πάντα γελαστοί και γελασμένοι…

πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία;
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή;

σε ρωτώ! τι με κοιτάζεις μπλόγκερ του πλανώδιου τσίρκου, μουδιασμένο;
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί, αλλά εγώ διψώ για νερό και αλάτι!  όχι για αφιερώματα!

πες:

άντε γεια …

μην πεις:

πεθαμένες καλησπέρες, δε γουστάρω …

θα σου πω:

και θα σου ξαναπώ:

πήγε στα χαμένα κι ετούτη η πασχαλιά…

θα τους πω:

το νέο είναι πως ο Μητροπάνος απλά λείπει σε πανηγύρι και γιορτή για την Αγιά Μαρκέλλα, λένε πως τράβηξε για Χίο ή Σαντορίνη, μπορεί και για Σύρα… οπότε μην κλαις μπλόγκερ.. μην αποχαιρετάς! χαιρέτα τον όμως, δεν είναι παρά ένας δωρικός μικρός λαχειοπώλης που βγαίνει ώρα μία Πατησίων και Παραμυθιού γωνία…

ίσως πάλι να  ‘ναι εκείνο το κορμί που φύσηξε ο Βαρδάρης και το μάζεψε γιατί είναι καλύτερη η παρέα εκεί στα βόρεια…

μπορεί να πέφτουνε τα φύλλα του στο χώμα μπορεί να έφτασε η ψυχή του μες στο στόμα , όμως αυτός δεν έχει πει αντίο ακόμα, άκου, ακόμα ζει…είναι ένας ήχος που ζει στη σιωπή… άκου, έχει φωνή…

θα του ‘λεγα:

ωχ αμάν, αμάν…ήθελα να χεις δυο καρδιές…ήθελα…θέλω…

Advertisements

7 responses to “πάντα γελαστοί και γελασμένοι…

  • Joker

    Ανάμεσα στα άθλια γιουτιουμπίστικα αφιερώματα, στους άσχετους μακρόσυρτους λόγους από τον κάθε έναν άσχετο, στα «πρέπει-και-εγώ-κάτι-να-πω» άρθρα, στο φατσοτεφτερίστικο «καλό ταξίδι» και «αντίο» κάτω από την Κοκκίνου και πάνω από τον Μαζωνάκη, ευτυχώς που υπάρχουν και κείμενα σαν αυτό!Δε θες αφιερώματα;Εγώ σου λέω ότι άμα ο Moody έκανε ραδιοφωνικό αφιέρωμα και σε καλούσε, θα ήταν ένα από τα καλύτερα αφιερώματα που έγινε ποτέ…Ας ξεστραβωθούν και οι διάφοροι γνωστοί που μιλάνε σε τηλεόραση και ραδιόφωνο και ας πάρουν καμία ιδέα μπας και πουν επιτέλους κάτι σωστό, κακό δε θα τους κάνει…Θα ‘θελα να έχει δύο καρδιές, αλλά δεν έχει, ευτυχώς όμως έχει μία καταπληκτική φωνή…

    Μου αρέσει!

  • katabran

    κάποιος μου είπε, δεν αντέχω άλλη μητροπανίτιδα, χέσε μας, του είπα, εγώ μια ζωή π΄σχω από δαυτη!οι άλλοι τώρα προσβλήθηκαν…
    παντως Jokerάκι μια φορά κοντέψαμε να τινάξουμε στον αέρα μια εκπομπή με το Μοοdy, στο Arrena Radio, οπότε μάλλον δε θα με καλούσε σε εκπομπή…

    Μου αρέσει!

  • katabran

    (σε ποίηση Κ.Παλαμά…)

    Μου αρέσει!

  • Τσαλαπετεινός

    αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μου λες
    που ‘χουν πεθάνει

    Μου αρέσει!

  • koufetarios

    και ξαφνικά η φυγή του Δημήτρη προκαλεί χαμόγελα. Όχι επειδή έφυγε. Αλλά επειδή απευθύνεσαι σ’αυτόν με αυτό τον τρόπο.

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    «Αγάπη μου απο πλήκτρα και ποντίκι
    οθόνη μου συχνά εφιαλτική……
    περνάνε διπλα μου φεισμπουκωμένοι
    μεσ’στο διαδίκτυ ελεύθερα μπλεγμενοι
    και η ζωή – μαγκια εικονική»……

    Μου αρέσει!

  • serenata

    Δε ακούω λαικά…
    Δε μου αρέσουν.
    Ο Μητροπάνος όμως μου άρεσε….πάντα θα μου αρέσει!!
    Διαφορετικός, μοναδικός, αυθεντικός, σεμνός.
    Μάγκας, αληθινός άντρας!
    Εκλαψα γι αυτόν……

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac