κι εδώ, έχω ένα θέμα, δε θέλω να εμπιστευτώ πια…
θέλω να πεισθώ…
ο ελλειμματικός, αδύναμος εαυτός μου εγκαταλειμμένος αφέθηκε στο ένστικτό του, κατάντησε μηδενικό… παίρνει την εικόνα του από δίπλα του και όχι από μέσα του…

δεν αρνούμαι το πληθωρικό συναίσθημα, επιζητώ τη χαμένη λογική μου όμως, δε θέλω να αφήνω τίποτα να εξελίσσεται μονάχο του…
θέλω να δρω και να αντιδρώ άμεσα, χωρίς να μεσολαβούν έννοιες…
θέλω απλά μια σειρά, μια τάξη…
θέλω το πρόβλημα να μην είμαι εγώ…

.

υγ. η 2ηφωτογραφία από την ταινία El castillo de la pureza του Αρτούρο Ριπστάιν, µια στεγνή αλληγορία με στόχο το φασισµό και κάθε µορφή χούντας, όπου και οι κατά συρροή συµπτώσεις µε τον «Κυνόδοντα»του Λάνθιμου… η 1η από την αφίσα της ταινίας Κυνόδοντας του Λάνθιμου που μου θυμίζει διαγράμματα στατιστικών και δημοσκοπήσεις…

Advertisements

9 responses to “μηχανικά έως αμήχανα

  • xtina

    πότε αισθανόμαστε αμήχανα;όταν ένα αιφνίδιο συναίσθημα μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πόσο μηχανικά συμπεριφερόμασταν χωρίς να το καταλαβαίνουμε.στερεοτυπημένες έννοιες, πρακτικές, ρόλοι.πόσο απόντες είμαστε έτσι…
    θα αναρτήσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο που διαβάζω, μεθαύριο που θα έχω περισσότερο χρόνο,πάνω στη διαλεκτική σχέση συναισθήματος και λογικής.
    φιλιά κ

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Πάλη λογικής και συναισθήματος?
    Αν κατάλαβα καλά δηλαδή.Όμολογώ πως η λογική μου χτυπάει πάνω στο τοίχο το τελευταίο καιρό.Η εμπιστοσύνη μου είναι χαμένη και ο ευρών αμοιφθήσεται.Ωρες ώρες αισθάνομαι σαν απελπισμένο αγρίμι.Τώρα θα διαβάσω το αρχειάκι για το κρατος που προτείνεις.Αν και για μένα δεν υπάρχει πλέον κρατος αλλά μια ομάδα συμμοριτών με ντόπια και ξένα αφεντικά που απλά μας έχουν μαντρώσει σε ένα χώρο…και το τραγικό είναι ότι ο χώρος αυτός είναι δικός μας

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Ε-νόσος ε?Πολύ εύστοχο!
    Τελικά Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ είναι μια πολύ συμβολική ταινία υποθέτω αν και δεν την έχω δει.Εγκλοβισμένοι στο τόπο μας όπως πολύ σωστά είπε ο Μπλαουγκρίνιας,έχουμε τους πατεράδες που μας παρουσιάζουν έναν έξω κόσμο περίεργο και απειλητικό…στην ουσία βέβαια δεν θέλουν να ανακαλύψουμε το δικό μας χώρο.
    Φοβισμένοι ,περιορισμένοι, η λογική στη μαύρη λίστα και ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι γερές δόσεις άγχους,φόβου και ανασφάλειας.
    Συναισθήματα αρνητικά σαν το αρνητικό της φωτογραφίας που μας έχουν τραβηξει και τη μοιράζουν προς τα έξω για να πείσουν ότι το παρόν πωλείται με τη συγκατάθεση των ενοίκων.
    Κράτος…απο το «κρατάω»….το «σας κρατάω» των τραπεζών.
    Σπασμωδικές αντιδράσεις προ των πυλών γνωστες και ως κερκόπορτες , αντιδράσεις βασισμένες σε εκρήξεις συναισθημάτων που αυτοπυροδοτήθηκαν ψάχνοντας τη λογική.
    Δε μπορείς να πεις…έχασαν τα κανάλια που δεν μας κάλεσαν

    Μου αρέσει!

  • koufetarios

    Η εμπιστοσύνη μου κλονίστηκε, ζητώ ένα εγώ σε πρώτο πρόσωπο και μία ευκαιρία για να αλλάξει ο κόσμος. Να τον δω όπως πραγματικά είναι χωρίς υποδείξεις και παρεμβολές, έχουμε την ανάγκη να Τον εκφράσουμε αυτόν τον κόσμο. Και η ενέργειά Του είμαστε όλοι εμείς.

    Μου αρέσει!

  • yannidakis

    «βράβευση τσι μέρας» για την Τετάρτη σύμφωνα με την ομώνυμη ενότητα του yannidakis, η παρούσα καταχώρηση του ιστολογίου.
    Το ιστολόγιο είναι πλέον υποψήφιο για την μηνιαία βράβευση «ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ». Καληνωρίσματα :[

    Μου αρέσει!

  • Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

    «θέλω το πρόβλημα να μην είμαι εγώ…»

    Μα το πρόβλημα είστε εσείς!

    Θα πρέπει να παλέψετε,

    «για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου»

    που λέει κι ο ποιητής [σας]

    Καληνυχτάννος!

    Μου αρέσει!

  • Theorema

    Εγραψε ο Ράκος…

    Μου αρέσει!

  • Theorema

    «εγώ, εγώ πρέπει να σώσω τον κόσμο. αν δε σωθεί, εγώ θα φταίω»…

    ω καταμπράν…

    Μου αρέσει!

  • Joker

    Ο Ισοκράτης στον περί ειρήνης λόγο του αναφέρει χαρακτηριστικά πως παρόλο που υπάρχει δημοκρατία,δεν υπάρχει «παρρησία» δηλαδή ελευθερία λόγου. Άρα μπορεί ο όρος κράτος να άλλαξε πολλές σημασίες και μορφές με το πέρασμα του χρόνου αλλά μερικά από τα προβλήματα που υπήρχαν τότε,εξακολουθούν να υπάρχουν και τώρα..Βέβαια τότε κάποιοι ρήτορες αψηφούσαν την έλλειψη παρρησίας και έβγαιναν και μιλούσαν στον λαό, σήμερα αυτοί που θα έπρεπε να μιλήσουν,δε μιλούν. Εμπιστοσύνη σαφώς και δεν υπάρχει όχι μόνο σε αυτούς που καθημερινά ωρύονται για τα λάθη των άλλων τα οποία οι ίδιοι -υποτίθεται ότι- θα διορθώσουν αν τους εμπιστευθούμε φυσικά, αλλά και στους ίδιους μας τους εαυτούς ότι θα καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα καλύτερο αύριο…
    Το ποίημα το Λειβαδίτη μου θύμισε το «όσο μπορείς» του Καβάφη.
    Ενδιαφέρουσα και άκρως διδακτική ανάρτηση.
    Καλό βράδυ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac